Jónsi - Go (2010)

weet me na twee luisterbeurten nog geen moment te betoveren, maar dat is geen vereiste om een plaat toch nog eens vaker op te zetten.
intrigerende balans van vrolijk, poppy (veel meer dan SR) en melancholie. in eerste instantie bekoort die combi me niet zo, maar de tweede keer kon ik er wel wat meer voor open staan (wat echter niet leidde tot meer waardering). vandaar dat ik nog even bij een 2,5 blijf steken.

Jón Þór Birgisson zal nooit meer iets kunnen maken zonder dat het met Sigur Rós vergeleken wordt. De band waar Jónsi de man met de gitaar en de strijkstok is, maar vooral de man met de engelenzang, geldt als de grootste post-rockband van de wereld. Ágætis byrjun, ( ), Takk… en Með suð í eyrum við spilum endalaust waren stuk voor stuk zware, melancholische albums met een enorme grootsheid. Op het laatste album (Með suð í eyrum við spilum endalaust uit 2008) was een opvallend nummer te horen met het drukke, vrolijke Gobbledigook. Het maakte de conservatieve Sigur Rós-fan niet gelukkig, maar het liet zien dat de IJslander ook een vrolijke kant heeft. Want dat Gobbledigook een Jónsi-verzinsel was, blijkt wel op zijn solo-debuut Go.

Als je niet zou weten dat het een album van alleen Jónsi is, zou je denken dat het simpelweg Sigur Rós is dat een andere route heeft gekozen. Het klinkt overwegend fris en luchtig, maar je weet meteen dat het de zanger van Sigur Rós is die hier zingt. Jónsi’s hoge engelenzang is een van de unieke stemmen in de muziek.

Go opent vrolijk, bijna sprookjesachtig, met onder meer een aantal Engelstalige songs. Die pakken niet heel slecht uit, al is het jammer dat we nu kunnen horen wat Jónsi zingt. Een stukje tekst uit het nummer Animal Arithmetic, dat vanwege de trommels doet denken aan het eerder genoemd Gobbledigook: Wake me up, comb my hair / Making food dissapear / Riding bikes, making out / Elephants running down. Jónsi als te blije, naïeve homo. Ik ben allesbehalve conservatief als het om muziek gaat, maar na de eerste vijf nummers op Go komen de betere nummers, en laten die nou een stuk minder vrolijk klinken. In Kolniður zit een oude vertrouwde post-rock opbouw, met het langzaam toewerken naar een hoogtepunt. Is het toeval dat juist daar weer in het IJslands wordt gezongen?

De langzamere, minder poppy nummers, komen het beste uit de bus op Go, zoals de Avalon-achtige afsluiter Hengilás. Maar toch kan Jónsi het beste gewoon nummers maken met Goggi, Orri en Kjarri, de mannen waar hij groot mee werd. Laten we hopen dat hij hier gehoor aan geeft, want Jónsi kennende leest hij deze recensie.

Pindahaai

Wordt toch wat beter naarmate ik hem nog weer wat vaker beluister, 0,5* erbij!

Net na een lange tijd maar weer 'Go' opgezet.
Nee het is geen Sigur Ros. Maar volgens mij als je dat loslaat, dan is dit een ontzettend goede en vooruitstrevende popplaat. Want popmuziek is het volgens mij (deels) wel.
Maar wel heel fijn .

Grow Till Tall bereikt live het Sigur Rós-niveau. Wat een ongelooflijke climax!

In een storm van sombere haast is dit album een welkom stukje afwisseling op de bestaande sounds die ik de laatste tijd aan luisteren ben geweest..

Ik zat letterlijk met natte ogen tijdens het laatste refrein van Go Do.. helemaal volgeschoten in een vlaag van gelukzaligheid...

Kolniður heb ik voor het eerst vol bewondering naar geluisterd bij een timelapse video van de vulkaan Eyjafjallajökull, zonder te weten dat 't dit nummer was.. Grow Till Tall is m'n nummer 3 favoriet, gevolgd door Around Us en Hengilás...

Het album gaat van uplifting naar een meer melancholieke sfeer, maar alsof het geen zin heeft om afscheid te nemen in Hengilás.

Zijn muziek neemt je mee op reis naar een sprookjeswereld met een eigen verhaal, sfeer, smaak en drama in de klassieke zin van het woord.. simpelweg een goed album wat me pakt en raakt, kortom: 5 sterren!

Sigur Rós in de turbo voor mijn gevoel.
Aardig, maar voorlopig nog niet zo indrukwekkend als de muziek die hij met zijn band maakt.

Hoewel de plaat over het algemeen niet het niveau haalt van enkele Sigus Rós meesterwerken, past de muziek m.i. erg mooi in de ontwikkeling die we bij SR terug vinden.
Sommige nummers op de plaat geven me het zelfde extatische gevoel als eerder tracks van SR.
Live op Lowlands was het van een even grote schoonheid als bij de concerten van SR die ik heb mogen zien. Vooral bij Grow Till Tall stonden de haren op armen en nekvel recht overeind. Machtig!

Hmm, kans gegeven, maar ik vond het niet geweldig.

Dat kan, T.I. krijgt zelfs hoger dan deze man. Intrigerend.

Jónsi is echt iets waar je van moet houden, je houdt van het of je haat het, zie ook Antony & the Johnsons

Een onvoorstelbaar afwisselend album dat begint met het disco-achtige Go Do, waarna we een rappende Jonsi horen in Animal Arithmetic gevolgd door het fantastisch opgebouwde Tornado, en dan zijn we nog maar drie nummers ver. Elk nummer is ongelofelijk mooi georchestreerd (vaak met Jonsikoor) en blijft me na talrijke luisterbeurten boeien.
Hoe het album tenslotte volledig tot rust komt in het ambientachtige Hengilas is ook meesterlijk.

Sigur Ros is natuurlijk nooit ver weg, maar Jonsi heeft zijn eigen stem gevonden.
De liveshow die hij hieraan gekoppeld heeft (die ik zag in Brussel op 21 november) draagt mee aan het begrijpen van het sprookjesachtige van deze muziek. Ik zal nooit meer luisteren naar Kolnidur zonder dat ik er een hert zie in achtervolgd worden door een wolf.
Muziek die zich uitstekend leent tot (Ijslandse?) natuurbeelden.
Een meesterwerk van 2010!

Natuurlijk, je moet echt van de stem van Jónsi houden, anders wordt het sowieso niks. Maar of je nou van zijn stem houdt of niet, de melodieën op Go zijn niet echt fantastisch, en dat is waar het bij muziek als deze voor mij vooral om draait. Ik hou wel van zijn stem, maar niet van dit album.

Het is voor mij een album dat goed past in de neerwaartse spiraal waar Sigur Ros zich al een tijdje in vindt. Vanaf Takk is elk album van Jonsi (met of zonder Sigur Ros) weer wat minder dan het vorige. Ik vind dit zeker niet slecht en heb het ook veel gedraaid, maar echt raken doet het me allang niet meer. De magie van 1999-2002 is allang verdwenen.

Persoonlijk vind ik dit amper te vergelijken met Sigur Rós eigenlijk. En de laatste Sigur is naar mijn mening van erg hoog niveau, beter dan Takk.., maar ik kan wel begrijpen dat niet iedereen dat vindt. En natuurlijk, Agaetis byrjun is nooit overtroffen, maar dat is ook vrijwel onmogelijk.

Dat is ook persoonlijk. Ik vind de titelloze CD onovertroffen.

Inderdaad. Ik vind Takk hun beste...

Die staat bij mij op 2.

() is verruit het beste SR album. Dit album lijkt daar totaal niet op. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het slecht is.

( ) en dit album lijken ook niet op elkaar, maar als je een lijn trekt tussen ( ) en dit album, valt wel op dat de muziek gaandeweg steeds frivoler, poppier en toegankelijker wordt.

Ágeatis Byrjun is toch wel het meest toegankelijk album van Sigur Rós. Zelfs mijn zus vindt dat een mooi album en qua muzieksmaak komen we niet echt overeen.

Ik ben het wel met je eens dat Jónsi's solo project poppier is dan het voorgaande werk van de band. Dat gaat overigens niet op voor het Riceboy Sleeps projectje met vriend Alex. Dat is toch behoorlijk ontoegankelijk.

Een album dat luisterd als een plak peperkoek, lekker voor 1 stuk misschien 2, maar dan heb je het ook wel weer gehad en wordt het zwaar op de maag. Zo ook met dit Go. Het album is een groot geluidscollage en halverwege sleept het mij naar het einde toe. Sommige frontmannen/zangers zouden er beter aan doen gewoon lekker bij hun band te blijven, want bracht een Bjork haar charisma en kleurijke gedachtes mee naar haar Debut. Bij Jonsi is het meer van hetzelfde en komt het bij mij i.i.g. niet over.

Ik kom er nu pas achter dat ik al een paar maanden op FIFA zit te luisteren naar de frontman van Sigur Ros...

Mijn waardering schommelde altijd rond de 3 - 3,5*, gister is goed in bed beluisterd met de koptelefoon op, en zo leek het allemaal een stuk beter tot haar recht te komen. Wat een heerlijke luisterervaring!

4*

Ik hoor deze toch ook wel heel graag hoor, en ik ben nochtans ook een behoorlijke SR-fan. Het is naar mijn mening ook niet meteen te vergelijken. Ik vind Jónsi wel mooie melodieën hebben en ik ben blij dat hij, ook al benadert hij hier het niveau van SR niet, niet 'lekker bij zijn band' gebleven is.

Hij had beter deze aandacht kunnen stoppen aan een nieuw SR album. Ach ja, als artiest wil je natuurlijk ook een beetje afwisseling hebben af en toe.

Niet alleen als artiest.

Punt was dat zijn mede bandleden van SR hun vizier meer op het vader zijn gericht hebben/hadden, dan op muziek. Aangezien Jonsi die sorres niet heeft, moest hij ondertussen toch wat te doen hebben. Als je drie jaar moet wachten voordat je medebandleden weer wat actief worden, dan wil je wel wat anders doen.

Eigenlijk helemaal mee eens. Wat overblijft is een redelijk goed album, maar zonder de echte magie.

Album is mss maar een 3,5 waard, maar live brengt Jonsi dit oorverdovend en oogverblindend mooi! Go Live is een echte aanrader imo!