Joanna Newsom - Have One on Me (2010)

Niet elk nummer is even sterk, maar ik heb tot dusver nog geen mooiere muziek gehoord dit jaar.

Ik moet zeggen dat ik dat, tja, toch wel irritante kinderstemmetje stukken minder vind dan de mooie stem, die me bij vlagen aan Kate Bush doet denken (niet verwonderlijk denk ik), die ze heeft op de paar nummers die ik hiervan gehoord heb.

Ga deze zeker nog eens luisteren.

Gisteren omdat ik niet kon slapen deze geluisterd en dan komt ie erg goed tot zn recht, de sfeer maakte me in een staat waar ik sliep maar toch wakker was (en dus alles heb kunnen horen).
Hele mooie teksten ook. En het is makkelijk om je aan dr vibrato stem te irriteren maar als je dat laat past het heel goed bij de muziek, na 2 nummers stoorde ik me er helemaal niet meer aan. Al moet ik wel toegeven dat als ze niet zo vibreert het mooier klonk dan wanneer ze dat wel deed.
Nu maar hopen dat ik vannacht weer niet kan slapen

Oh, wat ben ik weer blij met deze cd van Joanna... het blijft betoveren en kan er niet afblijven!
Haar stem op dit album klinkt warmer en meer gecontroleerd wat ik wel een positief gegeven vind. Het meiske wordt volwassen vrouw...

Criticus Piero Scaruffi deelt zijn eerste 8.5/10 uit sinds 1998.

Wow, dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

wie wel?

En terecht

Ook voor mij trouwens de enige 5*-plaat sinds 2007.

De vergelijkingen met andere vrouwelijke artiesten liggen voor de hand en zullen vast ergens tijdens deze 11 pagina's gemaakt zijn, dus hoef ik dat i.i.g. niet te doen. Haar kinderlijke hoge zeurstem komt hier gelukkig minimaal aan bod...want daar moet je van houden en ik ben daar niet eentje van. De warmere klanken spreken mij veel meer aan, dat engelachtige die je meetrekt in een sfeer van een nummer dat hoor ik graag. Helaas gebeurt dat m.i. alleen maar aan het begin van dit album, om daarna te verzanden in een relaas van eindeloos gedreutel met achteloos gepluk aan haar harp. De nummers duren daarna dan ook stuk voor stuk veel te lang naar mijn smaak. Het laatste nummer zegt het voor mij dan ook in die drie woorden: Does Not Suffice...nee geef mij maar die andere vrouwelijke artiesten die zo voor de hand liggen...alleen weten zij mij wel met gemak te overtuigen en niet 3 van de 18.

Wat een gigantische zit!

Voor de mooie stem en de sprookjesachtige liedjes toch nog een 4, hoewel ik deze plaat echt veel te lang vind.

Deze plaat draai ik al maanden, maar heb 'm desondanks pas een paar keer helemaal gehoord. Het is ook zo'n lange zit! Binnenkort maar eens lekker een avondje voor gaan zitten en mezelf in de sprookjeswereld van Joanna storten

3 albums lijken teveel van het goede maar hier is geen nummer teveel. Vergeleken met haar voorganger is dit soberder begeleid, soms met harp, anders met piano. Maar ook hier is de sprookjesachtige sfeer volop aanwezig en is dit een even relaxt als boeiend album die zowel compositorisch als tekstueel van veel fantasie getuigt.
Haar stem neigt nu meer richting Kate Bush zonder haar bewust te imiteren en dat ligt mij beter dan haar kinderstem op haar vorige albums. Eén van de eerste meesterwerken van de 10's wat mij betreft.

Ik realiseer me zonet, Ys is veel muzikaler maar dit werk klinkt eerlijker, persoonlijker en emotioneler!!!!

Ik durf niet te stemmen op dit album, want het grappige is dat alledrie haar albums een gemiddelde van 3,88 hebben, en als ik nu ga stemmen dan doe ik dat mooie toeval wellicht teniet.

Dat kan je ook testen, een 4* zal vast niet veel uitmaken

Het is zo te zien al teniet gedaan, dus ga je gang.

en geef het 5 sterren, alstublieft.

In muzikaal opzicht een prachtalbum, maar alleen het artwork van de uitgave op vinyl (3 lp's) is zijn geld al waard.

Ik heb het hier even uitgestald. Te zien, drie binnenhoezen, een tekstboek en de doos (met hoesafbeelding) waarin alles op te bergen is. Op de lp's zelf is aan een kant op het label telkens een uitvergroot detail van de hoes afgedrukt.

In het boek Heavy Metal Thunder (album covers that rocked the world) legt Scott Ian (van Anthrax) uit hoe hij vroeger platen kocht op basis van de hoes en redeneerde als een artiest daar veel zorg aan besteedt die dat ook met de muziek doet. Dit gaat perfect op voor Have One on Me.

Ik had al eens gehoord van Joanna Newsom, maar de verpakking overhaalde me tot aankoop. En toen had ik alleen de buitenkant nog maar gezien.

Wat de muziek betreft, Joanna's stem doet me aan die van Kate Bush denken. Maar verder zou ik bijna denken dat Kate Bush voor haar laatste, met die lange rustige nummers, inspiratie bij dit album heeft opgedaan.

Het is nogal een zit om dit album volledig uit te luisteren maar vandaag heb ik er weer weer eens de tijd voor genomen. De teksten zijn hier net iets meer persoonlijker in vergelijking met Ys. Samen met de iets rijpere stem is dit toch weer een stap vooruit.

Ik kijk al uit naar een volgend album. Joanna Newsom is mijn favoriete vrouwelijke artieste, hoop de dame ooit eens live aan het werk the kunnen zien.

Het is maar weinig artiesten gegeven een dubbelalbum voort te kunnen brengen dat in zijn geheel van goede kwaliteit is, nog minder artiesten is het gegeven een dubbelalbum uit te brengen dat echt van begin tot eind geweldig is (Smashing Pumkins, Kate Bush en The Beatles zijn voorbeelden van artiesten die het wel gelukt is). Joanna Newsom heeft daar geen boodschap aan. Die brengt gewoon een dríedubbelalbum uit met twee uur lang muziek van een uitzonderlijk hoge kwaliteit. Absurd. Ik ben meer dan onder de indruk en zo heel vaak heb ik alles nog niet eens gehoord. CD 2 zou zo in mijn top 10 kunnen en heeft op dit moment mijn voorkeur, maar die heb ik dan ook wat vaker beluisterd dan de rest. Als de andere twee cd's (die sowieso al geweldig mooi zijn) dat niveau ook maar een beetje weten te evenaren denk ik dat dit album weleens een keer in mijn top 10 zou kunnen komen. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Feit is dat ik dit album briljant vind en ik niets anders kan doen dan bizar veel respect hebben voor Joanna Newsom, die het voor elkaar heeft gekregen een driedubbelalbum van astronomisch hoog niveau voort te brengen. Mijn favoriete Newsom, die ik echt veel te lang links heb laten liggen. Nou nog even in huis halen

En jawel, deze is ook daadwerkelijk in mijn top 10 terecht gekomen Mooi artwork ook, ook van de cd! Hetzelfde als die van de lp, eigenlijk, maar dan natuurlijk een flink stuk kleiner. Ik sta nog geregeld met mijn handen in het haar over hoeveel prachtigs ze hier voortbrengt. De tweede cd blijft overigens mijn favoriet, astronomisch goed (als die los was uitgebracht stond die misschien wel op 2 of 3 in mijn top 10).

Straffe dame die een 3CD maakt waar niet elk lied even sterk is, maar waar geen enkele song verveelt. Heb haar een paar keer live gezien en als ze in de buurt is zal ik zeker terug gaan kijken.
Haar stem is op dit laatste album wel gegroeid. Hetgeen sommige mensen het kraaiengeluid noemden is er uit... voor mij hoefde dat niet maar ik vermoed dat het niet zo goed voor de stem was. Bij mij ligt de CD bovenaan.

Het blijft mijn favoriete album. Heel knap hoe Newsom muzikale verhaaltjes weet te maken die je meevoeren op een kleine muzikale trip. Haar harpspel is echt verbluffend. Overigens is ze ook een bijzonder begenadigd pianist. De muzikale ondersteuning op het album is ook van een belachelijk niveau. Newsom weet zonder echt afstandelijk te worden toch te boeien op een avantgardistische manier en dat is echt heel knap. Daarbij komt ook nog eens dat de muziek tijdloos is. Dat komt natuurlijk doordat Newsom invloeden heeft uit barok maar ook pop en folk.

Nou en!? Voor mij is dit album minder interessant dan voorganger IJs en de composities zijn ook minder.

Gewoon, dat maakt sommige mensen nieuwsgierig. Maar het hoeft niet hoor. Overigens prefereer ik zelf ook Ys boven Have one on me.

Ik plaatste die opmerking, omdat ik nogal de indruk krijg, dat jij je sterk laat beïnvloeden door de beoordelingen van Scaruffi. Misschien had ik er dat bij moeten vermelden, het komt nu bot over en dat was niet de bedoeling.

Het valt moeilijk te ontkennen dat mijn waarderingen sterk overeenkomen met die van Scaruffi. Maar het is niet zo dat ik hoge scores geef aan albums die ik niet goed vind. Sommige van zijn favorieten heb ik niet zo hoog zitten, maar het gros wel. Het is dus niet zo dat ik me in mijn waarderingen laat beïnvloeden door hem, maar wel in mijn luistergedrag. Ik ken geen recensent die meer op één lijn zit met mij qua smaak, en dus volg ik zijn recensies met meer interesse dan die van anderen.

Beetje vreemd. Ik ben helemaal weg van de (grote meerderheid van de) nummers op Ys. Daar staan waarlijk 2 onmiskenbare meesterwerken op!

Maar van 'Have one on me' schijnt voorlopig enkel het wondermooie '81 mij telkens bij te blijven.
Misschien zie ik in het bos de bomen niet meer (en niet door de bomen het bos niet meer) vanwege de corpulente omvang van het album?

Nog iemand met dit gevoel?

Ach, als je de drie albums gewoon los luistert zie je na enige tijd de bomen zeker wel. En die zijn stuk voor stuk schitterend

Anders moet je gewoon Kingfisher, Baby Birch, Easy, On a Good Day, Good Intentions Paving Company en vooral Go Long (het hoogtepunt!) een aantal keren luisteren. Allen relatief gemakkelijk behapbare, absurd sterke nummers.