Is het vreemd dat een album als Black Sands van Bonobo op een hiphopsite aandacht krijgt? Daar valt wat voor te zeggen, aangezien dit project onder de noemer electronic valt. Aan de andere kant heeft het wel degelijk overeenkomsten met de instrumentale hiphop die vandaag de dag wordt uitgebracht. Want net als bijvoorbeeld Blockhead of Emancipator tracht ook Bonobo op een zo goed mogelijke manier sfeer op zijn platen vast te leggen. Voeg daaraan toe dat ook deze producer nadrukkelijk gebruikmaakt van diverse samples - die door dynamische drumpartijen extra dimensie krijgen - en je weet waarom ook Black Sands een recensie op Hiphopleeft verdient.
Op Black Sands is Bonobo bezig met het creëren van muzikale landschappen. En wat daar het meest interessant aan is is het feit dat deze landschappen steeds veranderen; zowel van kleur als van vorm. Zo wordt er vredig geopend - alsof het een harmonieus natuurgebied betreft - waarbij Bonobo niet veel meer dan elegant vioolspel nodig heeft om een dergelijke ambiance te verwezenlijken. Ondanks dat de kunst van de eenvoud een voortreffelijke werking heeft, schroomt de producer er niet voor al snel flinke aanpassingen te ondernemen. Want hoewel het vioolspel nog steeds op het daarop volgende nummer Kiana aanwezig is, komen er langzaam maar zeker steeds meer geluiden bij die het album al snel tot een bonter geheel maken. Neem de drum bijvoorbeeld, die op datzelfde Kiara als een hartslag fungeert, terwijl er ook steeds meer elektronische kunstgrepen aan het totaal worden toegevoegd. Bonobo etaleert zich op Black Sands dan ook al snel als een veelzijdig kunstenaar, die enerzijds van tempo houdt maar de luisteraar toch de kans biedt om precies lang genoeg van een specifiek geluid te laten genieten. Ook al heeft Black Sands soms echt wat weg van een compositorische achtbaan.
Terwijl de anorganische klanken geleidelijk wegsterven, is het album alweer aan een nieuw hoofdstuk toe. Voor het eerst op de plaat weerklinken er namelijk vocalen, afkomstig van soulzangeres Andreya Triana. Ze is tevens de enige artiest die een invitatie van Bonobo heeft ontvangen, maar ze is wel op drie nummers te horen. Het lijkt de juiste keuze, want ook al is Andreya niet in het bezit van de meest prikkelende stem, ze past perfect bij de sensibele instrumentaties die voor haar zijn ontworpen. De drie nummers waarop zij is te horen hebben qua structuur ook veel van elkaar weg. Waar deze tracks zonder al te veel bombarie beginnen, ontpoppen ze naarmate de tracks voortduren in een steeds kleurrijker geheel. Toch houdt hier de vergelijking op, want behoudens sommige opbouwvergelijkingen is geen nummer op Black Sands identiek.
Black Sands is in veel opzichten een bijzondere plaat. Bijvoorbeeld omdat de muziek door al haar verscheidenheid niet in een hokje is te plaatsen, maar ook door het hoge tempo dat wordt gehanteerd. En elke verandering is keer op keer indrukwekkend: of Bonobo nou zijn interpretatie van soul laat horen of met een enerverende triphopproductie verrast. En zo is Black Sands een adembenemende plaat geworden, met een schoonheid die je doorgaans alleen in een natuurreservaat aantreft.
Bron:
www.hiphopleeft.nl