Gorillaz - Plastic Beach (2010)

Gorillaz met een onverwachte nieuwe

Na het grote succes uit 2005 (Demon Days) verschijnt nu gelukkig de opvolger Plastic Beach van virtuele band Gorillaz.

Plastic Beach has a loose environmental theme, inspired by Albarn's visit to a Mali landfill. The tropical island where the Gorillaz hang out is a "plastic beach" of industrial-waste products, so they recycle all the debris into shiny new toys. (bron: www.rollingstone.com)

Gorillaz is een Britse band rond de stripfiguren 2D, Noodle, Russel Hobbs en Murdoc Niccals. De initiatiefnemers achter dit project zijn Damon Albarn van Blur en de stripkunstenaar Jamie Hewlett. Samen creëren zij een complete wereld rondom de virtuele bandleden inclusief een bijhorend videospel en de ontstaansgeschiedenis van de band. De vier gaan hierdoor leven in de muziek en de bijhorende clips en in videoprojecties tijdens liveoptredens (de echte bandleden zijn slechts als silhouetten te zien).

Na het opleveren van de voorganger heeft Damon Albarn regelmatig verklaard dat het laatste album van Gorillaz reeds was uitgebracht, maar gelukkig werden in 2009 de eerste tekenen zichtbaar dat daar op zou worden teruggekomen.

Plastic Beach heeft net als de twee eerdere albums een zeer afwisselend geluid meegekregen. De vele muzikale genres, van hiphop, dub tot dance en rock, en de grote hoeveelheid uiteenlopende gasten, van Bobby Womack, Lou Reed tot De La Soul dragen hieraan bij.

Bij elkaar is het een album geworden wat zich niet direct laat liefhebben. De single Stylo is een nummer met hitpotentie, maar een groot deel van de andere nummers moeten vele malen worden beluisterd om een plaatsje in het geheugen te veroveren. Al met al toch een album om meerdere keren te luisteren.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Gorillaz is de enige band die ik al vanaf de oprichting heb gewaardeerd en volg. Zodoende keek ik heel erg uit naar dit album en heb ik me lang afgevraagd of er nog wel een opvolger zou komen. Maar het is er toch van gekomen met Plastic Beach. De meesten kennen de band vooral van Feel Good Inc., Dare, 19-2000 en Clint Eastwood, van de (in het geval van de eerste drie) dansbare nummers, en niet van de met synthesizers doorspekte mix van rap, rock, reggae en zelfs andere genres. Plastic Beach onderscheidt zich van vorige albums omdat het niet zo dansbaar is als de hits van hun vorige album. Albarn is op dit album niet het enige brein. Zoals al eerder bekend was, is op dit album een breed scala van artiesten bij betrokken. Eén van de opvallendste namen is de ondertussen 66-jarige Bobby Womack. Met zijn inbreng in de eerste single Stylo - waar de rap van Mos Def de basis vormt - weet hij het nummer nieuw leven in te blazen, waardoor het voor mij tot een nummer is geworden die per luisterbeurt briljanter wordt. Op Cloud Of Unknowing heeft de oude soulartiest wat meer invloed gehad. Dit is veel klassieker en het mixwerk is hierin erg subtiel, waardoor het een beetje uit de toon valt bij de rest van het album, maar verder wel een mooi nummer is.

Het lijkt wel alsof de oudjes Plastic Beach moeten dragen, want een ander geweldig nummer is Some Kind Of Nature van niemand minder dan Lou Reed. Of het de chemie is tussen de 68-jarige ex-zanger van The Velvet Underground en Damon Albarn weet ik niet, maar het klinkt alsof zij al jaren samenwerken. Wat een plezier straalt af van het nummer dat niet uit mijn kop te krijgen is. Eén van de beste nummers die ik de afgelopen jaren gehoord heb, zonder te overdrijven!

Op dit album zijn vier nummers te horen waarin rap de boventoon voert. Allereerst Welcome To The World of the Plastic Beach, door niemand minder dan Snoop Dogg. Vooral zijn uitspraak van 'beach' blijft mij bij, omdat hij waarschijnlijk heeft geoefend met 'bitch'. Het daaropvolgende White Flag heeft een intro dat je niet zo gauw met Gorillaz associeert, maar eerder Arabisch aandoet. Niet vreemd, aangezien het Libaneze Nationale Orkest de rap van Kano & Bashy begeleidt. Dan is er nog Superfast Jellyfish waarin De La Soul en Gruff Rhys van het psychedelische Super Furry Animals hun kwaliteiten bundelen met een mooi resultaat. Sweepstakes is met iets meer dan vijf minuten het langste nummer van dit album waarin Mos Def erop los rapt en het aanstekelijk wordt als er een 'salsaband' aanschuift.

Slechts op vier van de in totaal zestien nummers krijgt Gorillaz geen hulp van buitenaf. Vooral Rhinestone Eyes, waarin Damon Albarn het midden houdt tussen rappen en zingen en het meer melodieuze Broken met herkenbare tunes, vallen op. Voor het titelnummer zijn Mick Jones en Paul Simonon van The Clash herenigd die een relaxt nummer brengen, waar van mij wel iets meer variatie in had gemogen, maar los daarvan een prima nummer is.

Hoewel het album op de Internationale Vrouwendag werd gereleased valt de inbreng van vrouwen een beetje tegen. Alleen Yukimi Nagano van het Zweedse Little Dragon voegt een vrouwelijke stem aan dit album toe. Empire Ants begint loom, maar leeft op in het tweede gedeelte waar Nagano haar inbreng heeft. In To Binge brengen Damon Albarn en zij een The Libertines-achtige ballad met vrolijke tunes.

Slechts één nummer had van mij mogen ontbreken en dat is Glitter Freeze waar Mark E. Smith, frontman van The Fall, verantwoordelijk voor is. Het lijkt op een door Kasabian-achtige beats op hol geslagen synthesizer en sommigen zullen hier ongetwijfeld van houden, maar ook na meerdere luisterbeurten kon ik hier weinig mee. Over het algemeen is Plastic Beach een goed album met weer een aantal vreemde, maar aangename, eenden in de bijt. Of het beter of juist minder is dan het vorige album vind ik moeilijk te zeggen. Laat ik het erbij houden dat het zeker een aantal hoogtepunten heeft en ook niet onbelangrijk: het plezier waarmee de muziek gemaakt is spat er van af, waardoor er geen enkel nummer plichtmatig klinkt.

For Music Only

Dit album blijkt ook nog eens geen groeier te zijn. Integendeel: het is een daler. En het viel me al zo tegen. Hier thuis kunnen wij de eerste twee albums van the Gorillaz zeer waarderen, maar deze valt dwars door de mand. Er is één overduidelijke reden voor: de kwaliteit van de songs. Er staan gewoon veel te weinig echt goede nummers op! En de rest is echt maar heel matigjes. Onbegrijpelijk dan ook, dat er voor 16 nummers gekozen is, terwijl hooguit 5 / 6 nummers goed genoeg zijn.

Ik kan mij dus vrij aardig vinden in de favoriete tracks hier op Musicmeter:
Stylo / Some Kind of Nature / Superfast Jellyfish / Rhinestone Eyes /
Empire Ants. Doe daar Broken bij en je hebt alle hooguit goede nummers op een rij. Redelijk kan je ook zeggen. Ze halen al niet het niveau van de beste tracks van de vorige albums.

Inmiddels vind ik de rest hooguit aardig, maar vaak matig tot slecht. Aerobag geeft hier terecht aan dat Sweepstakes een irritant nummer is. En wat te denken van de opener met Snoop Dogg? De man kan geweldig rappen, maar de muziek is veel te mager. Dat komt vaker terug: een veel te magere, slappe electronische basis. Alsof ze het even snel in elkaar hebben geflanst. En dat terwijl ze er 5 jaar over hebben gedaan.
Er staan ook een aantal semi-mislukte 'experimenten' op, zoals White Flag. Dat zet je toch niet zo op de cd? Ik krijg het idee, dat een aantal mensen een concept voor een nummer hebben uitgevoerd en ingevuld en dat was het. Er is te weinig gekeken of het resultaat wel goed genoeg was. Dat leidt er ook nog eens toe dat het album te weinig een geheel is.

Slordig, onaf, te mager, gewoon niet goed genoeg. Ik kan geen andere conclusie trekken.

Ik vind het eclecticisme die je hoort op deze plaat ronduit geweldig. Klassiek, electronisch, funk, pop, hip-hop,... Zet deze stijlen samen, gecombineerd met goeie tunes en beats en je krijgt deze nieuwe van Gorillaz. Er is duidelijk veel tijd gestoken in de productie en de de gastartiesten werden gepikt uit de meest uiteenlopende genres. Zo komt hier een Mark E. Smith (The Fall) de revue gepasseerd. Op dezelfde plaat krijg je ook Snoop Dogg te horen, Lou Reed, Mos Def en nog een paar orkesten.
Geweldig vind ik het dus. Toch zou deze plaat nooit een tien op tien krijgen. Waarom? De nummers. Het is aangenaam en leuk luisteren maar geen enkele song kan me echt overtuigen. Het is een erg constant album zonder zwakke momenten maar geen enkel nummer blijft me bij. Dit is toch, voor mij althans, het belangrijkste in muziek (het tweede deel van de plaat is in dat opzicht beter). Bijgevolg verliest dit album toch wel een beetje z'n waarde voor mij.
Ik ga hem de volgende dagen waarschijnlijk nog veelvuldig in m'n cdspeler stoppen maar ik voorspel eerder een 3 à 4 sterren. We shall see, ik hoop dat ik me vergis.

Ik vind plastic beach het beste album van de Gorillaz. De teksten zijn voor mij heel boeiend, de beats onder de verschillende nummers en gastartiesten zijn fantastisch uitgewerkt. Er zit humor, liefde, actie, en zoveel andere thema's in dit album. Soms zit er wel iets minder tussen, maar vind deze beter dan de 2 vorige albums.

Gorillaz is voor mij zo'n beetje het ultieme wat muziek betreft. Er zit alles in, wat muziek zo goed en mooi maakt. In plaats van zich vast te klampen aan een genre, gaat Damon Albarn gewoon zijn eigen weg. Inspiratie haalt hij overal vandaan, Plastic Beach is een mengelmoes van hiphop, rock, klassieke muziek, dub en dat alles is in een electronisch jasje gegoten. Verder heeft hij van het nieuws dat er een plastic eiland ontstaat in de oceaan een eigen muziek-experience gemaakt.

Zo op het eerste gezicht als je naar de tracklist kijkt denk je: Aardig, niet meer, niet minder. Dat klopt, geniale tracks als Rhinestone Eyes, Stylo, Empire Ants en Plastic Beach worden afgewisseld door doorsnee nummers als Sweepstakes, Broken en Glitter Freeze.

En ga dit album nu eens op een andere manier beluisteren. Rook een jointje, drink een paar biertjes, ga op je bed liggen met een goede koptelefoon en zet Plastic Beach op. Ik wist niet wat ik meemaakte. Zo mooi, zo sferisch, rillingen kreeg ik ervan. Vanaf de intro tot Pirate Jet word je meegesleurd in "Another world in a universe" om maar even met de woorden van Bobby Womack te spreken.

De sferische intro, het vervolg met de lome Snoop Dogg, de fluit in White Flag, de ommekeer in Empire Ants, het spacende in Glitter Freeze, Lou Reed en het dubben in To Binge. Het is allemaal even heilig. Plastic Beach is een muzikaal feest, waarbij het lijkt alsof het wel voor mij gemaakt moet zijn. Snoop Dogg, the Lebanese National Orchestra for Oriental, Kano, Lou Reed, The Clash en Mos Def. Welke idioot kan bedenken dat deze artiesten bij elkaar op een album gezet worden, waarbij het ook nog eens een geheel is. En wat voor een geheel. Een geheel waarbij ook nummers als Sweepstakes, Glitter Freezen en Broken geniaal worden. Damon Albarn is het bindmiddel, hoe kan het ook anders. Damon Albarn is een held, zo iemand verdient een standbeeld.

Het resultaat van dit alles? Een album wat ik op kan blijven zetten, al is het de hele dag. Dit zal waarschijnlijk niet snel overtroffen worden, tenzij Damon Albarn weer met iets geniaals aan komt zetten. Wie weet wat het wordt met Flee. Je weet het echter nooit, Damon Albarn doet gewoon wat hijzelf leuk vind en hij ziet wel of de mensen het wat vinden.

Een diep respect. 5*, omdat meer niet mogelijk is.

Als Damon Albarn de geluiden die hij bij een toiletbezoek zou opnemen en uitbrengen op CD, zou ik 't waarschijnlijk nog kopen. De beste man is een van mijn persoonlijke helden, en dat komt mede door het feit dat hij zich in bijna alle muziekgenres thuisvoelt - van opera tot hiphop tot rock - en daar meestal nog verdraaid goed in is ook.

Plastic Beach is de luchtiger, opbeurender, en vrolijkere opvolger van meesterwerk Demon Days. Helaas niet zo briljant (nummer 2 in mijn persoonlijke top 10), maar nog steeds heel heel heel erg goed. Ieder nummer biedt wat anders en het geheel is niet zo donker en alternatief als z'n voorganger - wat enigszins te zien is aan de recensies en de verkopen - maar valt mooi in elkaar en vertelt over piraten, eilanden, en milieuproblemen.

Heel wat anders dan de voorganger, maar voor de derde keer op een rij hebben Damon, Jamie Hewlett (die van de animaties!) en die grote groep van gastartiesten (o.a de helft van The Clash! Lou Reed! Snoop Dogg!) een prachtig album in elkaar gezet. Persoonlijke hoogtepunten: Rhinestone Eyes, Empire Ants, Plastic Beach.

De complimenten voor meneer Damon Albarn. De man die muziek maakt omdat hij het zelf wil maken, zonder concessies te doen om dat gebied, en die daar samen met de rest van de Gorillaz, zoals al gezegd, verdraaid goed in is. 5 sterren, fantastisch.

Naar aanleiding van het nieuwe album ben ik het oude werk weer eens aan het beluisteren. En dat begint uiteraard met het minste album.

Toen dit uitkwam was dit alles wat mij niet aanstond, het staat vol met Rap, Hip-hop, Electro, een boel vreemde geluiden die later een weg vonden naar The Fall en een boel gastartiesten die totaal niet boeiend zijn. Ik vond het een waar gedrocht wat mijn inziens niets meer met Gorillaz te maken had.

Na al die jaren ben ik verschillende onderdelen die mij zo tegenstonden (Hip-Hop, Rap & Electro) wat meer gaan waarderen, zij het niet op dit album. Drie van de vier goede nummers (Rhinestone Eyes, Stylo, On Melancholy Hill & Broken) zijn zonder gastartiesten en zelfs deze nummers halen het niet bij de toppers van voorgaande albums. Het gemis van Alban is groot aangezien geen van de gastartiesten een passende Gorillaz zang heeft. Zet daarbij een boel onsamenhangende nummers die muzikaal ook nergens weten te boeien en de neiging tot skippen wordt steeds groter. Plastic Beach blijkt na al die jaren nog slechter te zijn geworden. Erg jammer aangezien ik Gorillaz en Albarn vrij hoog heb zitten en zijn muzikale ontwikkelingen altijd bewonder.

Teveel nummers, teveel gastartiesten, teveel probeersels en te weinig Albarn. Plastic Beach doet mij helemaal niks.


PS. Waarom de bonus nummers Pirates Progress en Three Hearts, Seven Seas, Twelve Moons niet op het album staan is mij een raadsel. Die twee nummers brengen een compleet andere stijl die, in tegenstelling tot de rest van het album wel goed uitgewerkt zijn en werken. Ook Doncamatic had op het album gemogen (was dit trouwens niet gewoon een losstaand nummer toentertijd?).