Slash - Slash (2010)

Ik heb niet de echte versie van dit album.
Maar wat ik heb gehoord vind ik echt top..
Ik ga deze denk gewoon kopen !

Een supergoeie cd! Stuk voor stuk goeie nummers, met als hoogtepunt voor mij Starlight.

Dat lijkt mij ook ja. En daar heb je er in 2010 niet zoveel meer van, echt goede rockplaten.

Ik ben toch aangenaam verrast. Ondanks 13 verschillende gastzangers vormt dit album een mooi geheel. Dat ligt ook aan de bas- drum- en gitaarbasis, want wat is die goed zeg op dit album. Erbovenuit steekt natuurlijk het geweldige spel van Slash. Die kun je wel een gitaartje toevertrouwen.

Wat dan ook weer heel aardig is, is dat de verschillende zangers allemaal lekker hun eigen gang kunnen gaan. Dat zorgt dan weer voor een mooie afwisseling. Zo hoor je een beetje Wolfmother terug als Andrew Stockdale By the Sword zingt en Black Sabbath als je Ozzy ouderwets bezig hoort. Overigens: wat een lekkere solo van Slash op dat By the Sword. Ook Crucify the Dead met Ozzy mag er dus wezen, net als Ghost met Ian Astbury en Promise met Chris Cornell. Aan de kwaliteit van de songs ligt het niet: er staan heel wat sterke tracks op. Dan eindigt het album ook nog eens met Iggy Pop in het prima We're All Gonna Die. Dat is ook nog eens heel erg waar.

Sympathiek album, lekker afwisselend qua sfeer en met een niet aflatende stoet aan talentvolle zangers en zangeressen. Helaas ben ik niet erg onder de indruk van het songmateriaal. Het geheel doet aan als een veredelde verzameling b-kantjes. De songs zijn voorspelbaar uitgewerkt en inhoudelijk aan de simpele kant, vooral qua opbouw. Tekstueel is het al helemaal behelpen geblazen. De cliché's vliegen je om de oren. Door het vakmanschap blijft alles net op de rails, maar meer dan een krappe voldoende kan ik er helaas niet aan toekennen.

Aardige rockplaat, met enkele uitschieters, maar ook dieptepunten (wat is is die Adam Levine toch een vreselijke zanger!). Ik moet me dan ook achter james_cameron scharen dat het wat mij betreft hier niet echt gaat om een album, maar om een verzameling liedjes. Liedjes vol clichés, welteverstaan.
Iets anders dan clichés had ik van Slash ook niet verwacht en dat is ook niet erg, maar het maakt wel dat veel materiaal op deze plaat toch terecht komt in het 'het-ene-oor-in-t-andere-uit-vakje'.

Dit is een album vol met de grootste rockclichés het heeft dan ook al mijn verwachtingen ingelost. De verschillende gastartiesten maken het geheel dan nog eens onsamenhangender dan het al was.

Dit lijkt op collectie apparte songs die voormij geen goed beeld scheppen van het talent die deze man heeft.

Jammer maar ik vrees dat Slash niet meer met wereldschokkende platen of songs op de proppen zal komen.

Gelukkig dat smaken verschillen .
Ik ben dit album nu voor de derde keer aan het beluisteren, en ik denk dat dat ook de laatste keer wordt. Het album is voor mij nog steeds een bij elkaar geraapt allegaartje. Het gitaarwerk van Slash en de verdere begeleiding geven mij ook deze keer luisteren het gevoel dat ik naar een willekeurige verzameling liedjes zit te luisteren. Of dat komt omdat de zang te dominant is, of doordat de begeleiding te grijs is, laat ik even in het midden. (Simpelweg omdat ik het antwoord zelf ook niet weet.)

De meeste vocalisten liggen me inderdaad niet. Ik vind Ian Astbury, Andrew Stockdale en Iggy Pop eruit springen. Lemmy is Lemmy, die doet altijd hetzelfde, maar wel goed. Fergie valt me mee, en verder hoor ik veel van de karakterloze gladde stemmen die de hele dag de radio op mijn werk ook uitschallen, en die me volledig koud laten. En ja, ik ben groot Black Sabbathfan, maar Ozzy horen zingen anno 2010 zorgt bij mij vooral voor plaatsvervangend medelijden.
Het zijn idd veel verschillende zangers, maar ondanks alle verschillende stemmen doet het meestal niet veel met me. Ik hoop dat je nu niet meer zo verbaasd bent

Kortom, ik hoor hier een daar wel een goed liedje, en over de hele plaat hoor ik wel goede solo's voorbij komen, maar dat vind ik nog niet genoeg om de plaat goed te vinden.

2.5* kom ik op uit. Favoriete nummers: Nothing to Say, By The Sword, We're All Gonna Die

Hele aardige plaat die precies geeft wat je ervan mag verwachten. Prima spel van Slash, een paar aardige songs en natuurlijk wat missers.

Hoogtepunten zijn voor mij de songs met Ozzy en Lemmy. Beide zingen verassend goed. Ook Cornell zet een degelijke prestatie neer en ook Stockdale vond ik erg overtuigend.

Verassend vind ik Fergie, Adem Lavine en Rocco Deluca. Vooral de laatste vind ik erg goed, had nog nooit van hem gehoord maar hij deed mij erg denken aan Jeff Buckley.

Met de rest van de plaat kon ik helaas iets minder met als absoluut dieptepunt Kid Rock. Waardeloze song, waardeloze zang en daarom een vast skip moment.

Maar goed alles bijelkaar valt deze plaat mij niet tegen.

Uitstekend verzamelalbum (zullen we het dan maar noemen) van Slash, die hier en daar natuurlijk weer lekker los gaat.
Het lijkt wel of ieder liedje speciaal geschreven is voor de zanger, waardoor het gerust bij het oeuvre van de betreffende band had kunnen horen.

Ik hoor hier eigenlijk geen slechte nummers, hoogstens enkele iets mindere, en wat belangrijker is: de songs (maar dan ook allemaal) blijven hangen en hebben dikwijls een hoog meezing-gehalte.
Het sternummer hier is het ongelooflijk mooie Starlight met Myles Kennedy (Alter Bridge), wat mij betreft nu al een evergreen.
Bijna hetzelfde geldt voor By The Sword, en Gotten mogen ze zelfs op mijn begrafenis draaien.
Andere lekkere nummers zijn Ghost (hakt er meteen heerlijk in, Back From Cali (weer met Myles Kennedy), Promise en de 2 aangenaam lompe nummers met Lemmy en Iggy Pop.
De rest luistert ook lekker weg en Fergie moet inderdaad rockzangeres worden.

Ik heb helaas geen bonusnummers, maar van platen als deze lust ik er nog wel een paar van Slash met wat consorten.
En ja, ik hou ook van verzamel-CD's/LP's.
Dikke 4.