Rain Tree Crow - Rain Tree Crow (1991)

Voor de gelegenheid weer eens de leden van Japan samen. Eenmalig projectje en meer gericht op klanken en creeëren van sferen. Hier en daar heuse songs. Eigenlijk vooral referentie naar het werk van David Sylvian. Alleen is het materiaal hier minder constant in kwaliteit.

prachtige plaat!! een dik verdiende 4 van mijn kant!

Yip, met hoogtepunten 'Pocket full of change' en 'Blackwater'.

Luister ook naar Sylvian's nieuwe project 'Nine Horses'. Samen met zijn broer Steve Jansen, heeft hij weer een mooi schijfje afgeleverd.

die ken ik nog niet, maar ik zal er eens achteraan gaan

Enigzins meer verwacht van deze come back na Tin Drum van Japan , klinkt erg volwassen maar misschien te snel opgenomen productie , als echte fan ben ik er wel blij mee, maar de echte klik tussen de leden van Japan was weg .

Enigzins meer verwacht van deze come back na Tin Drum van Japan , klinkt erg volwassen maar misschien te snel opgenomen productie , als echte fan ben ik er wel blij mee, maar de echte klik tussen de leden van Japan was weg .

Werd niet denderend ontvangen, dit 1 malige project rond de exleden van Japan.
Vrij sferisch album met veel ruimte voor soundscape achtig werk.De liedjes met een kop en een staart zijn fraai en zonder meer de hoogtepunten op deze plaat.
A Pocketfull of change , Every colour you are en het geweldig ingetogen Black Water zijn pareltjes.
Wat dat aangaat had er van mij wel iets meer echte liedjes op mogen staan.
In de overigens mooie klanken die de groep fabriceert,hoor je wel heel duidelijk terug dat 1 en ander uit improvisatie's moet zijn onstaan.
Hierdoor is het een heel redelijke maar wel tamelijk onevenwichtige plaat geworden.

Aardige plaat was het, deze zogenaamde comeback van Japan, hoewel de naam Japan nergens op de CD is terug te vinden. Staan een aantal parels op, Every coleur you are, pocket full of chance en Blackwater vormen de absolute hoogtepunten van deze wisselvallige plaat die absoluut niet aan de verwachtingen voldeed van een Japan reunie, het bleef ook maar bij één keer, waarschijnlijk maar goed ook.

Wat mij betreft erg geslaagd 'come back' album van japan, hoewel het meer als een solo album van Sylvian klinkt. Maar ja, hij was altijd al de drijvende kracht. Er zitten zeker elemanten van Barbieri, Jansen en ook wel Karn in. De afwisseling van de gezongen nummers en de sferische stukken werkt uitstekend, al blijven de gezongen nummers (vooral die hier al genoemd zijn) de betere. Van "Every Colour You Are" nam Sylvian een weergaloze live versie op in zijn toernee met Robert Fripp (vastgelegd op het album Damage)

Het dertiende nummer dat hier wordt aangeduid "I Drink to Forget" stond in eerste instantie alleen op het CD-single'tje van "Blackwater", maar is later aan een geremasterde CD toegevoegd. Die remaster heeft overigens een geheel kleurloze sepia kleurige hoes(zonder dat turqoise balkje rechts).

aan alle " japan " fans , dit is min of meer " japan " maar dan nog beter !!!!

De muziek is net zo desolaat als de hoes doet vermoeden. Geen foto van de heren helaas, ik had die 10 jaar na het verschijnen van Tin Drum wel weer eens willen zien.

Blijkbaar heeft David Sylvian toegezegd mee te zullen doen aan dit project als de muziek 'enigszins' verlegd zou worden naar die van zijn solo-albums.

Dat is in ieder geval heel erg goed gelukt. Alle dansbaarheid van Quiet life en Gentlemen take polaroids is op Rain Tree Crow wel verdreven. Alleen een ver weg gemaakt oosters geluidje doet nog heel af en toe herinneren aan Tin drum.

Maar met Japan, het gevoel dat je hebt bij die band, heeft het weinig te maken. Stilistisch prachtig, laat ik dat voorop stellen. Rain Tree Crow is een prima album geworden in het genre David Sylvian, die voor menigeen in 1983 de logische overstap was om te gaan volgen, na het opheffen van Japan.

De muziek is weer buitengewoon verzorgd maar het is geen Japan, ook al doen de vier leden mee. Daarom heten ze hier ook geen Japan maar Rain Tree Crow, dat voorkomt uiteraard elke discussie. En misschien wilden ze ook niet terug kijken naar de succesvolle albums van Japan.

Hoe dan ook, de Japan/Sylvian fans kunnen dit album inderdaad niet laten liggen. Of het beter is dan Japan, wat Beaster schrijft, daar moet ik nog even over nadenken.

Als je deze CD goed vind, moet je zeker eens luisteren naar Jansen & Barbieri & Karn - Beginning to Melt (1993). De overige drie Japan leden zijn nog even door wezen borduren op het geluid van Rain tree Crow.
Waardoor blijkt dat de inbreng van de overige drie voormalige Japan leden niet onderdoet voor die van David Sylvian.
Nergens lees je op de plaat de naam Japan, dit om de indruk van een reunie niet op te wekken.

Misschien dat ik daar inderdaad eens naar op zoek ga. Is het helemaal instrumentaal?

Nee, de plaat is ook vocaal. De vrouw van Richard Barbieri zingt sommige stukken, en ook de broer van david Sylvian, Steve jansen, zingt een aantal nummers. Het klinkt onwaarschijnlijk, omdat David Sylvian zo'n enorm goede zanger is. Maar zowel Miss Barbieri als broertje Steve zijn erg goede vocalisten.

YouTube - Jansen Barbieri Karn- Beginning to melt

Vier Japanners bij wie het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een paar mooie liedjes, een paar korte sfeerschetsjes, een paar lange instrumentale jams, allemaal bij elkaar in een smeltkroes gegooid en verdomd het werkt ook nog. Soms op het randje of er net overheen (zoals bij New moon at Red Deer Wallow), maar dan volgt daarop Blackwater en is alles weer goed. Een prachtig slotnummer, een mooie hoes en het bij deze mannen gebruikelijke superbe geluid, ik ben er blij mee.

Toch jammer dat er nooit een vervolg is gekomen.
Had best nog wat moois op kunnen leveren.

Ik vrees dat het te maken heeft gehad met de relatie tussen Karn en Sylvian. Die was behoorlijk bekoeld.

Zéker jammer, het was toch weer een heel nieuw geluid zonder evidente raakvlakken met Tin drum of nog eerder werk, dus ik hoopte ook op doorgroei. Maar helaas...

Verhoog het toch naar 4 sterren. Geen meesterwerk maar wel een kleurrijk album.
Betrap mij er op dat ik ' m best regelmatig draai.
Eigenlijk ook een plaat die vrij tijdloos is gebleken.

Favo's : Every Colour You Are en natuurlijk Black Water.

Grappig, ik draai 'm eigenlijk juist maar zelden, echter nu een vriend mij Nine Horses heeft geleend beluister ik alles wat ik van Sylvian en/of de zijnen bezit weer eens, en ik vind het eigenlijk nog steeds allemaal geweldig (zonder dat ik de behoefte krijg om het vaker te gaan draaien, ik ben momenteel gewoon met heel andere muziek bezig). En jouw twee favorieten staan bij de Statistieken ook netjes bovenaan - ik heb ze trouwens eveneens aangevinkt (met Pocket full of change als derde).
        Tijdloze plaat inderdaad, al was het maar omdat hij op niets anders lijkt (voor zover ik weet althans) èn qua sound niet gedateerd klinkt.

Pocket Full Of Change...... ja, die hoort er natuurlijk ook bij. Hoe kan ik die nu vergeten ?
Het album heeft een heel aparte klank. Het heeft wel raakvlakken met Japan. Mick Karn had natuurlijk die typerende bas sound en Janssen hoor ik ook duidelijk door zijn eigenzinnige spel.
Maar het kabbelt hier veel meer voort. Sferisch en her en der lijkt het of er bepaalde stukken ( ik kan het geen songs noemen) meer uit een jam zijn ontstaan.

Daardoor is het vrij onevenwichtig. Maar op een bepaalde manier loopt het goed in elkaar over.

Ik moet trouwens ook eens werk maken van het latere Sylvian werk.
Het echte laatste wat ik van hem heb, is het duo project met Robert Fripp. Damage, dat is een liveplaat. Ook een aanrader trouwens.

Ja fraai album hoor, komt er weer een mooi album voorbij in mijn updates en ja hoor zit Bikkel2 er weer achter

Heb net dat bonusnummer I drink to forget eens beluisterd... het kan ook té triviaal worden natuurlijk.

Prachtig gewoon ....... Het is een gave.... ahum....

? Dat project is uitgebracht in 1994 ?

Klopt Heren een studio en LIVE album met maestro Fripp

Is Damage niet een tijd lang onverkrijgbaar geweest en pas sinds kort weer leverbaar?

Edit: op de MuMe-pagina van dat album meer informatie van Aquila daarover.

Even aangepast. Begrijp de verwarring.

Via een discussie bij het soloalbum van Mark Hollis op dit album van het voor mij onbekende Rain Tree Crow gekomen. ik ben al erg lang fan van David Sylvian maar op de een of andere manier is dit album aan mijn aandacht ontsnapt. Gelukkig is dat middels dit mooie forum goed gekomen. Ondanks dat het album (o.a.) met leden van Japan is gemaakt laat het toch het geluid van de prachtige soloalbums van Sylvian uit de 80's horen. Mooie, overwegend rustige en stemmige songs die zo kenmerkend zijn voor Sylvian maar waar hij in zijn latere werk in doorslaat. Muzikaal zo herkenbaar. Luister maar eens naar het instrumentale Red Earth. Prima aanwinst dit album in mijn Sylvian collectie.

Broem, dan moet je de band Nine Horses ook kennem, toch?? ( Ook David met band)
en..the Dolphin Brothers - Catch the Fall, waar Steve Jansen zingt de broer van David, maar oh zo gaaf...

Je bent niet de enige...
*kruipt onder een steen vandaan*
Ga dit album snel bemachtigen en beluisteren...