Jónsi - Go (2010)

Jónsi wist de spanning goed op te bouwen bij mij. Mondjesmaat verschenen er nummers van Go en wist ik een kaartje te bemachtigen voor zijn optreden in Paradiso deze zomer, wat een hele happening schijnt te gaan worden en waar ik menig bevriend user van last.fm/MusicMeter ga zien

Zoals gezegd heb ik het nooit zo erg op solo-projecten van artiesten uit favoriete bands en al helemaal niet van zangers die zo'n uitgesproken stempel drukken op het geluid van zo'n band.
Jónsi is er daar zo eentje van. Maar wat was ik aangenaam verrast door Boy Lilikoi waar ik zo enorm vrolijk van werd, waar ik bij wijze van spreken al dansend de tafel op sprong, zwierend aan de lampen zoals Treat Williams deed in de filmversie van de musical Hair.
Het deed tevens denken aan Gobbledigook van het Sigur Rós album Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust, ook al zo'n vrolijk uptempo nummer dat heel erg wennen was maar uiteindelijk wist te pakken en zeker live.
De naam Sufjan Stevens schoot ook telkens door mijn hoofd en dan kan het haast niet meer stuk, en het verhaal dat dit soort artiesten beter maar niet solo kunnen gaan ging al niet meer op.
Zeker toen Go Do verscheen: ook al zo'n heerlijk nummer. Hoezo verliefd op de schitterende Sigur Rós melancholie? Blijkbaar schijnt de zon ook in IJsland en laat ik nu net even helemaal genoeg hebben van wijdse vlakten en ijs. Ik wil lente. IJslandse lente is ook prima.
Die lente lijkt gelijk wel over te gaan in zomer op het uiterst opzwepende Animal Arithmatic. Tjongejone: ik dacht dat Boi Lilikoi al zo'n heerlijke stuiterplaat was, dit is het misschien nog wel meer.
Op Tornado verwacht je dan een nog hogere versnelling maar dat zit er niet in. Wel is het een nummer waar de onderhuidse spanning broeit en groeit. De hoge, ijle uithalen zijn zo herkenbaar als wat en dit gaat al wat meer richting het werk met zijn maatjes.
Het is een mooi, warm nummer. Zomergloed is de eerste associatie die ik met dit nummer leg; je kent het wel: zo'n dagje na het strand waar je zo heerlijk rozig van bent geworden.
Sinking Friendships zal voor de niet Sigur Rós fans geen vooruitgang zijn. Het blijft toch een beetje 'pierdepiep' voor niet getrainde Jónsi oortjes. Ik geloof dat ik de term 'krolse kat' menigmaal voorbij heb zien komen. Ik kan er wel inkomen, alleen gaat het voor mij niet op: dit is een uiterst originele stem die zijn werk mag doen in een sprookjesachtige muzikale omgeving. Want hoe je het ook went of keert. Jónsi solo of met band: in beide gevallen is het een avontuurlijk IJslands sprookje. Solo is het minder melancholisch zoals op dit nummer, maar nog steeds net zo betoverend en ook hier weet hij me met open mond te laten luisteren. Waar haalt deze man het toch vandaan allemaal?!
Kolniður heeft er ook al aardig wat draaibeurten opzitten en bij dit nummer proefde ik weer wat meer Sigur Rós sfeer. Misschien door het melancholische karakter en de strijkers. Maar godallemachtig wat vind ik dit toch een schitterend nummer. Dit doet in geen enkel opzicht onder voor zijn werk met Sigur Rós. Wel moet ik er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik dan met name Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust of Takk bedoel. Het latere werk dus.....
Around Us kende ik al in een akoestische versie en die vond ik erg mooi. Wat dat aan gaat kijk ik erg uit naar de dvd Go Quiet die er ook aan zit te komen. Deze versie is wederom uptempo en klinkt vrij luchtig. Ik ervaar dat niet als storend; het is anders maar ik geniet er des te meer van. Wie nu nog niet vrolijk is geworden van Jónsi solo zal dat ook wel nooit meer gaan worden ook. En dan de taal: velen vinden het erg dat er in het engels gezongen wordt. Maar dit is engels wat volgens mij niemand goed kan volgen, ik althans niet dus wat boeit het dan nog?!
Grow Till Tall is ook al wat langer bekend en klinkt als een lieflijk slaapliedje. Het is het nummer dat denk ik nog het dichtst bij Sigur Rós ligt. Heel zoet, heel lief en vooral heel erg Jónsi. En ook dit nummer ontkomt niet aan een haast epische opbouw zoals we gewend zijn van Sigur eh Jónsi.
Hengilas is nummer negen op deze cd en helaas ook al weer het einde. Het gaat gedragen en orkestraal van start alsof de lente ook zo weer bedreigd wordt door het staartje van de winter. Pas op, het is nog pril en koning winter kan alsnog toeslaan zo blijkt op dit nummer. Het is een erg mooi nummer waar de melancholie volledig is teruggekeerd. Blijkbaar kan Jónsi het toch niet laten en kruipt het bloed terug naar waar het altijd al heeft gestroomd. Hiermee vormt dit nummer wel een perfect slot van deze cd.

Een cd die ik snel in mijn hart kan sluiten en die er voor zorgt dat ik trappel van ongeduld eer het 2 juni is: Paradiso here I come!
En Go? Ga ik het doen? Ga ik weer de volle mep uitdelen aan mijn grote held?
Ach, wtf, ik doe het later gewoon. Nu al een welverdiende 4,5*. Als een artiest het voor elkaar krijgt mij heel intens te laten genieten van zijn muzikale baby dan verdient ie het gewoon en laat mij maar lekker euforisch wezen.

Die tafel lonkt nu wel heel erg, en die lamp..... zal ik?
Weet je wat: ik start gewoon deze cd weer opnieuw!

Aangezien ik Sigur Ros geweldig vind, had ik van dit solodebuut van Jonsi, zanger van Sigur Ros, vrij hooggespannen verwachtingen. Die worden ten dele ingelost, maar niet helemaal.

Opener 'Go Do' begint wat banaal, kinderachtig vrolijk zelfs (niet negatief bedoeld), vind ik, maar verder is het een lekkere popsong, met een drive die je meezuigt en aanzet tot een vrolijk in het rond huppelen. Het tweede nummer, 'Animal Arithmatic' is zo mogelijk nog energieker, zo’n nummer dat je nooit zou verwachten van de Sigur Ros-frontman. De vrolijk spat er eigenlijk van af.

'Tornado' begint op piano, een compositie die zo van de hand van Sufjan Stevens zou kunnen zijn. Het verschil tussen deze en voorgaande song is heel sterk, de strijkers geven het een koud, IJslands tintje. Ik vind z’n stem nog altijd beter passen bij deze rustige, melancholische nummers, dan bij de twee voorgaande. In een interview met HUMO zei Jonsi dat het voor hem niet belangrijk was dat zijn zang in het Engels verstaanbaar zou zijn; het ging meer om het gevoel dat hij overdraagt aan de luisteraar. Dat lukt hem in dit nummer vrij goed.

Na het zwaarmoedige 'Tornado' hebben we het wat luchtigere 'Boy Lilikoi'. Een lieflijk nummer, maar het blijft me tot nu toe niet echt bij, wat toch raar is, aangezien het een nagenoeg perfecte popsong is, en (wanneer ik dit schrijf) de favoriete track is hier op MusicMeter. Uiteindelijk zal deze me toch gaan bevallen, denk ik, groeipotentieel genoeg in deze song in ieder geval.

'Sinking Friendships' is een leuk, dromerig nummer zoals er wel meer op deze plaat staan, gedragen door die unieke stem van Jonsi.

En dan komen we bij 'Kolnidur', m'n favoriete track op dit album, niet in het minst door het 'Sigur Ros in vroeger jaren'-gevoel dat ik hierbij ervaar. Lekker melancholisch, het lijkt allemaal rustig voort te kabbelen, maar als je de track ontleedt, dan merk je toch dat die erg goed in elkaar steekt. Halfweg krijgen we toch een kleine tempoversnelling, en Jonsi zingt wat hoger, en het lijken allemaal maar kleine details, maar het zijn net die kleine details die de muziek van Sigur Ros tot zo'n hoog niveau tillen, alsook dit nummer.

'Around Us' is weer wat luchtiger; dat is wel leuk, dat die poppy luchtigheid en zwaarmoedigheid elkaar vrij goed in balans houden. Het reffrein van 'Around Us' klinkt begeesterend. Het voert je mee naar hoger sferen, om het semi-poëtisch uit te drukken. Hier is ook weer dat opzwepend drumritme, dat we kennen van de eerste twee songs vooral. De laatste anderhalve minuut deemstert het nummer knap weg op een zee van klanken.

'Grow Till Tall' is dan weer een rustig nummer, opgeluisterd door een strijkersorkest dat z'n job kent. Het nummer haalt echter niet het niveau van de composities op pakweg Takk... in mijn ogen, het pakt me gewoon allemaal wat minder.

Afsluiten doet Jonsi met 'Hengilas', en de strijkers mogen nog wat blijven. Mooi, ontroerend nummer, de ideale afsluiter voor deze plaat.

Mijn conclusie is dat dit een goeie plaat is, een hele goeie zelfs, maar van een fenomeen als Jonsi verwacht je toch altijd dat tikkeltje extra. Ik wist dat dit album in het verlengde van de laatste Sigur Ros zou liggen, en niet zou teruggaan naar één van de vroegere platen, maar toch had ik er stiekem wat meer van verwacht. Ligt het nu aan mijn hooggespannen verwachtingen? Ik weet het niet. Feit is dat het niveau van 'Med sud i Eyrum...' wel gehaald wordt naar mijn mening, doch die andere platen blijven daar hoog boven staan.

3,5 sterren

Liefhebbers van het IJslandse Sigur Rós zullen hem zeker kennen, daarin nam Jónsi namelijk de zang en de gitaar voor zijn rekening. Afgelopen jaar bracht hij met zijn vriend (Jónsi is homo) een album uit, maar Riceboy Sleeps sloeg bij mij niet zo aan. Na het faillissement van het IJslandse Landsbanki en de as-spuwende IJslandse vulkaan wat leidde tot veel gedupeerden, wordt het tijd voor iets positiefs van dat eigenzinnige eiland. Deze aan één oog blinde vegetariër kan dat doen met zijn nieuwe album Go.

IJsland zit dan in een diepe crisis, Jónsi lijkt zich daar maar weinig van aan te trekken. Een vrolijk lente gevoel geven de eerste klanken van Go Do mij. Hoewel Jónsi bijna alle nummers van Go in het Engels zingt is zijn engelenzang soms nauwelijks te verstaan waardoor het toch lijkt alsof het een andere taal is. Helemaal niets mis mee, want net als bij Sigur Rós maakt het ook voor de muziek van Jónsi niet heel erg uit wat hij precies zingt, omdat de muziek zelf al genoeg 'vertelt'. Animal Arithmetic is ook weer een prachtig nummer, het komt chaotisch over en eindigt ook in een chaos van stemmen en geluiden, maar is prima te verteren. Hierna volgen een hemels Tornado en het sprookjesachtige Boy Lilikoi met het geluid van een fluit en belletjes. Mensen die niet bekend zijn met Jónsi zullen door mijn beschrijving denken dat het één of ander kitscherige kamermuziek is, maar dat is het helemaal niet, het is gewoon erg lastig te omschrijven!

In eerste instantie denk je dat er iets mis is met je muziekinstallatie, maar ik kan je geruststellen: dat haperen in het nummer Sinking Friendships hoort er gewoon bij. Dit is het eerste nummer waar ik een melancholisch sausje bij ontdek en dat vind ik ook direct het minste nummer. Kolnidur (dat zal wel IJslands zijn) is zwaar te noemen. Dat komt misschien ook omdat Jónsi's stem in eerste instantie laag is, want zodra zijn stem weer de hoogte opzoekt klinkt het ook direct een stuk minder zwaar. Around Us is een nummer dat - hoewel het niet slecht is - misschien vanwege het dromerige karakter de neiging heeft om langs me heen te gaan.

Wat een stelletje klootzakken zijn die bestuurders ook die geld willen zien van de IJslanders. Tijdens het luisteren van Grow Till Tall is het onbegrijpelijk dat er zo harteloos gedaan kan worden tegen een volk dat zulke prachtige, hoger dan hemelse muziek weet te creëren. Van verveling - dat bij het muzikale project met zijn vriend Alex vaak toesloeg - is op dit album nauwelijks sprake. Zelfs Hengilás - dat muzikaal niet heel flitsend is - weet mij te bekoren omdat het een prachtige sfeer creëert, waardoor Go op een passende manier wordt afgesloten.

Een prachtig album dat een mix vormt van vooral vrolijke, maar ook melancholische nummers. Wat het album ook goed doet is dat Jónsi's experimenteer drift niet doorschiet en dat het grotendeels een lekker tempo heeft. Van verveling of lastig in het gehoor liggende liedjes is dus helemaal geen sprake, sterker nog: het zou mij niet verbazen als dit zou aanslaan bij het grote publiek. IJsland hoeft niet langer te zoeken naar een diplomaat die hun belangen kan verdedigen op het Europese continent. Jónsi weet het verlies van al het geld en de komst van wolken as in veertig minuten goed te maken. Go Jónsi!

For Music Only

Ik keek toch wel uit naar dit solo project van Jónsi, want Sigur Rós is één van mijn lievelingsbands. En Jónsi heeft mijn verwachtingen zeker ingelost. Ok, ik vind het niet zo sterk als de albums van Sigur Rós, maar het is zeker een erg leuke plaat.
Go Do is direct een heel vrolijk nummer. Ik word altijd goed gezind als ik dat nummer hoor. Animal Arithmetic is zelfs nog vrolijker dan Go Do, voor mij zelfs een beetje te. Het zijn wel twee leuke nummers om mee te beginnen. Tornado is één van mijn favo nummers. Het is ietwat melancholisch en o zo mooi.
Maar Jónsi vond het dan weer nodig om de sfeer wat op te vrolijken. En dat lukt hem aardig met Boy Lilikoi dat ik beter vind dan de eerste twee nummers. Sinking Friendships is meestal gedaan voor ik goed en wel besef dat het begonnen is. Onopvallend nummer dus.
Kolnidur doet wat meer denken aan de muziek van Sigur Rós en het is dus ook één van mijn favorieten. Ook Around Us is een hoogtepunt. Het heeft vooral een erg leuk refrein dat in mijn hoofd blijft zitten.
Grow Till Tall vind ik gewoon een goed nummer waarin ik vooral geniet van de mooie kopstem van Jónsi. Hengilas is een ingetogen, degelijke afsluiter. 3,5*

In een storm van sombere haast is dit album een welkom stukje afwisseling op de bestaande sounds die ik de laatste tijd aan luisteren ben geweest..

Ik zat letterlijk met natte ogen tijdens het laatste refrein van Go Do.. helemaal volgeschoten in een vlaag van gelukzaligheid...

Kolniður heb ik voor het eerst vol bewondering naar geluisterd bij een timelapse video van de vulkaan Eyjafjallajökull, zonder te weten dat 't dit nummer was.. Grow Till Tall is m'n nummer 3 favoriet, gevolgd door Around Us en Hengilás...

Het album gaat van uplifting naar een meer melancholieke sfeer, maar alsof het geen zin heeft om afscheid te nemen in Hengilás.

Zijn muziek neemt je mee op reis naar een sprookjeswereld met een eigen verhaal, sfeer, smaak en drama in de klassieke zin van het woord.. simpelweg een goed album wat me pakt en raakt, kortom: 5 sterren!