Genesis - Nursery Cryme (1971)

Ik ben wellicht de enige Genesis fan die dit hun beste album vind. En altijd al gevonden ook. The Musical Box is een nummer met terechte bekendheid; een soort sleutelnummer voor de oude Genesis in zijn geheel, en Peter Gabriel in het bijzonder. Ik heb verder een uitzonderlijke (nooit van iemand anders gehoorde) voorkeur voor 'Seven Stones'. Er is iets in die accoorden gestopt dat mij intens diep raakt. Lastig te omschrijven - ik speel zelf niet -

Tsjonge, wat een steengoed album zeg!
Ik ben opgegroeid met karnemelk, Ajax en Harold the Barrel.
Nu heb ik het album eens naar de computer geript, en blijkt het hele album ijzersterk te zijn.
Favoriet: The Fountain of Salmacis. Wat een heerlijke Genesissfeer en wat een oorstrelende drums.

Ik herken dit ten zeerste. Ben helemaal om voor dit album. Bij deze staat het album in mijn top 10:

Nursery Cryme is mijns inziens het enige Genesis-album zonder zwakke nummers. Elk nummer heeft iets bijzonders. De vernieuwing door de komst van de klassiek geschoolde gitarist Steve Hackett, de komst van de technisch begaafde drummer Phil Collins en een dominantere rol voor toetsenist Tony Banks heeft veel aan dit album bijgedragen.

Musical Box is het prototype epische nummer, meer nog dan Supper's Ready (dat overigens een briljante collage van nummers is). De eerste 4 minuten zijn lieflijk waarna gitaarrock en bublegumballades elkaar opvolgen om uiteindelijk als een Queen- avant-la-lettre op dramatische wijze het nummer te beëindigen.

For Absent Friends staat voor eenvoud en is van de meest sobere Phil Collins composities die ik kan. De boodschap Groots door klein te blijven.

The Return of the Giant Hogweed heeft de agressiviteit van the Knife en heeft een heerlijke afwisseling van klassieke gitaar en organ/electrische piano/gewone piano. Ik kan mij voorstellen dat het duo May/Mercury ook hier naar heeft geluisterd voordat zij met Queen aan de slag gingen.

Seven Stones begint met zijn orgel als een vertrouwd kerstliedje. Het ontwikkelt zich als een typische Gabriël-ballad. Na 1 minuut 30 komt het na een kleine instrumentaal intermezzo echt los. Als na 2 minuut 10 fluitmuziek je huiskamer binnenfladdert is de zevende hemel niet ver weg.

Harold the Barrel is een kleine Beatle-pastiche (a la Maxwell Silver Hammer) en vertelt een absurdistisch verhaal over een krankzinnige restauranteigenaar met de naam Harold. Hij serveert zijn eigen tenen bij de thee, vlucht naar het dak van een gebouw. De omstanders en zijn moeder roepen dat hij eraf moet komen echter Harold springt toch....
Vooral de pianoakkoorden in dit nummer werken bij mij enorm aanstekelijk....

Harlequin is weer zo'n klein juweeltje en grijpt net als For Absent Friends terug naar de meer folkse traditie van Genesis. Het harlequin-figuur maakte deel uit van het Italiaanse Commedia dell'arte.

The Fountain of Salmacis is weer een episch nummer en kent een dominante drum en bass in tegenstelling tot de meeste andere nummers. Het electrische orgel doet denken aan Yes en schreeuwt af en toe om aandacht. Het nummer vertelt het verhaal van de Griekse nimf Salmacis die probeerde om de Griekse god Hermaphroditus te verleiden. Ze raakten verstrengeld in elkaar en naar een smeekbede van Salmacis fuseerde haar lichaam met de zijne. Hermaphroditus werd dus op die manier androgeen waarmee hij de eigenschappen van zowel de man als de vrouw zou bezitten. Vanzelfsprekend komt van zijn naam het woord hermafrodiet vandaan....

The Musical Box is een werkelijk glorieuze track. Van de tapping-techniek van Hackett en zijn glorieuze gitaarriffs, tot het sprookjesachtige toetsenwerk en Collins' fantastische drumwerk. Helemaal van laatstgediende was ik positief verrast, aangezien ik altijd fan van zijn zangwerk ben geweest, maar hem in de pop-era nooit bijzonder heb vinden drummen. Hier laat de beste man horen helemaal de beste keuze te zijn voor Genesis en tilt hij de songs echt naar een hoger niveau. Hackett's bijdrage zorgt er ook voor dat de band na het nog net niet helemaal loskomende Trespass eindelijk bij vlagen stevig klinkt. De voorganger had The Knife als prachtige afsluiter, maar het was net niet gitaar-georienteerd genoeg om helemaal te rocken. Dit nummer legt een fundering voor het progmetal-genre waar bands als Dream Theater en Symphony X de mosterd vandaan halen. Benieuwd of de band dit nog gaat overtreffen gedurende de marathon!

Niet dat er iets mis is met de rest van het album. Het door Collins gezongen For Absent Friends laat goed horen dat hij de zangkwaliteiten van de leadzanger ook met gemak kan evenaren. Op The Return Of The Giant Hogweed komt de afwisselende progkant weer naar boven, terwijl Seven Stones een mooie en symfonische track is. Harold The Barrel is een hilarische Pythonesque track over een man die op het punt staat zelfmoord te plegen en hoe het publiek ermee om gaat. Moeder is het er niet mee eens dat zijn shirt vies is, BBC staat immers al te filmen. Hilarisch. Slechts het korte Harlequin is niet heel spectaculair, al is de dwarsfluit toch wel mooi te noemen.

Het een na beste is tot het laatste bewaard. Op The Fountain Of Salmacis komt Hackett's tapping-techniek weer terug, maar het is Rutherfords frivole basspel dat de aandacht nog meer opeist. Mooie tekst en gebruik van orkestraties ook, doet bijna niet onder voor The Musical Box, al trekt dat nummer mijn aandacht toch net meer. Nog net geen topscore, maar ik sluit niet uit dat ik dit in de toekomst nog beter ga waarderen!

Tussenstand:
1. Nursery Crymes
2. Trespass
3. From Genesis To Revelation

Met uitzondering van het debuut is dit het enige album van de oude Genesis die ik niet heb. Daar zal snel verandering in komen, want allemachtig, wat is dit geweldig zeg! Genesis laat zich niet makkelijk pakken, maar ik heb de afgelopen week ook weinig kans gehad om eens goed te gaan zitten voor Nursery Cryme. Eigenlijk is dat nog steeds niet gelukt, maar ik heb alle flarden vaak genoeg gehoord om te weten dat de drie lange tracks fenomenaal zijn. Speels en vol zelfvertrouwen gaat de band te werk. De orchestraties zijn vaak prachtig (doet wel eens denken aan King Crimson, wat als een compliment beschouwd mag worden) en Peter Gabriel zingt fantastisch. Het is jammer dat ik hier geen teksten bij heb, want ik ben erg benieuwd geworden of het poëtische deel net zo geweldig is. The Musical Box is een waar hoogstandje. De korte songs lijken me vooral bedoeld om de lange stukken aan elkaar te breien, maar toch is dat ook zeker niet slecht. Tijd om van Nursery Cryme afstand te nemen en door te gaan naar Foxtrot.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Trespass
3. From Genesis To Revelation

Genesis in de "definitieve" bezetting, en daardoor geldt dit voor veel mensen als het eerste echte meesterwerk. Wat mij betreft was Trespass dat echter al, en bovendien heb ik op dít album veel moeite met The return of the giant hogweed, met dat flauwe marstempo en die geforceerde melodieën ("Royal beast did not forget", "Fash-io-nable country gentlemen") die ervoor zorgen dat het nummer niet "dóórloopt" en meer een lappendeken van fragmenten dan een echt geheel is. Jammer, want het eerste en het laatste nummer zijn meesterwerken (het romantische Salmacis méér nog dan het surrealistische The musical box) en de korte nummers doen daar eigenlijk niet zo gek veel voor onder – sterker nog, buiten Hogweed is alles eigenlijk zó mooi dat ik deze plaat na de zoveelste keer draaien alsnog ½* hoger geef dan ik vóór die draaibeurt van plan was. En o, die mellotron op Seven stones en The fountain of Salmacis...

Genesis - Nursery Cryme

Ook weer een sterk album van Genesis. Dit keer met een wat kortere speelduur, maar zeker niet slecht! Begint al meteen goed met The Musical Box, door velen hier aangekaart als het beste nummer van dit album. Het is niet mijn favoriet, maar dat nummer is wel een voorbode voor wat voor moois Genesis nog allemaal maken zou.
The Return Of The Giant Hogweed is ook een erg geslaagd nummer, mede dankzij de leuke tekst. Verveelt ook niet zo gauw. Seven Stones is ook weer prima.
Harold The Barrel vind ik juist een erg leuk nummer, Genesis heeft zulke nummers nodig tussendoor op een album om het wat luchtiger te maken. Dan vallen de langere nummers ook meer op als meesterwerken.
En tot een meesterwerk met The Fountain of Salmacis zich wat mij betreft echt rekenen. Vind die zelfs nog sterker dan de opener. Dit nummer weet de volle 8 minuten die fantastische sfeer vast te houden, met voldoende variatie. Echt een toppertje.
Dit album mag zich ook zeker tot de topperiode van Genesis rekenen.

Ruime 4*

In 1991 was ik 14 jaar en kwam ik voor het eerst bewust in aanraking met Genesis, door hun We Can't Dance. Ik hoorde No Son Of Mine, en vond dat direct een heel spannend nummer, aangrijpend verhaal in de tekst ook. Dus kocht ik de singel op cassette, met als B-kantje Living Forever. Jeetje, die was ook gaaf, zeker de instrumentele tweede helft!
Het nummer I Can't Dance vond ik daarna superleuk, leuke clip, ik kon wel erg lachen om de clown Phil Collins. Dus ja, ik werd fan! Ik leende de CD bij de bibliotheek en zette hem op een bandje. Kapot geluisterd.
De volgende plaat was Invisible Touch, omdat die er historisch gezien het dichtste bij lag. Ook die kon me erg bekoren, maar omdat toen de grunge erg opkwam verdween mijn interesse voor de band naar de achtergrond.
Jaren later, toen ik inmiddels bands als Fates Warning en Dream Theater had ontdekt, kwam een collega van me met Nursery Crime aanzetten, die ik van hem echt wel moest luisteren. Met enige terughoudendheid naam ik hem mee (de CD, niet de collega) naar huis en legde hem in de speler. Musical Box begon: wat was DIT?? Dit was geen Phil Collins, en wat had de muziek een sfeer en dynamiek! Wauw, ik ontdekte waar de door mij zo bewonderde bands als DT de mosterd deels vandaan haalden; dit was een compleet andere sound dan de Genesis van Invisible Touch en We Can't Dance! Ik was compleet verkocht.
Toch duurde het nog jaren voordat ik de rest van de catalogus van de jaren 70 exploreerde. Inmiddels is Genesis onbetwist 'mijn bandje' geworden. Maar deze Nursery Crime staat voor mijn gevoel aan het begin van de daaropvolgende muzikale reis en mijn passie voor hun muziek.

Ik heb het hele album geluisterd met grote verwachtingen, maar helaas deel ik het overweldigende positivisme hier niet. Ik hoor op zich mooie zang van Gabriel , veel tempowisselingen en krachtige toetsenpartijen. Maar de songs op dit album, ze pakken me niet. Ik hoor de genialiteit niet, vind dat het meestal nergens heengaat en tegelijkertijd alle kanten opgaat. Te rommelig en te druk, te weinig rust en intrinsieke schoonheid. Ik vind dit album niet meer dan een opmaat naar de geweldige albums hierna. 2 sterren