Kashmir - Trespassers (2010)

Geweldige band, geweldige plaat.
Deze gaat meer richting Zitilites waar No Balnce Palace wat steviger was.
Echt een plaat die je een paar keer moet horen voor je de schoonheid hoort.
Snap niet dat deze band buiten Denemarken niet echt groot wordt?
Misschien mar goed ook.

In 2003 kwam ik door het lezen van een lovende recensie in aanraking met Kashmir. Ik meen dat het 'Radiohead-woord' viel en dat hielp ook een handje.
Hoe dan ook: Zitilites kwam in de collectie en de voorganger The Good Life volgde direct daarna (de eerste twee albums ken ik niet).
Toen Kashmir in Rotown Rotterdam zou gaan optreden kon ik mijn geluk niet op. Maar............. Kashmir heeft de twijfelachtige eer de eerste en enige band te zijn waar ik niet op ben komen dagen. Ik voelde me lamlendig, had hoofdpijn en daardoor gewoon geen zin! Degene met wie ik zou gaan had exact hetzelfde en we lieten Kashmir gaan. Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van: ik had gewoon moeten gaan. Doorzetten, en dan verdwijnt de misere vanzelf wel leert meestal de ervaring.
Maar goed, gedane zaken nemen geen keer.
Gelukkig volgde twee jaar later nog het uitstekende No Balance Palace en heeft het vijf jaar moeten duren eer Trespassers het licht zag. En wat voor licht!
Wederom horen we emotionele rock die goed in het gehoor ligt. Mooie arrangementen, mooie zang en daarme gewoon weer de kwalitatieve Kashmir zoals we ze kennen.
Meestal kost het mij wat moeite om hun muziek in één keer te doorgronden maar ik moet zeggen dat nu ik goed bekend ben met ouder werk het veel sneller pakt allemaal.
Nu maar hopen dat ze weer komen optreden in Rotown (want een lekker klein zaaltje in de buurt) en dan heb ik het weer helemaal goed gemaakt met de mannen. In elk geval is Trespassers genoeg aanleiding om ze ook live te wllen zien want het is een uitstekend album geworden. Niks nieuws onder de horizon maar dat vind ik in dit geval niet erg.

Kashmir. Het is ook zo’n groep waar ik al een tijdje van had gehoord maar die ik pas in het licht van een nieuw album, in dit geval Trespassers ben gaan beluisteren. En dan ben ik nog niet toegekomen aan die gigantische back-catalogue met albums die ze al geproduceerd hebben. Maar dat komt nog, eerst dit.
Wat ik er nu van hoor en ook heb gelezen zal Kashmir wel altijd een groep blijven van vergelijkingen. Misschien onterecht als je het hebt over de kwaliteit, maar ook ik hoor de invloed van Radiohead, Coldplay en Keane terug in Trespassers. Gelukkig rust het album niet op de kwaliteiten van die bands maar staat Kashmir wel degelijk op eigen benen.

Dat valt natuurlijk al meteen te horen op het openingsnummer, Mouthful of Wasps. De zang doet me in dit nummer voortdurend denken aan Tom Chaplin, de zanger van Keane, en dat blijft het eigenlijk het hele album doen. Kashmir maakt echter geen slappe popmuziek als Keane, maar interessantere pop/rock. In Mouthful of Wasps is dat bijvoorbeeld te horen aan het vrolijke, lichte ritme en diverse achtergrondgeluiden.

Misschien een betere omschrijving dan een sterkere versie van Keane is de term ‘Radiohead-light’. Dat is goed te illustreren met het tweede nummer Intruder. Het lijkt op de wanhopige paniekmuziek van Radiohead, maar dan veel minder heftig, minder intens. De beat is niet zwaar en wel redelijk up-tempo. Gitaargeluiden en andere effecten blijven netjes op de achtergrond en vooral de zuivere stem van Kasper Eistrup. Die misschien net iets te weinig emotie toont en de muziek een shift geeft van ingetogen naar ingehouden.

Waar het bij Intruder nog leek alsof de band Radiohead probeerde na te doen, in Mantaray laten ze dat gedeeltelijk vallen. Beter gezegd: de Radiohead-taart heeft een flinke scheut Coldplay erbij gekregen. De muziek is in het begin aardig vrolijk en de gitaren die later inkomen en het lied toch boven pop laten ontstijgen klinken niet als Radiohead-gefreak maar gewoon als scheurende rock-gitaren. Maar al die vergelijkingen maken helemaal niet uit, het is gewoon een prachtig liedje!

De muziek blijft op de achtergrond borrelen tussen easy-listening en intelligentere rockmuziek valt al wat weg tijdens het rockende Still Boy maar komt pas echt tot een hoogtepunt op mijn favoriet van de plaat Bewildered in the City. Ook dat nummer weet zich niet echt los te maken van de gebruikelijke vergelijkingen, vooral die met de zanger van Keane. Behalve dan dat de zanger van Kashmir nu wel met emotie zingt, en dan valt pas op wat een prachtige stem hij heeft! De muzikale begeleiding blijft binnen het kader en houdt alle spanning rustig op de achtergrond maar bij een nummer waarbij zou mooi gezongen wordt is dat eerder een uitkomst dan een punt van kritiek. Waarom zouden we nog gitaren en piano’s willen horen als je we ook kunnen luisteren naar Kasper Eistrup? Het ‘refrein’ doet me wel denken aan een ander liedje, misschien Bedshaped van Keane maar het zou ook iets anders kunnen zijn. Gelukkig komen er tegen het einde toch nog wat flinke maar nooit uit-de-bocht-vliegende gitaren in om toch maar een einde aan al die vergelijkingen te maken!

Met nog wat Radiohead-gebliep opent Kashmir nog een van de beste nummers op het album, Pursuit of Misery. Dat klinkt toch heel wat dreigender met eindelijk eens wat diepere bassen, zonder de popfactor meteen te verliezen. Die raken we wel kwijt als er na een minuut ook nog eens heftige gitaren inzetten en de hemelse zang wat verzwolgen lijkt te worden. Maar tijdens het refrein met falsetto-zang verzin ik alweer een nieuwe vergelijking: Muse. Sorry Kashmir, maar jullie lijken gewoon te veel op andere bands!

Maar aan al het goede komt een einde en dat betekent dat na twee topnummers weer een minder gedeelte van de plaat begint, met Time Has Deserted Us en daarna Danger Bear. De eerste klinkt wat gladder dan de rest maar heeft dan weer niet datgene wat het liedje geschikt zou maken als single. Dus blijft het hangen in de middenmoot. Danger Bear begint rustig op de piano en lijkt dus ‘de ballad van de plaat’. Als er later ook nog strijkers inkomen wordt dat gegeven definitief bevestigd. Helaas wordt het nummer niet spannend, het bevat geen gekke melodietjes of spannende deuntjes en ook de zang blijft vlak.

Gelukkig is de afsluiter wel op een redelijk niveau. Ik zeg redelijk, want Kashmir heeft in The Indian (That Dwells Inside This Chest) niet meer alles uit de kast getrokken om de luisteraar te overtuigen dat de band toch echt geen slap aftreksel is van anderen. En dat is ook wat ik zo jammer vind aan dit album: niet dat Kashmir in alle aspecten lijkt op hiervoor genoemde bands, maar dat de liedjes gewoon tegenvallen. Alles blijft net iets te makkelijk, Kashmir zoekt wat mij betreft te weinig de grens op van wat nog luisterbaar is en wat niet en dat is juist zo wat me in bands als Radiohead aanspreekt. Ook net iets te weinig emotie, en dat is toch een gemiste kans want Eistrup kan wel met emotie zingen.
Wel mijn complimenten voor het strijkorkest op het einde, dol op dat soort plechtige afsluitingen!

Bron: Beautiful Freaks - alternative music pirate radio (Ook een liedje van in de radiouitzending maandagmiddag!)

Prettig album, maar wel wat minder dan voorganger No Balance Palace. Meer pop-georiënteerd dan we van de band gewend zijn, met electronische ritmes en catchy zanglijntjes. Niettemin een flink aantal mooie songs, al is de rek er tegen het einde van de plaat wel een beetje uit.

En weer een juweeltje van onze vrienden uit Denemarken,
te vergelijken met niemand, makers van mooie intense heerlijke platen.
Als ik aan Kashmir denk dan denk ik aan Lowlands toen ik ze voor het eerst zag in de oude Charlie tent ik was totaal overdonderd en tegelijkertijd verkocht wat een heerlijke band.
Ook denk ik graag terug aan Rosklide 2004, waar op een en dezelfde avond de avond begon met Morrissey, daarna volgde Bob Dylan op de Orange stage met daarna om 0.00 een uitmuntend concert van de heren van Death cab for cutie en of dit nog niet alles was volgde 's nachts om 2.00 nog een bloedmooi en absoluut hoogtepunt ooit uit mijn festivalverleden van de heren van Kashmir.
Prachtig, mooi.
Ook dit nieuwe album bied weer veel moois en veel diepgang, ga het vaker luisteren en de plaat graaft zich weer in je hoofd, weer een groeibriljantje dus zoals al hun vorige platen ook al waren.