Tears for Fears - Elemental (1993)

Orzabel bewees artistiek in ieder geval Tears For Fears alleen te kunnen dragen.
Maar het grote succes bleef wel uit.
Ik kan mij herinneren in mijn tijd bij FRS deze binnen niet al te lange tijd in het aanbiedingenbakje terecht kwam.
Was het dan toch Curt Smith's zang die ontbreekt?
Voor het herkenbare aspect is dat misschien toch wel een soort ontbrekende schakel gebleken.
Zijn vocale bijdragen geven Tears For Fears een wat lichter tintje, wellicht hitgevoeliger, hoewel Break It Down Again een klein hitje werd.
In deze opzet is Orzabel de alleenheerser die mij overtuigd in ieder geval.
Zeer knappe plaat die wel wat meer verdiend had.

De plaat staat nog steeds als een huis. Ik heb m gelukkig ook op LP, die ik nog regelmatig opleg.

Inderdaad ook hier oud FRS medewerker, de cd was snel al in de sales. Altijd onbegrijpelijk gevonden, maar het waren de 90's. 80's bands deden weinig meer, er was een nieuwe generatie die naar totaal andere muziek luisterden,

Dat zegt niks over de kwaliteit van dit album, ook wordt Curt niet gemist denk ik. Deze, en ook Raoul worden compleet gedragen door Roland zonder enig gemis. Sterker nog, ik vind Happy ending's zwakke momenten juist de tracks die Curt alleen zingt. Maar dat is puur persoonlijk

Break it down again krijgt nu met terugwerkende kracht nog wel de erkenning, want hoor m best vaak op de radio, en het is gewoon ook een hitgevoelig nummer. Hadden ze deze in de 80's uitgebracht, was het zeker een hit geweest. Het ligt gewoon aan de periode waarin het werd uitgebracht.

PS, voor de liefhebbers, probeer deze eens, Roland Orzabal - Tomcats Screaming Outside (2001) - MusicMeter.nl

Helemaal mee eens.
Hoewel ik de inbreng van Curt niet wil bagatelliseren vind ik Orzabal de grote componist, en mis ik Smith totaal niet op Elemental en zijn opvolger Raoul and the Kings of Spain.
Ik heb ook vaak het gevoel dat Curt verantwoordelijk is voor de songs met een softe inslag en laat dat in samenhang met zijn ijle stem mij niet direct het meest plezieren.



Probeer dan ook zeker zijn enige echte soloplaat: Tomcats Screaming Outside uit 2001, totaal anders dan Tears For Fears maar met zijn industriële en ambient achtige klanken minstens zo interessant als zijn werk in een bandsetting.

Mooie stukken hier over Elemental!

Ook ik ben een TFF liefhebber en heb hun hele discografie, op één, Everybody Loves A Happy Ending.
Het vrijwel overal gekeken maar dit album nooit kunnen scoren.

Elemental en ook de opvolger Raoul & the Kings of Spain zijn beiden prachtig!

Hoewel het geen slecht album betreft heb ik er behoudens een paar nummers, nooit een klik mee gekregen.
Ooit had ik het album wel in bezit maar vervolgens weer weggedaan.
Het is een nogal softe plaat waar de inbreng van Smith vrij groot is. Dat levert een mierzoete plaat op met een ''Beatlesachtige'' inslag.
Ik ben niet van plan om dat album ooit nog eens aan te schaffen.

Van de schijven die onder de naam Tears for Fears zijn uitgebracht vind ik Elemental en Raoul veruit de beste worpen.

Ja dat zijn prachtige albums!

Maar ook de nog niet zo lang geleden uitgebrachte The Tipping Point vind ik goed.

Oh, apart dat je dat vindt (maar dat mag natuurlijk). ELAHE was voor mij de aanzet tot de herontdekking van de band. Ik vind het een heerlijk luisteralbum. Vrij soft, ja, dat klopt wel, en het epigonisme ligt wel op de loer. Maar ik geloof dat juist die herkenbare Beatles-invloeden me destijds zo aanspraken.

Het album wijkt daardoor wel wat af van de overige TFF-albums. Aan de andere kant: de eerste drie tonen ook grote onderlinge verschillen in aanpak en zijn daardoor nauwelijks met elkaar te vergelijken. Eigenljjk heel knap dat de band door de jaren heen toch een herkenbaar geluid heeft weten vast te houden, ondanks het feit dat de albums onderling in stijl best veel van elkaar verschillen.

Ik merk dat de keuze voor mijn favoriete TFF-album nog wel eens wil verschuiven. De ene keer (momenteel) verkies ik het debuut, andere keren ga ik juist voor The seeds of love. Big chair zit daar dan altijd zo'n beetje tussen. Het komt er wel op neer dat ik de eerste drie de beste vind, maar dat ik blij ben dat ik de vervolgalbums ook heb leren kennen en ze ook zeer hoog waardeer.

Dat is zeker waar, als je Elemental en Raoul afzet tegen de drie platen uit jaren 80 zijn die logischerwijs meer toegespitst op de jaren 90. Desalniettemin liggen deze twee platen wel mooi in het verlengde van de eerste drie.
Everybody Loves a Happy Ending is dan weer wat melancholischer van aard en wijkt voor mij het meest af van de 7 platen onder de naam Tears For Fears.
Zelfs de enige soloplaat van Orzabal; Tomcats Screaming Outside, staat bij mij gebroederlijk naast alle andere albums van Tears For Fears.
Weliswaar heel anders van aard, maar aangezien ik de compositorische vaardigheden van Orzabal zeer hoog in het vaandel heb staan, kent het wel zijn typische signatuur.

Het album is voor een redelijke prijs bij diverse aanbieders te verkrijgen. Het is de vraag wat je er voor over hebt.
Ben je echter een verzamelaar em liefhebber en er ontbreekt er nog 1.....Zou ik het wel weten.

Curt gaf aan dat hij de jaren 60 supergroepen wilde doornemen, dat leidde op dit album tot Brian Wilson said een Beach Boys pastiche en dus tot een heus Beatles album, ELAHE waar ik overigens niet zo kapot van ben.

Verrassend sterke plaat inderdaad.