Genesis - Duke (1980)

De bonus-DVD's van de luxe uitgaven zijn niet los verkrijgbaar, en alle sacd's zijn hybride. Je hebt dus altijd een audio-cd laag, welke versie je ook koopt.

Bij mij zit de sacd en dvd van elke Genesis ie ik heb bij elkaar in 1 doosjes.
Dus per doosje 2 cd/dvd's

Als je nu abacap zocht....
Volgens mij zijn de sacd versies al op, tenminste zie ze niet meer liggen.

Dank! Ik zal het maar even afwachten want dan moet ik toch 2 cd's krijgen volgens mij, al staat er uitdrukkelijk 1 vermeld. Ik ben benieuwd.

Ik verhoog direkt met nog een halfje.

Wat een geweldige geluidskwaliteit van die SACD! Ik was het afgelopen uur echt helemaal overdonderd!

En dat gebeurt niet snel (meer) en het komt ook vooral doordat Duke vroeger (vanaf de LP al) abominabel slecht van geluid was, daarom valt het ook zo op. Iemand moet eigenlijk op z'n flikker krijgen omdat ze het destijds zo slecht hebben laten klinken. Een waar schandaal!

En kom niet aan met de stand van de techniek in 1980, de voorgaande drie LP's met Collins als zanger, hoe lang ze ook duurden, klonken wél zoals het hoorde dus het lag gewoon aan de techniek, aan de producent van dienst, in Zweden. Daar was Genesis toch naar toe gegaan voor de opnames van Duke?

Enfin, ik weet niet wat er precies allemaal is gebeurd, maar hier klinkt Duke eindelijk, na 30 jaar ellende, zoals het album vanaf het begin had moeten klinken. Zelfs de mindere nummers Man of our times en Duchess beginnen een magere voldoende te scoren. De finale is natuurlijk 5 sterren + +

Jij vindt Wind & Wuthering klinken zoals het hoort? Die plaat klinkt naar mijn mening in de originele uitgave het slechtst van allemaal.

Verder ben ik het overigens helemaal met je eens: de SACD-uitgave van Duke is een geweldige vooruitgang en dat geldt eigenlijk voor alle heruigaves uit 2007. Heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat de albums niet alleen geremasterd zijn, maar ook opnieuw gemixt. Maakt het verschil toch groter...

Ik heb Wind & wuthering als LP en als analoge cd altijd veel beter vinden klinken dan Duke. Bij Duke had je altijd al het gevoel: hier klopt iets niet.

Het grappige is, dat de opwaardering van Duke het inhoudelijke verschil met opvolger Abacab weer groter maakt, waar het verschil met And then there were three juist wordt verkleind.

Overigens moet ik binnenkort ook Wind & wuthering als SACD binnenkrijgen, een nieuwe mix kan, wat je zegt, natuurlijk ook een mooie, nieuwe dimensie aan een album geven.

Sinds tijden weer eens op de draaitafel gelegd. Vond het album altijd wat minder dan de albums hiervoor, alhoewel hier nog mooie prog. stukken opstaan.Geluidskwaliteit van de LP valt tegen, ga daarom ook zeker eens de sacd proberen nav de verhalen hierboven.

Dan verwijs ik je met honkbalknuppel en al graag door naar de groep zelf en co-producer David Hentschel. Die hebben namelijk zelf bepaald dat er 55 minuten aan muziek verspreidt zou moeten worden over twee plaatkanten. Over het algemeen zijn Genesis-plaatkanten ongelofelijk lang. Ik kan me dan best voorstellen dat hun lp's allen kut klinken.



Bij elke nieuwe Genesis-cd zit een hybride SACD die dus zowel op SACD-speler als gewone cd-speler afspeelbaar is en een DVD-A waarop naast de DVD-A-mix ook interview-fragmenten staan, een fotogalerij en (live-)videomateriaal. Het zit dus allemaal in één doosje.

Wist niet dat Collins ijzersterk is, ziet er uit als een slapjanus... Nee dit is inderdaad een mooie maar geef mij de Gabriel periode toch maar en wat hierna kwam...........baggerwerk en vuilnisbakken rotzooi.

Ze heten nog steed Genesis en Duke mag je daarom best als een hogelijk gewaardeerde teamprestatie beoordelen. Er staan enkele klassieke werkjes op, die misschien niet zo zeer aan Collins zijn toe te schrijven, net zo min als dat enkele missers (en die heeft Duke ook) eveneens uitsluitend zijn schuld zouden zijn.

Hij is hier, kortom, net zo goed of (zoals je wilt) net zo slecht als de rest van de band. Ik hou het op het eerste en daarmee is dit het vierde album op rij waar Phil Collins zang/drums voor zijn rekening neemt waarbij je je petje af kunt nemen.

Dat hij er uit ziet als een 'slapjanus' is een volstrekte overbodige opmerking en kan gewoon niet slaan op de prestaties die hij heeft geleverd voor Genesis, ook op de albums met Peter Gabriel, voor Collins ging zingen.

Dat gezegd hebbende is het ook waar dat Genesis met, en onder leiding van, Phil Collins vanaf Abacab een ander richting in is geslagen waar op z'n zachtst gezegd de meesten minder over zijn te spreken. Artistiek nogal teleurstellend, was het in commerciële zin een geweldig succes, Genesis behoorde tot de grootsten der aarde.

Dus al met al kun je met recht toch spreken over een sterke Collins op Duke, of het nu gaat over het ongeëvenaarde drumwerk op Duke's travels/Duke's end of de zang op het prachtige Please don't ask.

ook al vind ik de gabriel periode beter, op dit album staan zeker een aantal fantastische nummers met als hoogtepunt Duke's Travels. De reden voor de 4.5 is dat er toch helaas ook een aantal mindere op staan (Misunderstanding - Turn it on again)

Als liefhebber van de Peter Gabriel periode van Genesis heb ik de latere Genesis zonder hem een tijd lang ontzien. Om toch eens kennis te maken met hun latere stijl heb ik dit album een op een rommelmarkt gekocht. Dit en And Then There Were Three (die ik later nog gekocht heb) waren voor mij afdoende bewijs dat ik de latere Genesis gewoon niet kon waarderen. Het zijn beide platen die voor mij redelijk beginnen en slecht eindigen.

Behind The Lines heeft een goed intro maar vind ik vind de zanglijn van Phil Collins gewoonweg verschrikkelijk. Duchess vind ik dan weer een heel mooi nummer dat me bij de eerste keer dat ik het luisterde weer wat hoop gaf. Guide Vocal en de rest van de eerste kant 'gaat wel'. Turn It On Again kan me dan ook nog wel een beetje boeien, maar daarna is het echt afgelopen. De drie liedjes tussen Turn It On Again en Duke's Travels vind ik ontzettend braaf en ze zeuren maar een beetje door. Duke's Travels en Duke's End zijn instrumentale nummers die me echter ook snel vervelen. De reprise van Guide Vocal hierin is dan wel weer mooi.

Na het luisteren van dit zeer matige album kon ik alleen maar concluderen dat dit Genesis niet meer was. Wat mij betreft hadden ze de band een andere naam mogen geven, want de uit de bijbel gehaalde bandnaam die bij mij een sprookjesachtig beeld oproept past volledig niet bij dit genre muziek.

Hallo zeg, dit is een 18+ topic hoor.

Bij Alone Tonight kan ik me daar wel iets bij voorstellen, maar Cul De Sac en Please Don't Ask vind ik twee juweeltjes van de bovenste plank.

Vocaal-technisch vind ik Collins op dit album trouwens op z'n best. Heathaze is wat dat betreft een hoogstandje.

Phil Collins is zeker geen slechte zanger, maar zijn stem irriteert me als ik het eerst naar de (rauwe) zang van Peter Gabriel heb zitten luisteren. Ik blijf er toch bij dat ik Cul de Sac, Please Don't Ask en Alone Tonight alledrie slechte nummers vind.

Collins heeft een heel karakteristieke stem die ik voor mainstreamdoeleinden veel minder geschikt vind. Als je die in dergelijk materiaal te veel en te vaak door je oren gedrukt krijgt kan de irritatiegrens snel bereikt zijn. Hij had zich eigenlijk tot de prog moeten blijven beperken. Cul-de-Sac en Heathaze zijn echter sterke en fraaie progtracks. Please don't Ask is wat algemener maar weer erg mooi gezongen. Alone Tonight en Misunderstanding zijn hier de zwakkere broeders maar van wiens hand dergelijke nummers zijn kun je op elk Genesis album op je klompen wel aanvoelen. Vooral die van Rutherford.

Ik heb Alone again (hoewel bekend) nog eens een paar maal achter elkaar gedraaid, maar ik vind hem juist toch niet tot de zwakste broeders behoren.

Hij maakt deel uit van een prachtige aanloop, samen met Cul de sac en Please don't ask, naar de grandioze finale van dit album.

Bij Misunderstanding kan ik mij inderdaad wat voorstellen, bij het kiezen van minder bedeelden op dit album. Man of our times heb ik zelf altijd de slechtste gevonden (het blijven de klompen van Rutherford), niet in de laatste plaats door de zwaar in het rood uitslaande stem van Collins. Door de sacd heb ik wel weer meer waardering gekregen voor Duchess en ook Turn it on again.

Ik dacht dat ik het al eens ergens genoemd had, maar Duke's Travels roept bij mij toch heel wat op (met inderdaad die Guide Vocal reprise als hoogtepunt) en Duke's End is een prachtige aftiteling van de film danwel het sprookje.

Dat er een paar middelmatige nummers tussenzitten zal ik echter niet ontkennen.

Wat bedoel je daar eigenlijk mee?

Als een aftiteling van een film zou ik eerder denken dan van een sprookje. Duke's End, met name, roept inderdaad iets bij me op. Maar het geluid is veel en veel moderner. Wat ik vooral mooi vind van Genesis hoor ik op de vroegere platen (Trespass t/m Selling England By The Pound). Het doet mij een beetje aan de middeleeuwen denken met Peter Gabriel als de minstreel/sprookjesverteller. De naam 'Genesis' vind ik daar perfect bij passen. Dit moderne geluid vind ik met die naam vloeken. Natuurlijk hadden Collins, Rutherford en Banks het volste recht deze naam te blijven gebruiken maar ik had het beter gevonden als ze een andere naam hadden genomen.

Gewoon een paar jaartjes wachten voordat je hier een onvoldoende aan geeft. Het kan namelijk een fikse groeiplaat worden. Verder niks. Ik vind overigens je commentaar serieus en redelijk goed onderbouwd en als het je smaak niet is, ook best.

Ah, je bent al een halfje omhoog gegaan, prima toch?

@King of Dust: dat sprookje haalde ik er overigens alleen bij omdat je het over een dergelijk beeld had wat betreft de oude Genesis, ik zie het echt als een aftiteling van een film - voor mij heel bijzonder want muziek (en ook de oude Genesis) roept niet vaak dergelijke beelden bij mij op die ik zo kan waarderen. En dat terwijl ik helemaal geen filmliefhebber ben.

Overigens sprak ik destijds ook wat voor mijn beurt door na één keer luisteren al van alles te beweren - niet de eerste keer bij een (Genesis-)album pretendeerde ik al vroeg dat ik er verstand van had. Wie weet gaat er bij jou nóg wel een halfje bij en volgens mij zijn sommigen dan helemaal tevreden

Inmiddels heb ik zelfs een heel punt meer gegeven. Ik zag die 2.0 staan en vond die toch wel iets te laag. Het album is zeker niet waardeloos (zoals ik in sommige andere reacties eerder gezegd heb). Ja, misschien zal ik het meer kunnen waarderen als ik wat ouder ben. Ik zal het album zeker niet wegdoen en ik leg het zo nu en dan nog eens op de draaitafel om het te beluisteren.

Zelfs als je het hierbij zou laten is dat helemaal geen schande hoor. Ik was al 20 toen Duke uitkwam en die plaat greep me gewoon gelijk bij de lurven dus ik spreek ook vanuit een heel andere achtergrond. De sound werd inderdaad steviger en moderner maar het is nog een echt progalbum met een suite die terugkerende thema's bevat en de finale is werkelijk grandioos. Zeker een voldoende waard en daar is vriend en zelfs vijand het nog over eens. Hierna pas zou het creatief inderdaad rap minder worden.....

==> Wrong .... De USA uitvoering is een DVD + standaard CD

Iemand moet het mij toch (nog) eens uitleggen.

De Amerikaanse Duke is inderdaad cd + dvd. Die cd is een versie uit 2007.

De Nederlandse Duke is sacd + dvd.

Dat heeft toch niets te maken met wel of geen nieuwe remix, de geluidskwaliteit is toch volledig gelijk? Die cd uit 2007 is toch niet een kloon van de eerste analoge opname van Duke? En als sacd dan toch beter is dan de cd, waarom zouden de Amerikanen daar dan mee akkoord gaan? Waarom overigens moeite gedaan om twee verschillende versies uit te brengen?

Wat is nu precies je vraag?

Wat het verschil is tussen de Amerikaanse cd en de Nederlandse sacd...

SACD is niet echt aangeslagen, dus ik denk dat de Amerikanen het gelijk aan hun zijde hebben.

Zowel de Amerikaanse cd als de Europese sacd bevatten in de 2007-uitgave de nieuwe mix van Duke.

De sacd is hybride, wat betekent dat een gewone cd-speler een cd-laag afspeelt. Voor iemand zonder sacd-speler is er dus geen verschil tussen de Amerikaanse en Europese versie.

De reden dat we in Europa wel een sacd kregen en de VS niet, heeft wellicht te maken met het floppen van dat formaat, zoals hierboven al werd aangegeven. Wellicht was dat in de VS eerder duidelijk. Daar komt bij dat Genesis in Amerika op een ander label zit, dat dus ook zijn eigen keuzes daarin maakt.