The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt (2010)

Ik had er nog nooit van gehoord maar mijn eerste indruk na wat op youtube te hebben gehoord bevalt me goed. Wel een aparte stem, wat ik altijd leuk vind. Mijn vrouw kon het daarentegen niet aanhoren die stem

Het album is trouwens te beluisteren op de Luisterpaal.

Vrouwen horen over het algemeen liever de gladde en overgeproduceerde stemmetjes van bijv. een Justin Timberlake. Ik val in ieder geval meer voor een echte en rauwe stem als van TTMoE

Goede zaak trouwens dat ie op de luisterpaal staat en ook meteen op 1 bij populair. Hij verdient deze bekendheid.

De parallel met Dylan is natuurlijk niet moeilijk te zien, maar toch vind ik deze man ruim genoeg eigenheid hebben.

Die mening deel ik volkomen.

Kwam net trouwens nog deze cover van Dave van Ronk tegen, die hij prachtig uitvoert: YouTube - The Tallest Man On Earth covers Hang Me/I've Been All Around This World

Ts. Wat is dan nou weer bullshit! Waar haal je het vandaaaan?


Ik vind overigens dit album wel een ander sfeertje hebben dan Shallow Grave. Maar inderdaad wel hetzelfde tintje. Daar zit uiteraard een verschil in!:)

Voor het geval het je ontgaan was hvd: ik was sarcastisch

Ik had nog nooit van hem gehoord! maar ik was meteen helemaal verkocht! Grandioos goed album en een geweldige stem!
Inderdaad wel een beetje Dylan, maar meer dan genoeg een eigen geluid.

Ik vind het hier ook een stuk beter naar luisteren dan naar Dylan. Dit is mijn eerste kennismaking Kristian Matsson (Hoe zweeds wil je het hebben), maar het is ook een prettige kennismaking!

Het enige wat ze gemeen hebben is dat ze allebei een rauwe stem hebben, goede tekst schrijven en enkel een gitaar. Voor de rest is het qua soort muziek heel anders. Bob Dylans teksten en zijn muziek zijn heel anders dan die van deze man. Geen man kan Bob Dylan overtoppen, ooit... Wat hij voor de muziekwereld heeft gedaan kan niemand meer doen.

Laat The Tallest Man On Earth in zijn eigen waarde het is nieuw, anders en heel mooi!

Dylan zendt zijn zonen uit! Dat is toch het eerste dat in mij opkomt bij het luisteren van de Tallest Man. De songs klinken zo op het eerste gehoor al zeer leuk, ben dan ook blij hem te zien op Pukkelpop deze zomer.

Ik vind het toch weer onbegrijpelijk dat King Of Spain zo hoog in de statistieken staat, voor mij is het echt het minste nummer van de plaat. Maar goed, het is geen slecht nummer, want die zijn gelukkig niet aanwezig op de plaat van het jaar (tot nu toe heh).

Zo speciaal is dat nummer inderdaad niet, nee.

Ik vind het wel een erg mooi nummer. Prachtige verhaling juist. Voor mij ook de uitschieter van het album tot nu (2 luisterbeurten) toe.

Verder ben ik erg blij dat ik dit ontdekt heb. Echt een prachtige stem, mooie liedjes. Voor mij een van de beste singersongwriterplaten die ik in tijden heb gehoord.

Sterke plaat, ja. Beter dan het debuut naar mijn mening.

Van King of Spain loop ik niet echt warm. Dat deed ik een tijdje terug ook al niet toen ik het nummer voor het eerst hoorde. Niet slecht, maar ik zal niet deelnemen aan alle lofuitingen. Die gaan uit naar Love Is All - verdomd, ja! Ik was het even vergeten..

Overigens kan ik wel betere 'singersongwriterplaten' bedenken.

Ik was op het begin ook niet zo dol op King of Spain. Nu is het eigenlijk een van mijn favorieten geworden

Wat ben jij snel, Daniël. Zo verliefd op dit album?

Dit album krijgt trouwens de eer om het 900ste album te zijn waarop ik heb gestemd. Nou, waar is die langste man op aarde nog meer goed voor?!

Ik zei ook niet dat ik dit de beste vond.

Deze tweede plaat van The Tallest Man On Earth kan zich misschien wel meten aan zijn debuut. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar z'n optreden op Pukkelpop in augustus...

Een bespreking + cijfer volgen nog

Dat was niet zozeer een (directe) reactie op jou, maar meer mijn eigen variant van jouw uitspraak.

Opvallend aan deze plaat vind ik de stem. Doet me aan veel dingen denken maar het heeft ook wel weer wat eigens. Daarnaast erg mooie liedjes, geen poespas, gewoon gitaar en die stem!!! 2010 is een mooi muziekjaar (tot nu toe).

Heel mooi album, draai deze nu al een week elke dag, soms zelfs twee keer, en het gaat nooit vervelen. Integendeel, ik ga er steeds meer van genieten! Ik twijfel nog tussen 3,5* en 4,0*, voorlopig dat eerste dus.

P.S.: Ik nomineer A Lion's Heart nu al tot het mooiste nummer van 2010!

Eerste plaat was mooi, maar dit vind ik toch niet bepaald een 'stap vooruit'. En gezien de niet al te lange houdbaarheiddatum van de muziek is dat toch wel een belangrijk punt (waar andere singer-songwriters dat bijvoorbeeld wel kunnen). Klinkt nog meer Dylan dan de eerste plaat, dat vind ik ook wel een beetje jammer. Geen slechte plaat, aardige liedjes, maar toch allemaal erg 'net niet'. Helaas, helaas.

The Tallest Man On Earth heb ik leren kennen dankzij een kennis, die me zijn debuutplaat 'Shallow Grave' leerde kennen. Ik moet eerlijk bekennen, ik was meteen verkocht. Ik keek dan ook erg uit naar deze opvolger, benieuwd of hij een even hoog (of nog hoger) niveau zou halen.

Kristian Matsson, want zo staat het op onze vriend z'n identiteitsbewijs, is een begaafd gitarist met een wel erg aparte stem die sommigen onder ons (mij incluis) erg aan Bob Dylan denken. Mij doet hij het meest denken aan de Dylan van z'n debuut, rauw, puur, prachtig.

Het eerste nummer heet 'The Wild Hunt', en zo heet de plaat ook. Het is een vrij ingetogen song, heel mooi allemaal. 'Burden Of Tomorrow' is het nummer dat erop volgt, en is minstens even mooi; prachtige zanglijnen ("But I Won't fight this stranger that you should fear; so I won't be your burden of tomorrow, dear").

Het gitaarlijntje van 'Trouble Will Be Gone' is heerlijk; het sleept je meteen mee en doet je inzien wat een begaafd muzikant die Kristian Matsson toch is.

'You're Going Back' blijft me tot nu toe het minst bij van alle songs, waarmee ik niet wil zeggen dat het een zwakke song is. Hier staan GEEN zwakke songs op, vandaar mijn hoge quotering voor dit pareltje.

'The Drying Of The Lawns' heeft ook weer zo'n gitaarlijntje dat dwingend is en zegt: "naar mij moet je luisteren, en genieten". Het tempo ligt iets lager dan op de voorgaande nummers, maar dat is niet erg; het is alsof hij voor zichzelf (en de luisteraars) even een rustpauze inlast, een moment van verpozing...

... om dan weer een paar versnellingen hoger te schakelen met het vinnige 'King Of Spain', waarin ook een kleine hommage aan Dylan ("And I'll wear my boots of Spanish leather)?

Na dit nummer komt mijns inziens het beste nummer van de plaat: 'Love Is All'. Weer wat rustiger, het klinkt ook een beetje bluesy vind ik. Echt een magnifiek nummer, met een prachtige tekst ook. Dat reffrein alleen al : "Oh, I said I could rise; from the harness of our goals; here come the tears; but like always, I let them go".

'Thousand Ways' is een meer dan degelijk nummer, maar blijft me ook elke keer wat minder bij dan andere nummers. Als ik het nummer beluister, vraag ik me telkens af: "Waarom blijt dit prachtnummer nooit in mijn hoofd hangen?", maar het zij zo.

'A Lion' Heart' is ook weer zo'n nummer met prachtige gitaarlijn, die je meezuigt in de wereld van Kristian Matsson, een wereld die je onderdompelt in een melange van pure schoonheid en soberheid. Van deze song blijft me vooral deze lijn bij: "When he's coming down the hills or you". Geweldig hoe Matsson daar al z'n gevoel en passie in kwijt kan.

De afsluiter verrast me. The Tallest Man On Earth speelt piano! De klanken die hij eruit weet te krijgen, passen erg goed bij z'n stem (het lijkt wel zo'n ouwe, versleten piano, en slaagt er goed in melancholie op te wekken), maar toch vind ik z'n stem beter passen bij gitaar. Toch is dit niet slecht, en wees eerlijk, dit nummer staat toch als een huis, het is een erg sterke pianoballad, en een heerlijk rustige manier om een fantastisch album als dit af te sluiten.

Met 'The Wild Hunt' heeft The Tallest Man On Earth weer een bijzonder geslaagd album weten uit te brengen. Het is misschien niet vernieuwend of wereldschokkend, maar dit is gewoon een meer dan uitstekende plaat van een vat vol talent uit Zweden waarvan we het laatste nog niet gehoord hebben.

4,5 sterren

Daar dacht ik ook al aan! Het zal iniedergeval geen toeval zijn...

Was me nog niet opgevallen, maar het zal inderdaad wel een eerbetoon zijn aan zijn grote inspiratie!

Deze plaat is zeker en vast een vooruitgang van deze man, die meer in zijn mars heeft dan enkel een goede dylan imitatie...

The Tallest Man niets meer dan een puike Dylan-imitatie noemen zou inderdaad wel te kort door de bocht zijn.

Erg goed album, maar ik vind stiekem dat het zijn voorganger niet overtreft en zelfs een beetje onder toen aan haar grotere broer 'Shallow Graves'.

Mij doet 't liedje A Lion's Heart veel, een erg mooi liedje. Ook The Wild Hunt en King of Spain doen mijn persoontje weer veel plezier. Een groot minpuntje is het (in mijn ogen) gefaalde experimentje met de piano. Waar de prachtige kunsten op de gitaar deze Zweed erg goed ondersteunen, vind ik deze piano 't album wel een beetje negatief afsluiten.. Jammer!

Desondanks een erg goed album.

Plaat als een ruwe diamant, oftewel: ouderwets slordig plaatje van een man met een akoestische gitaar. De invloed van Dylan ligt er dik op, zoals vaker opgemerkt, hoewel je misschien ook kunt zeggen dat dit muziek is die gemaakt wordt volgens een traditie waarin Dylan het meest voor de hand liggende referentiepunt is.

Maar hoe je de dingen ook aankleed, 'even the President of the United States sometimes must have to stand naked,' en de naaktheid van deze liedjes maakt het integer en persoonlijk genoeg om te vergeven dat hier geen nieuwe grenzen worden opgezocht. Zo word ik er weer aan herinnerd hoe lekker het is om gewoon een lelijke stem eerlijke liedjes te horen zingen.

De kwaliteit van de liedjes is bij dit soort platen altijd het belangrijkste criterium, en die zit wel snor hier. Tot nu toe heb ik twee liedjes ontdekt die aanspraak kunnen maken op tijdloosheid: het titelnummer en Love is All. Liedjes die niet origineler of muzikaler zijn dan de rest, maar net ietsje dieper snijden, de kern weten te raken. Misschien dat verdere luisterbeurten nog meer juweeltjes onthullen, maar de meeste andere tracks vind ik toch in min of meerdere mate onderdoen aan die twee. Mijn aandacht verslapt een beetje na een kwartier luisteren, maar de plaat duurt niet lang genoeg om echt te gaan vervelen. Al met al knap werk, een sympathiek plaatje. 3,5 ster met een neiging naar vier.

Persoonlijk het beste aan nieuwe muziek die ik in 2010 gehoord heb. Fijne folkstijl, intelligent gitaarspel en mooie teksten.

Favoriete nummers; The Wild Hunt en Love Is All.