Slash - Slash (2010)

Serieus, luister jij naar muziek of naar de naam Slash? Ik luister dit gewoon als muziek, en of het nou aparte nummers van elkaar zijn of niet, het zijn nummers met kwaliteit. En wat is er mis met clichés als het lekker klinkt?

Ik luister wel degelijk naar artiesten appart maar toch stel je je verwachtingen af op de artiest, dat lijkt me ook logisch. Met deze plaat komt Slash voor mij met iets te weinig voor de proppen.

Fergie moet samen met Slash een album maken. Alleen zij en slash. Dat zal echt supervet zijn. Dit album is trouwens echt heel goed. De eerste 3 nummers+ by the sword vind ik het beste, maar het goede aan dit album is dat het niet afzwakt en tot het einde boeit

Dan luister je dus - met schijnbaar veel negatieve verwachtingen - naar de artiest Slash en niet puur naar de muziek op dit album. Vooringenomen dus.

Ik heb hem toch maar gekocht, dat wou ik eigenlijk niet doen waarom weet ik ook niet, maar heb het toch gedaan en ik ben daar blij om!

Heerlijk album, niet geniaal maar gewoon erg goed.

Heb trouwens de normale versie dus helaas geen bonustracks, ik had graag die met Oliveri er op gehad

Als Slash zijn vervolg albums nou allemaal lekker met Myles Kennedy opneemt! Wat kan die vent zingen!

Ik heb net de Aziatische versie met 3 bonustracks binnen.

Op het nummer Sahara wordt door Koshi Inaba heel aardig gezongen en wel in het Japans (vermoed ik) en dat hoor je natuurlijk niet al te vaak. Maar jongens: drum en gitaarsolo op dit nummer zijn echt fantastisch! Waaaaaaanzinnige solo!
Op Baby Can't Drive horen we ene Alice Cooper, toch niet verkeerd dacht ik. Baby Can't Drive is een ouderwets lekker retro hardrock nummer, waarop Nicole Scherzinger erg sterk zingt en Slash alweer geweldig uit zijn pan gaat.

Maar dan Paradise City met Fergie en Cypress Hill. Normaal gesproken moet je van zo'n nummer van Guns 'N Roses afblijven, maar deze bewerking komt van Slash zelf. Hij heeft er een Hip Hop / Rock combi van gemaakt en ik moet zeggen dat ook dit weer heel vakkundig gedaan is. Cypress Hill overdrijft niet en zet het goed neer en vervolgens maken alweer Fergie (die moet rockzangeres worden) en mijnheer Slash zelf het helemaal af. Waanzinnige gitaarsolo weer zeg: de rode draad op deze heerlijke plaat.

Kortom: dit is de versie die je moet hebben.

Aan de eerste tien nummers ben ik al gewend... heerlijk...
Vervelend hoor dat als ik muziek voor het eerst hoor, er aan de ene kant plezier van heb, maar aan de andere kant heb ik moeite met het nog eens beluisteren van het album.
Maar met de eerste tien nummers zit het al goed

Oe, dit is fijn zeg.... Had ik niet verwacht! Schaamteloos terug naar het rockgeluid van de vroege Guns n' Roses, met allemaal gastbijdragen! Doet me een beetje denken aan Supernatural van Santana, waar de gitarist die zijn titel aan het album heeft geleend zelf eigenlijk juist de gast is op alle nummers.
Onverwacht leuk dit!!!

Wat ik trouwens wel als opmerking moet maken, is dat Slash wel veel zangers met een(Axl-)hoge stem beruikt voor zijn muziek, zo kan ik bij deze plaat noemen; Myles Kennedy, Chris Cornell, Andrew Stockdale, Adam Levine, Koshi Inaba, en toch ook wel redelijk (kwa hoogte) Fergie.

Dit zie je ook wel weer een beetje op "It's Five O'Clock Somewhere" terug.

Maar dat is helemaal niet erg, want het is echt fantastische Rock 'N Roll

Wij hebben 'm dit lange hemelvaartsweekend maar weer eens een paar keer gedraaid. Ook in de auto is dit helemaal geen verkeerd album. Wat staan er toch veel erg lekkere goede nummers op zeg!

T'is jammer dat je die 19 nummer net niet allemaal op één cd gepropt krijgt. Ik vond de instrumentale track het minst van alle, dus die laat ik schieten. De plaat is erg divers en komt daarom ok een beetje als een allergaartje over. Terugkijkend blijft ik Ain't life grand toch wel het beste werk vinden van zijn post GNR periode. Super fan ben ik overigens nooit geweest van slash/gnr. Vind zijn gitaargeluid gewoon te schel. Wel een karakter gitarist.

Jammer inderdaad dat Baby Can't Drive en Mother Maria niet gewoon op het album staan.

Ik ben na de eerste keer luisteren niet onder de indruk van dit album, simpelweg omdat de meeste zangers me niet liggen en ook omdat Slash qua gitaarwerk niet echt een eenheid van de plaat weet te maken. Heb nu een beetje het gevoel naar een verzameling random bij elkaar geraapte liedjes te luisteren.

Je geeft de kritiek die de meeste mensen vreesden bij dit album, maar je bent één van de weinigen. Ondanks de verschillende zangers vormt dit album, dankzij de composities en solo's van Slash en de basis die de band legt, juist wel een fraai geheel.
Ik verbaas me overigens ook over jouw opmerking dat de meeste zangers je niet liggen: het zijn minimaal 12 verschillende zangers....

Gelukkig dat smaken verschillen .
Ik ben dit album nu voor de derde keer aan het beluisteren, en ik denk dat dat ook de laatste keer wordt. Het album is voor mij nog steeds een bij elkaar geraapt allegaartje. Het gitaarwerk van Slash en de verdere begeleiding geven mij ook deze keer luisteren het gevoel dat ik naar een willekeurige verzameling liedjes zit te luisteren. Of dat komt omdat de zang te dominant is, of doordat de begeleiding te grijs is, laat ik even in het midden. (Simpelweg omdat ik het antwoord zelf ook niet weet.)

De meeste vocalisten liggen me inderdaad niet. Ik vind Ian Astbury, Andrew Stockdale en Iggy Pop eruit springen. Lemmy is Lemmy, die doet altijd hetzelfde, maar wel goed. Fergie valt me mee, en verder hoor ik veel van de karakterloze gladde stemmen die de hele dag de radio op mijn werk ook uitschallen, en die me volledig koud laten. En ja, ik ben groot Black Sabbathfan, maar Ozzy horen zingen anno 2010 zorgt bij mij vooral voor plaatsvervangend medelijden.
Het zijn idd veel verschillende zangers, maar ondanks alle verschillende stemmen doet het meestal niet veel met me. Ik hoop dat je nu niet meer zo verbaasd bent

Kortom, ik hoor hier een daar wel een goed liedje, en over de hele plaat hoor ik wel goede solo's voorbij komen, maar dat vind ik nog niet genoeg om de plaat goed te vinden.

2.5* kom ik op uit. Favoriete nummers: Nothing to Say, By The Sword, We're All Gonna Die

We're All Gonna Die blijf ik ook echt geweldig vinden.

Halfje erbij naar aanleiding an optreden bij pinkpop. Starlight hoort nu ook bij mn favorieten

Wat een waaaaaaaaaaaanzinnig goed optreden gisteravond van Slash in Paradiso en wat een fantastische sfeer! Myles Kennedy was de erg goede zanger: hij zingt op dit album Back From Cali & Starlight. Die nummers speelden ze natuurlijk en Ghost, By the Sword, Nothing to Say en ... Paradise City. Oh ja, ook nog Sweet Child of Mine en nog wat Guns 'N Roses klassiekers.

Prima show al tuteren m'n oren nog steeds behoorlijk na

Ook de nummers van deze cd komen live goed uit de verf. En Myles kennedy bewijst eens te meer een heel erg goede zanger te zijn.

Wat een geweldige show gisteren echt perfect. Nieuwe nummers kwamen goed uit de verf en de sfeer was echt geweldig. Maar bovenal vet dat live deze nummers nog beter zijn.

moet je zeker doen! Lekkere rock met een aantal verrassend goede nummers

Wat een sfeer he?! Zelden zal Paradiso zo op z'n kop hebben gestaan. En inderdaad: ook duidelijk bij een aantal nummers van deze plaat.

Hele aardige plaat die precies geeft wat je ervan mag verwachten. Prima spel van Slash, een paar aardige songs en natuurlijk wat missers.

Hoogtepunten zijn voor mij de songs met Ozzy en Lemmy. Beide zingen verassend goed. Ook Cornell zet een degelijke prestatie neer en ook Stockdale vond ik erg overtuigend.

Verassend vind ik Fergie, Adem Lavine en Rocco Deluca. Vooral de laatste vind ik erg goed, had nog nooit van hem gehoord maar hij deed mij erg denken aan Jeff Buckley.

Met de rest van de plaat kon ik helaas iets minder met als absoluut dieptepunt Kid Rock. Waardeloze song, waardeloze zang en daarom een vast skip moment.

Maar goed alles bijelkaar valt deze plaat mij niet tegen.

Haha inderdaad. Het was één groot springend, meezingend feestje naar veel concerten geweest, maar dit was toch wel echt een hoogtepunt.

Ben heel benieuwd naar dit album.
Na het zien op tv van Myles Kennedy tijdens Pinkpop (Starlight) blijf ik me echt verbazen over het enorme stembereik van die man.
Heerlijk nummer, heerlijke zang.

Myles Kennedy is een beest. Mag van mij wel de nieuwe zanger van Velvet Revolver worden.

Adam Levine... Please kill thouself...

Dit is toch die gitarist van die band met die zanger met dat hoofddoekje en die legging?
Wilma Axl Rose.
Soort van icoon voor de gelukkige huisvrouw.

En vrouwen zijn ook altijd zulke zeikerds als Axl