Gorillaz - Plastic Beach (2010)

"omdat er naar mijn mening te veel hip hop in zit...."

Dat went, echt! En het valt eigenlijk reuze mee hoor; hoe vaker je de plaat hoort, hoe minder je de hip-hop, daadwerkelijk ook hip-hop vindt!

Ik hoor zelf maar twee nummers met rap (een aantal van jullie verward hiphop met rap) en dat zijn White Flag en Superfast Jellyfish. Andere rappers op deze plaat houden het bij spoken word, en Mos Def zingt er wat bij. Plastic Beach bevat juist het minste hiphop van alle Gorillaz platen.

Zal wel zijn om plastic te besparen, gezien het thema van het album, de plasticvervuiling van de oceaan.

Kan goed zijn, daarom ook dat ik zei dat het een voorlopige score was en is... Ik beluister deze plaat op dit moment opnieuw en stilletjesaan begint hij wel te vallen...

Iets wat klinkt als onrytmische herrie waar je langzaam aan aan went en uiteindelijk als georganiseerd muziekstuk gaat klinken.

Dat is wat gebeurt tijdens verschillende luisterbeurten. Je gaat horen hoe de nummers bedacht en in elkaar gezet zijn.

Eerste luisterbeurt was ik nietzo onder de indruk, maar nu zwaar onder de indruk.

Gorillaz is de enige band die ik al vanaf de oprichting heb gewaardeerd en volg. Zodoende keek ik heel erg uit naar dit album en heb ik me lang afgevraagd of er nog wel een opvolger zou komen. Maar het is er toch van gekomen met Plastic Beach. De meesten kennen de band vooral van Feel Good Inc., Dare, 19-2000 en Clint Eastwood, van de (in het geval van de eerste drie) dansbare nummers, en niet van de met synthesizers doorspekte mix van rap, rock, reggae en zelfs andere genres. Plastic Beach onderscheidt zich van vorige albums omdat het niet zo dansbaar is als de hits van hun vorige album. Albarn is op dit album niet het enige brein. Zoals al eerder bekend was, is op dit album een breed scala van artiesten bij betrokken. Eén van de opvallendste namen is de ondertussen 66-jarige Bobby Womack. Met zijn inbreng in de eerste single Stylo - waar de rap van Mos Def de basis vormt - weet hij het nummer nieuw leven in te blazen, waardoor het voor mij tot een nummer is geworden die per luisterbeurt briljanter wordt. Op Cloud Of Unknowing heeft de oude soulartiest wat meer invloed gehad. Dit is veel klassieker en het mixwerk is hierin erg subtiel, waardoor het een beetje uit de toon valt bij de rest van het album, maar verder wel een mooi nummer is.

Het lijkt wel alsof de oudjes Plastic Beach moeten dragen, want een ander geweldig nummer is Some Kind Of Nature van niemand minder dan Lou Reed. Of het de chemie is tussen de 68-jarige ex-zanger van The Velvet Underground en Damon Albarn weet ik niet, maar het klinkt alsof zij al jaren samenwerken. Wat een plezier straalt af van het nummer dat niet uit mijn kop te krijgen is. Eén van de beste nummers die ik de afgelopen jaren gehoord heb, zonder te overdrijven!

Op dit album zijn vier nummers te horen waarin rap de boventoon voert. Allereerst Welcome To The World of the Plastic Beach, door niemand minder dan Snoop Dogg. Vooral zijn uitspraak van 'beach' blijft mij bij, omdat hij waarschijnlijk heeft geoefend met 'bitch'. Het daaropvolgende White Flag heeft een intro dat je niet zo gauw met Gorillaz associeert, maar eerder Arabisch aandoet. Niet vreemd, aangezien het Libaneze Nationale Orkest de rap van Kano & Bashy begeleidt. Dan is er nog Superfast Jellyfish waarin De La Soul en Gruff Rhys van het psychedelische Super Furry Animals hun kwaliteiten bundelen met een mooi resultaat. Sweepstakes is met iets meer dan vijf minuten het langste nummer van dit album waarin Mos Def erop los rapt en het aanstekelijk wordt als er een 'salsaband' aanschuift.

Slechts op vier van de in totaal zestien nummers krijgt Gorillaz geen hulp van buitenaf. Vooral Rhinestone Eyes, waarin Damon Albarn het midden houdt tussen rappen en zingen en het meer melodieuze Broken met herkenbare tunes, vallen op. Voor het titelnummer zijn Mick Jones en Paul Simonon van The Clash herenigd die een relaxt nummer brengen, waar van mij wel iets meer variatie in had gemogen, maar los daarvan een prima nummer is.

Hoewel het album op de Internationale Vrouwendag werd gereleased valt de inbreng van vrouwen een beetje tegen. Alleen Yukimi Nagano van het Zweedse Little Dragon voegt een vrouwelijke stem aan dit album toe. Empire Ants begint loom, maar leeft op in het tweede gedeelte waar Nagano haar inbreng heeft. In To Binge brengen Damon Albarn en zij een The Libertines-achtige ballad met vrolijke tunes.

Slechts één nummer had van mij mogen ontbreken en dat is Glitter Freeze waar Mark E. Smith, frontman van The Fall, verantwoordelijk voor is. Het lijkt op een door Kasabian-achtige beats op hol geslagen synthesizer en sommigen zullen hier ongetwijfeld van houden, maar ook na meerdere luisterbeurten kon ik hier weinig mee. Over het algemeen is Plastic Beach een goed album met weer een aantal vreemde, maar aangename, eenden in de bijt. Of het beter of juist minder is dan het vorige album vind ik moeilijk te zeggen. Laat ik het erbij houden dat het zeker een aantal hoogtepunten heeft en ook niet onbelangrijk: het plezier waarmee de muziek gemaakt is spat er van af, waardoor er geen enkel nummer plichtmatig klinkt.

For Music Only

Leuk om Lou Reed en Damon Albarn in één nummer te horen, maar verder kan dit album me eigenlijk niet zo bekoren. Zitten heus wel leuke dingen in (fanfare in Sweepstakes bv.), maar er staat te veel filler op zoals dat zo mooi heet. Jammer, want ik vond de single Stylo veelbelovend.

Heerlijk relaxed album. Haalt niet het niveau van Demon Days maar vind het album wel iets beter dan het debuut. De gastoptredens zijn goed gekozen en Lou Reed herken ik bijna niet eens.

3,5*. Niet meer, niet minder.

Durf ik het te zeggen, anno 2010, waarin ik mijn jeugdliefdes diep beraven heb en 'een eigen smaak heb opgebouwd'? Ja, natuurlijk ik durf het. Na het eerste sceptisme ben ik aardig omgedraaid in de afgelopen dagen. Niet elk nummer is (even) goed, maar er staan toch wel degelijk een paar parels op. Ik denk niet dat deze band ooit nog wat fout bij mij kan doen.

toevoeging/aanpassing van mijn recensie: er is een onduidelijkheid ontstaan. De eerste zin heb ik (totaal) verkeerd geformuleerd. Ik heb wel meerdere bands vanaf de oprichting gewaardeerd en gevolgd, maar niet over een periode van 10 jaar. Waar andere bands aan smaak/stijlwisselingen onderhevig waren is mijn liefde voor Gorillaz altijd gebleven.

om één of andere reden is het niet mogelijk om je reactie nog te wijzigen (na een dag)

Wat vind ik Lou Reed toch weer geweldig op deze plaat zeg...

ja, die luistert het lekkerst weg. Ik vind plastic beach ook een lekker nummer. Er zijn er weinig die ik echt niet kan hebben, maar sweepstakes is te lastig voor mij.

ik ben niet overtuigd...

voor mij is het na track nummer 11 over met de pret.

Ik sluit me bij veel mensen op deze pagina aan: ook ik ben nog niet overtuigd. Het klinkt inderdaad alsof er te veel fillers op staan. Gelukkig wel een paar geslaagde nummers, misschien komt het nog voor de rest van dit album? Dat ik deze vraag moet stellen, is toch wel teleurstellend moet ik zeggen. Ik twijfel nu ook aan de oprechtheid van de jubelende recensie in Q Magazine, die een dikke 5* uitdeelde en dit een briljant popalbum noemde en het magnum opus van Damon Albarn ( ). Commercieel belang? Veel advertenties en (gratis?) artwork voor de cover hebben ze in ieder geval binnen.

En oh ja: iemand vind dit beter dan het ondergewaardeerde eerste album. No way man!

(daar staan pas een paar wereldnummers op, hier niet)

Helemaal mee eens.

On Melancholy Hill heeft trouwens wel een hele mooie melodie.

Ik blijf dit luisteren en het verveelt echt nog lang niet. Zo gevarieerd, zoveel invloeden, zoveel verschillende muziekstijlen. Geweldig gewoon. Ik geniet van bijna elke track. Ik snap de toevoeging van 'Glitter Freeze' niet ten opzichte van de rest van het album en aan het eind van de plaat wil mijn aandacht soms nog wat verslappen. Maar gewoon de gehele sfeer, de fantastische artwork, de muziek, het maakt een enorme indruk op me. Ik ga niet zo snel 4,5* of hoger geven omdat ik denk dat dat alleen maar weg gelegd is voor unieke albums, en of dit daar bij kan horen, dat moet de tijd uit gaan wijzen. Gewoon dikke 4* met potentie om 4,5* te worden!

Haalt het niet bij hun vorige albums. Heb ook de indruk dat de inbreng van Albarn dit keer wat kleiner is waardoor het wat minder 'Brits' klinkt. En misschien dat daarom de hiphop ook wat meer opvalt. Groeit wel maar niet hard genoeg. Jammer..

Ik vind dit juist het meest Albarnishte album van Gorillaz! Volgens mij heeft hij hier ook juist een grotere inbreng dan bij Gorillaz en Demon Days, waarbij hij hulp kreeg van respectievelijk Dan the Automator en Kid Koala, en Danger Mouse... En bovendien heb ik, zoals ik eerder al zei, het idee dat er veel meer Blur en The Good, the Bad & the Queen terug te horen is op dit album .

Dat is niet per se positief of negatief, in dit geval vind ik het jammer - maar goed top die vorige 2 albums maar eens...

Grappig dat je een album dan kennelijk toch op meerdere manieren kunt beluisteren, ik hoor het echt niet wat je stelt. Behalve dan het nummer met Lou Reed, dat ik trouwens wel geweldig vind.

Nou ja ik vind onder andere Plastic Beach, On Melancholy Hill en Pirate Jet echt die Albarn sound hebben . Het plastic, waterige geluid van het album vind ik dan weer totaal on-Blurachtig, maar goed hij wil zijn muziek natuurlijk altijd laten evolueren (zoals ook Blur dat deed) en het past het thema van het album...

Ik vind 'm wel lekker. Tis inderdaad even wennen, lang niet alle nummers zijn even sterk maar die graphics......geweldig!
Voorlopig even een 3,5. Zo vrijdagmiddag, weekend in het vooruitzicht, biertje d'r bij, mwah..

Ik had liever het oude Gorillaz-geluid gewild, maar het is toch een erg leuk album geworden. Unieke, makkelijk verteerbare en luchtige mix van o.a. pop, hiphop, rock, electronic en dus zelfs orchestrale muziek. Geen echte uitschieters, gewoon een uurtje creativiteit van Albarn en vrienden.

3,5*

Degelijke plaat, met veel verschillende genres dooreen. Beste nummers zijn voor mij 'Some Kind Of Nature' en 'Rhinestone Eyes'

Ik moet 'm echter nog eens wat aandachtiger beluisteren vooraleer ik er een cijfer op kan plakken.

Kan iemand me trouwens vertellen of eerdere albums de moeite waard zijn? Ik ken de singles wel, en die bevallen me wel, misschien dat ik daar ook maar eens achteraan moet gaan..

Die zijn zeker weten de moeite waard!!! Ik heb ze zelf allebei op 5* staan, dus ja.

Voorteffelijk, zeer genietbaar pop-album van Albarn & friends. De HipHop/Rap invloeden zijn ondergeschikt, want zitten maar in 4 nummers ( 2, 3, 6 & 12 ).
Daat staat 5 x electro-pop tegenover ( 4, 5, 9 10 & 13 )
Dan hebben we nog 3 x z'n sferisch molodieuze Damon-song (7, 11 & 14).
De tracklist wordt dan nog gecomplementeerd door een klassiek intro & outro,
1 House-achtig instrumentaaltje ( nr 8 ) en
2 iets wat overbodige niemandalletjes ( 15 & 16 ) .
Aan afwilleling geen gebrek.

Mij valt op dat er geen opvallende single in zit,.vrijwel alle songs zijn gelijkwaardig.
Mijn meeste waardering ligt bij
4.Rhinestone Eyes
5.Stylo
7.Empire Ants
9.Some Kind of Nature
11.Broken
14.To Binge

Volledig mee eens, ik vond vooral demon days echt top, dit album vind ik ietsje minder dan zijn twee voorgangers. Maar inderdaad een erg vermakelijk uurtje muziek. Iets minder hip hop invloed al is die nog duidelijk aanwezig met de inbreng van snoop, kano, mos def en de la soul, ... De andere albums vormden ook een iets frisser, gevarieerd geheel, terwijl dit album een beetje een duistere sfeer heeft over het hele album. Maar zoals ik al zei toch erg vermakelijk

3.5

Dit album bevat inderdaad wat minder nummers die er echt bovenuit steken maar na een paar luisterbeurten vallen veel stukken wel op de juiste plek.

Ik denk dat ik een andere versie van Plastic Beach heb beluisterd.
Rhinestone Eyes techno-pop? Stylo vind ik zelf wel iets van de oer-electro waaruit hiphop is voortgekomen.