The Black Keys - Brothers (2010)

Dit is toch ook niet vernieuwend? Maar goed, ik las in de beschrijvingen van dit album dat het garage blues was, ja en dan verwacht ik toch wel wat rauwere en smerige blues en als er dan ook nog een dosis soul doorheen zit dan valt het me gewoon zwaar tegen. Neem dan ook nog eens het gegeven dat ze wel erg binnen de lijntjes blijven en nergens de bocht uitvliegen, wat het voor mij erg braaf maakt. Ik hoop dat het nu duidelijk is?

Okay! Dat zegt al veel meer dan je eerste berichtje!

Ligt het aan mij? Ik heb alvast nog nooit iets vergelijksbaar gehoord. Natuurlijk, zoals zoveel recente muziek is het een mix van gerecycleerde invloeden. Zoals eerder vermeld, voor mij roept het soms wat de sfeer op van Canned Heat, dingen die ik al bij R.L. Burnside heb gehoord en af en toe wat dat me aan Five Hunderd Pounds van Big Sugar doet denken. Zelfs de prille Rolling Stones komen soms bij me op, maar alles samen genomen klinkt dit voor mij alvast "nieuw". Verre van revolutionair natuurlijk, dat wel.

wat klinkt dit lekker na een eerste luisterbeurt

Is dit album mij aan te raden als ik Attack & Release een beetje eentonig maar af en toe chill vond ?

Dit album is mijn eerste kennismaking met The Black Keys. Ik ken de andere albums niet, en wil dat ook nog een tijdje zo houden. Zo kan ik voluit van deze blijven genieten, zonder dat hun vorig werk eventueel mijn kijk op dit album zou vergallen

Misschien kan iemand mij vertellen als ik deze top vind, of hun ander werk een aanrader is? (Waarmee ik wil weten of het op zijn minst reeds van het zelfde niveau is).

Kan een album beter openen dan ‘Brothers’ van The Black Keys? ‘Everlasting Light’ zet de toon op een geweldige manier! Het laat zien wat je kunt verwachten, zonder dat daarmee alles al wordt weggegeven. Stevige riffs die je huis op z’n fundamenten doen trillen. Een flinke scheut soul, rock, en nog meer blues.

Ja, op ‘Brothers’ wordt terug gegrepen naar de sound van de sixties. Het interresante is dat er wordt gepoogd een vertaalslag te maken naar nu. Geen kopieergedrag dus, zeker geen retro gedoe. ‘Brothers’ is een actueel, vooruitstrevend, album.

Waar je van zult moeten houden (en dat doe je!) is het fuzzy bluesgeluid dat wordt geproduceerd door gitarist Dan Auerbach. Het is deze man die dit album in zijn geheel zeer gevaarlijk maakt. Crimineel, zou ik willen zeggen. Dat houdt in dat er flink veel spanning op dit album valt te bespeuren. Je aandacht krijgt de gewoonweg kans niet om te ontsnappen, Dan Auerbach houdt die namelijk gevangen.

Maar laat ik me niet beperken tot het gitaarwerk. Dit album moet het namelijk ook zeker hebben van zijn ritme sectie! Deze is stuwend, zet aan tot dansen! Het is een zeer krachtig kloppend hart die dit album van zeer veel leven voorziet. Er komt bij ‘Brothers’ een hoop energie vrij, gekanaliseerd weliswaar maar zeker niet altijd ‘binnen de lijntjes’. The Black Keys moeten het wat dat aangaat vooral hebben van de grove motoriek. Hoewel, het druilerige (en daarmee sfeervolle) orgelspel wat je nu en dan hoort, verraadt wel degelijk oog voor detail.

‘Brothers’ is een overweldigende golf van blues uit warmere regionen. Deze golf neemt je onherroepelijk mee, tilt je op, om je vervolgens heel hard ergens neer te plempen. Al met al een overweldigende ervaring die zeker indruk zal maken.

Blijkt dat mijn favoriete nummer van deze plaat een Isaac Hayes cover is .

Net terug van een weekje Frankrijk me de wagen. Dit album heeft praktisch non-stop in de cd-speler gezeten en ook de laatste 5 nummers weten me nu bij het nekvel te grijpen... Schitterend album, 5 sterren en aftellen naar het optreden in de AB op 15 november!!!

En 'Everlasting Light' heeft dezelfde riff als T. Rex' 'Mambo Sun'.

Dan Auerbach en Patrick Carney, samen The Black Keys, zijn blanke negers. Hun nieuwe album heet ironisch genoeg Brothers. De link met zwarte muziek is de laatste jaren steeds makkelijker te vinden bij The Black Keys.

De weg naar de zwartheid begint met Attack & Release (2008), het album waarbij voor het eerst met een producer wordt gewerkt. Die producer is Danger Mouse van Gnarls Barkley, die ook met gevestigde hiphopnamen als MF Doom werkte en onder meer het strakke Beck-album Modern Guilt produceerde. Zijn inbreng zorgt ervoor dat de muziek van The Black Keys voller en dikker klinkt dan ooit.

Een jaar later keert het duo terug met een opvallend project: Blakroc. The Black Keys begeleiden rappers als Mos Def, Raekwon, Q-Tip en wijlen Ol’ Dirty Bastard. Mannen die elkaar zo vaak ‘bro’ noemen dat Auerbach en Carney dat onbewust over hebben genomen, gezien de titel van hun nieuwe album.

Op Brothers klinken Auerbach en Carney als twee A-klasse donkerbruine koffiebonen. Soulvol, warm en vettig. Een groot verschil met de eerste vier albums, toen het met enkel nog gitaar en drums zo dun klonk dat je oren ervan gingen bloeden. Wat ook erg lekker was, maar Carney en Auerbach gaan nu voor een minder rauw geluid, iets dat niet slecht uitpakt. Het hoogtepunt is Tighten Up, een nummer waarvoor het woord ‘groovy’ ooit is uitgevonden.

Het geluid van Attack & Release wordt niet losgelaten. De basgitaar, het orgeltje en de productionele additionaliteitjes (dit keer nog maar één nummer door Danger Mouse geproduceerd, de rest hebben ze zelf gedaan) zijn wederom aanwezig. Maar opvallend is dat het geluid nu meer richting de rijpvolwassen blues gaat, zonder dat het oude mannenmuziek wordt. Goed voorbeeld daarvan is het instrumentale intermezzo Black Mud. Hoewel… intermezzo? In feite is het gewoon een van de lekkerste nummers van de plaat.

Na fijne blues/soul in Too Afraid to Love You en Ten Cent Pistol kakt de plaat helaas een beetje in met een aantal vergeetbare nummers, waarvan er eigenlijk iets te veel op Brothers staan. Maar toch, het is zonder twijfel een mooie toevoeging aan het Black Keys-oeuvre, met ook nog een perfecte cover van Jerry Butler’s Never Gonna Give You Up.

Pindahaai

Nog nooit van deze band gehoord...Maar toch wel een aangename kennismaking!

Verhoogt naar 5* ik vind hem echt geweldig!
Beste album van het jaar (tot nu toe),
alles klopt aan deze cd, hij is gewoon steen en steen goed!

1 van de besten van 2010, inderdaad. Krijg Next Girl maar niet uit mijn hoofd.

This is a comment of a fan.

Een van de beste platen van 2010!
Had in het begin wel even de tijd nodig en ben het ook vooral gaan waarderen toen ik ze live heb gezien op Rock in Park.
Favorieten zijn Next Girl, Sinister Kid en Unkown Brother.
Topplaat: 4*

Die video van Tighten Up is geniaal.

Bluesfans aller landen, verenigt u, en luister vooral naar deze plaat! The Black Keys zijn er met 'Brothers' in geslaagd een meer dan behoorlijke, maar vooral fantastisch geproduceerde plaat uit te brengen, vol vette songs die (de meeste toch) vrijwel perfect ineen steken.

Vooral de instrumentatie op deze plaat is geweldig. Op het geschikte moment wordt er uitgepakt met het geschikte instrument, luister maar eens naar de cover 'Never Gonna Give You Up', die gewoonweg fantastisch wordt uitgevoerd!

Aanstekelijk spul ook, deze songs. 'Everlasting Light', 'Next Girl', 'Tighten Up', ... ik kan ze vrijwel allemaal gaan opnoemen.

Ik vind het wel jammer dat Danger Mouse slechts voor één track als producer wordt ingezet, namelijk 'Tighten Up'. Mijn favoriet nummer op deze plaat, hier wordt de compromis tussen blues, soul en rock & roll het best gevonden. Van mij had ie nog wel meer tracks mogen produceren, maar Dan Auerbach en Patrick Carney wilden meer het heft in handen nemen blijkbaar..

De 'electro'-toevoegingen vind ik hier zeer goed gedaan, dragen bij tot de sfeerzetting, passen heel goed bij het gitaarwerk en benadrukken het spelplezier van deze twee kerels.

Echt zwakke nummers staan hier niet op, ik las ergens in een eerdere post dat de plaat wat inkakt na 'Ten Cent Pistol'; nu vind ik de eerste helft van de plaat ook wel de beste, maar songs als 'I'm Not The One', 'Unknown Brother' of de fantastische cover ('k zal het nog maar eens zeggen) van 'Never Gonna Give You Up' kan men bezwaarlijk opvullertjes noemen. De rustige afsluiter 'These Days' had wel wat korter gemogen.

Al wat me nu nog rest, is te zeggen dat ik hoop dat ze volgend jaar alweer met een nieuwe plaat komen, en hopelijk wordt het weer zo'n plaatje als dit!

4 sterren

Beetje cliché-recensie, zeg ik in al mijn nederigheid.

Ik kan niet zoveel met dit album. Op de één of andere manier trekt t me niet. Weet niet waarom eigenlijk.

Ik zal ook maar geen stem uitbrengen, want ik kan het niet opbrengen het hele album te luisteren.

Tot zover mijn nuttige bijdrage .

@ Sven Bersee: ach ja, ik weet het, ik ben dan ook geen groot recensent...

Ik noem het dan ook liever een mening, in plaats van een recensie.

Oké dan heb ik niks gezegd

Steengoeie plaat. Ook een van de weinige die ik van begin tot eind kan beluisteren vanwege het acceptabele geluidsniveau. Erg sferische, heerlijk bluesy back-to-basics-muziek.

Muziek met karakter!

These Days vind ik ook wat verplicht aandoen (de 'pretentieuze afsluiter'), maar voor het overige is de cd zonder meer fantastisch. Ik vind ook dat het aan het eind nergens inkakt. Vooral Sinister Kid, The Go-Getter en die cover behoren daaruit met gemak tot de hoogtepunten. En dan is er halverwege ook nog die heerlijk zompige instrumental.

In november treden ze op in de 013. Ik hoop dat ik er bij kan zijn ondanks onze huidige verplichtingen.

Schijnt niet vernieuwend te zijn dit, maar ik had nog niet zoiets in mijn cdcollectie staan. Mocht iemand een tip hebben over soortgelijke muziek, hoor ik het graag.

Ten Cent Pistol

Kijk eens in het genre Blues Rock, daar vind je bands zoals The Flaming Lips, The Doors, Cream, Joe Bonamassa etc

Wow wat een goeie band,nooit eerder iets van ze gehoord,maar ik vind het echt fantastisch

Welke is van isaac hayes dan?

Geen één volgens mij. Ik denk dat hij Jerry Butler's Never Gonna Give You Up bedoelt.

Dit is de eerste plaat voor mij, van The Black Keys. Via de HBO-serie Hung had ik het nummer "I'll be your man" al langs horen komen, en dat vond ik prima klinken.

Dit album is dan ook geen teleurstelling, rauw en bluesy! Eerder dit jaar was daar Black Box Revelation, wat ik hier best mee durf te vergelijken. Prima muziek, geen hoogvlieger, 3 sterren waard!

Die cover alleen al!

Het beste album van 2010 en het jaar is nog niet eens om!

Lekkere soulvolle garage/bluesrock. Ik had Attack & Release al, maar pas op Rockin' Park 2010 was ik helemaal verkocht. Dit album op vinyl in huis gehaald en die schijf ligt regelmatig op de draaitafel.



De bands die je hier noemt, klinken toch heel anders dan The Black Keys.

Radio Moscow komt aardig in de buurt en is ook geproduceerd door Dan Auerbach.