Genesis - Nursery Cryme (1971)

* 3,0. Vind het een prima album, maar lang niet zo goed als de vijf hierna. Daardoor wat minder urgent en een wat lagere score. (Over deze redenering kun je natuurlijk ook twisten )

Wat quotes verwijderd om de leesbaarheid te verbeteren en wat overbodige berichten verwijderd. Iedereen is vrij om een mening te hebben (gelukkig maar), dat gaat ook niet veranderen, dus de discussie graag over het album zelf!

Denk dat het album opent met misschien wel mijn favoriete genesis nummer. Misschien alleen al doordat nummer de reden waarom ik dit album het meest draai van alle genesis albums. Al is het niveau niet zo constant op het album als bij selling england by the pound is dit wel het album met het mooiste nummer. Geen Gabriel liefhebber kan om musical box heen. Pracht nummer

Ik heb dit album niet zo vaak gedraaid (ik had een kopie), maar nu dan toch onlangs aangeschaft, om mijn verzameling van Genesis kompleet te krijgen. En ja...eerlijk is eerlijk: het is een erg goed album met hele mooie nummers er op, For Absent Friends is heel, heel mooi. Maar eigenlijk staat er niets slechts of minder op dit album....

Prima album wat ik eigenlijk over de hele linie sterk vind. Als ik toch een favoriete track moet kiezen dan wordt dat the musical box.

Ja, mooi. Nog steeds na al die jaren. Symphorock die nooit verveelt. En dan 'The Musical Box'!!

Half puntje erbij. Dit is toch wel een erg goed album zeg.

The Musical Box is een werkelijk glorieuze track. Van de tapping-techniek van Hackett en zijn glorieuze gitaarriffs, tot het sprookjesachtige toetsenwerk en Collins' fantastische drumwerk. Helemaal van laatstgediende was ik positief verrast, aangezien ik altijd fan van zijn zangwerk ben geweest, maar hem in de pop-era nooit bijzonder heb vinden drummen. Hier laat de beste man horen helemaal de beste keuze te zijn voor Genesis en tilt hij de songs echt naar een hoger niveau. Hackett's bijdrage zorgt er ook voor dat de band na het nog net niet helemaal loskomende Trespass eindelijk bij vlagen stevig klinkt. De voorganger had The Knife als prachtige afsluiter, maar het was net niet gitaar-georienteerd genoeg om helemaal te rocken. Dit nummer legt een fundering voor het progmetal-genre waar bands als Dream Theater en Symphony X de mosterd vandaan halen. Benieuwd of de band dit nog gaat overtreffen gedurende de marathon!

Niet dat er iets mis is met de rest van het album. Het door Collins gezongen For Absent Friends laat goed horen dat hij de zangkwaliteiten van de leadzanger ook met gemak kan evenaren. Op The Return Of The Giant Hogweed komt de afwisselende progkant weer naar boven, terwijl Seven Stones een mooie en symfonische track is. Harold The Barrel is een hilarische Pythonesque track over een man die op het punt staat zelfmoord te plegen en hoe het publiek ermee om gaat. Moeder is het er niet mee eens dat zijn shirt vies is, BBC staat immers al te filmen. Hilarisch. Slechts het korte Harlequin is niet heel spectaculair, al is de dwarsfluit toch wel mooi te noemen.

Het een na beste is tot het laatste bewaard. Op The Fountain Of Salmacis komt Hackett's tapping-techniek weer terug, maar het is Rutherfords frivole basspel dat de aandacht nog meer opeist. Mooie tekst en gebruik van orkestraties ook, doet bijna niet onder voor The Musical Box, al trekt dat nummer mijn aandacht toch net meer. Nog net geen topscore, maar ik sluit niet uit dat ik dit in de toekomst nog beter ga waarderen!

Tussenstand:
1. Nursery Crymes
2. Trespass
3. From Genesis To Revelation

Met uitzondering van het debuut is dit het enige album van de oude Genesis die ik niet heb. Daar zal snel verandering in komen, want allemachtig, wat is dit geweldig zeg! Genesis laat zich niet makkelijk pakken, maar ik heb de afgelopen week ook weinig kans gehad om eens goed te gaan zitten voor Nursery Cryme. Eigenlijk is dat nog steeds niet gelukt, maar ik heb alle flarden vaak genoeg gehoord om te weten dat de drie lange tracks fenomenaal zijn. Speels en vol zelfvertrouwen gaat de band te werk. De orchestraties zijn vaak prachtig (doet wel eens denken aan King Crimson, wat als een compliment beschouwd mag worden) en Peter Gabriel zingt fantastisch. Het is jammer dat ik hier geen teksten bij heb, want ik ben erg benieuwd geworden of het poëtische deel net zo geweldig is. The Musical Box is een waar hoogstandje. De korte songs lijken me vooral bedoeld om de lange stukken aan elkaar te breien, maar toch is dat ook zeker niet slecht. Tijd om van Nursery Cryme afstand te nemen en door te gaan naar Foxtrot.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Trespass
3. From Genesis To Revelation

Mooi RuudC, je legt de vergelijking met King Crimson wat ik volkomen snap. Ik persoonlijk vind Genesis prettiger om te luisteren, KC is mij wat, op het debuut na, te klinisch.
Genesis had de perfecte balans tussen muzikale krachtpatserij en mooie liedjes.
Ben benieuwd wat je van "Selling.." en vooral "Lamb.." vindt. Veel luisterplezier!

Bericht verplaatst naar Genesis

Nursery Cryme is het derde studioalbum van Genesis, ook het eerste album waarop Phil Collins te horen is op de drums.

Deze plaat is progressive rock van de bovenste plank.

Het album opent sterk met ‘The Musical Box’, wat een mooie opbouw heeft, op vier minuten ongeveer barst bijvoorbeeld het gitaarwerk los. Alles klopt aan dit nummer, de zang van Peter Gabriel, het trio Banks – Rutherford – Hackett en vooral ook Collins zijn drumwerk.

Het korte nummer ‘For Absent Friends’ laat Phil Collins een eerste keer op zang horen, die zeker niet moet onderdoen voor Peter Gabriel.

‘The Return of the Giant Hogweed’, een nummer dat blijkbaar over de Reuzenberenklauw gaat, is ook een progrock parel. ‘Seven Stones’ en ‘Harold the Barrel’ zijn vervolgens ook prima nummers. ‘Harold The Barrel’ is overigens een humoristische track (zwarte humor) over een man die op het punt staat zelfmoord te plegen en hoe het publiek ermee om gaat. ‘Harlequin’ kan dan als korter nummer (en ook iets meer ingetogener) niet tippen aan de voorgaande nummers. Het album sluit mooi af met het prachtige ‘The Fountain of Salmacis’.

Plek 5 genesisalbums

Genesis in de "definitieve" bezetting, en daardoor geldt dit voor veel mensen als het eerste echte meesterwerk. Wat mij betreft was Trespass dat echter al, en bovendien heb ik op dít album veel moeite met The return of the giant hogweed, met dat flauwe marstempo en die geforceerde melodieën ("Royal beast did not forget", "Fash-io-nable country gentlemen") die ervoor zorgen dat het nummer niet "dóórloopt" en meer een lappendeken van fragmenten dan een echt geheel is. Jammer, want het eerste en het laatste nummer zijn meesterwerken (het romantische Salmacis méér nog dan het surrealistische The musical box) en de korte nummers doen daar eigenlijk niet zo gek veel voor onder – sterker nog, buiten Hogweed is alles eigenlijk zó mooi dat ik deze plaat na de zoveelste keer draaien alsnog ½* hoger geef dan ik vóór die draaibeurt van plan was. En o, die mellotron op Seven stones en The fountain of Salmacis...

Mooie recensie...Boy!

Ik vind dat intro van Hogweed anders wel heel erg gaaf, dat tappen van Hackett simultaan met de toetsenpartij van Banks. Die blijft bij mij echt wel hangen en tilt het nummer omhoog.

Ja , helemaal mee eens. Wat een plaat toch.
Toevallig las ik een artikel van Peter Gabriel "Don't give Up". Blijkbaar had hij eerst aan Dolly Parton gevraagd om dit in te zingen ….. maar zij kon niet . PG vroeg het dan aan Kate Bush …. En vanavond lekker alleen thuis zocht ik nog eens iets van PG om te draaien….. Het werd dus deze Nursery Cryme. . Deze plaat is het begin van een periode van prog rock in van zéér hoog niveau .

Ik kende eerlijk gezegd alleen maar de Genesis van de jaren ‘90 met de hits I Can’t Dance of Jesus He Knows Me en dus waarschijnlijk de reden dat ik nooit dieper op de band ben ingegaan. Tot bleek dat ze in ‘een vorig leven’ andere muziek maakten met Peter Gabriel in de gelederen, iets wat ik altijd wel had geweten maar nooit dieper op was ingegaan. Na wat dieper spitten op MusicMeter kwam ik uit bij de eerste albums en heb me dus voorgenomen om alle albums vanaf deze chronologisch af te werken tot en met Wind and Wuthering (de hoogst scorende zeg maar). Ben er al even mee bezig en pas als ik de albums beter en nog maar eens een voor een grondig heb beluisterd ga ik pas scores toekennen of mijn mening formuleren alhoewel er hier al genoeg meningen bij elkaar staan . Bottomline is dat het goede aan deze site is dat je toch nog in retrospectief kan graven naar muziek waar je altijd al overheen hebt gekeken.

...And then there were three... is ook nog erg goed te beluisteren hoor.

Momenteel de autobiografie A Genesis In My Bed - Autobiography - NOT SIGNED | Steve Hackett - store.hackettsongs.com van Hackett aan het lezen waar hij verhaalt over het opnemen van dit album en dat de Mellotron door hem en Tony Banks wordt gekocht van King Crimson. Ook het opnemen van ‘The Musical Box’ en allerlei andere feitjes, weetjes, achtergronden enzovoorts. Erg leuk, interessant om te lezen. Hackett heeft een bijzondere stijl in zijn vertelwijze welke herkenbaar is in zijn muziek en ook in/op dit album. Smullen !!

Mannen van rond de 20/21 jaar waren het nog toen ze dit bijna heilige album opnamen. Geweldig !

lijkt mij interessant. Waar heb je dit boek gekocht@ meneer? Gewoon hier bij de boekhandel?

Neal Peart: bij deze link. bol.com | A Genesis In My Bed, Steve Hackett | 9781912782383 | Boeken

Ik denk zeker wel dat dit een mooi (en goed) boek is voor jou ! Veel leesplezier

Als we dan toch goede, welgemeende adviezen gaan geven: "Duke" is ook zeer zeker het beluisteren waard.

Absoluut !

Bij ABACAB haakte ik toch echt af
@ meneer hartstikke bedankt!!

Je hebt gelijk, dacht ik even niet aan.

Zoals al eerder gezegd mijn eerste echte kennismaking met de vroege Genesis, de afgelopen weken vaak gepasseerd (net zoals de opvolgers) en vandaag deze op repeat. Los vd zang van Peter Gabriel, die het uitstekend doet bij mij op dit album is het vooral de muziek die me helemaal mee krijgt. Opener Music Box is al een nummer dat alle hoeken verkent vh muzikale palet dat de heren serveren. Mijn tweede ster is dan weer voor de afsluiter; ook een symfonie en laat zien dat een song er vaak mee gebaat is om hem breed te laten uitwaaieren, kan me niet voorstellen dat ze dit in 3 minuten zouden kunnen wegproppen. De korte songs doen het daarom net iets minder goed bij mij. Dit album zorgt er in ieder geval voor dat ik de rest van hun oeuvre de komende dagen er ook terug eens ga doordraaien want laten we eerlijk zijn dat je dit niet kan beoordelen na slechts een enkele beluistering, in deze muziek investeer ik graag wat vrije tijd...

Wat een mega mooi nummer is de opener op dit album eigenlijk. Alle registers gaan los, prachtig. Misschien wel mijn favoriete nummer van de 'vroege' Genesis albums tot en met 1976

Genesis - Nursery Cryme

Ook weer een sterk album van Genesis. Dit keer met een wat kortere speelduur, maar zeker niet slecht! Begint al meteen goed met The Musical Box, door velen hier aangekaart als het beste nummer van dit album. Het is niet mijn favoriet, maar dat nummer is wel een voorbode voor wat voor moois Genesis nog allemaal maken zou.
The Return Of The Giant Hogweed is ook een erg geslaagd nummer, mede dankzij de leuke tekst. Verveelt ook niet zo gauw. Seven Stones is ook weer prima.
Harold The Barrel vind ik juist een erg leuk nummer, Genesis heeft zulke nummers nodig tussendoor op een album om het wat luchtiger te maken. Dan vallen de langere nummers ook meer op als meesterwerken.
En tot een meesterwerk met The Fountain of Salmacis zich wat mij betreft echt rekenen. Vind die zelfs nog sterker dan de opener. Dit nummer weet de volle 8 minuten die fantastische sfeer vast te houden, met voldoende variatie. Echt een toppertje.
Dit album mag zich ook zeker tot de topperiode van Genesis rekenen.

Ruime 4*