The Black Keys - Brothers (2010)

Buitengewoon evenwichtige plaat. Stuk voor stuk bluesy nummers waarin ik The Allman Brothers en Lynyrd Skynyrd en zelfs Led Zeppelin terughoor. Eigenlijk alleen maar hoogtepunten. Misschien niet de meest vernieuwende plaat van de afgelopen jaren maar wat zou het? Ik hoor gewoon puike gitaristen die doen waar ze goed in zijn en lol in hebben. 4,5*

Bluesfans aller landen, verenigt u, en luister vooral naar deze plaat! The Black Keys zijn er met 'Brothers' in geslaagd een meer dan behoorlijke, maar vooral fantastisch geproduceerde plaat uit te brengen, vol vette songs die (de meeste toch) vrijwel perfect ineen steken.

Vooral de instrumentatie op deze plaat is geweldig. Op het geschikte moment wordt er uitgepakt met het geschikte instrument, luister maar eens naar de cover 'Never Gonna Give You Up', die gewoonweg fantastisch wordt uitgevoerd!

Aanstekelijk spul ook, deze songs. 'Everlasting Light', 'Next Girl', 'Tighten Up', ... ik kan ze vrijwel allemaal gaan opnoemen.

Ik vind het wel jammer dat Danger Mouse slechts voor één track als producer wordt ingezet, namelijk 'Tighten Up'. Mijn favoriet nummer op deze plaat, hier wordt de compromis tussen blues, soul en rock & roll het best gevonden. Van mij had ie nog wel meer tracks mogen produceren, maar Dan Auerbach en Patrick Carney wilden meer het heft in handen nemen blijkbaar..

De 'electro'-toevoegingen vind ik hier zeer goed gedaan, dragen bij tot de sfeerzetting, passen heel goed bij het gitaarwerk en benadrukken het spelplezier van deze twee kerels.

Echt zwakke nummers staan hier niet op, ik las ergens in een eerdere post dat de plaat wat inkakt na 'Ten Cent Pistol'; nu vind ik de eerste helft van de plaat ook wel de beste, maar songs als 'I'm Not The One', 'Unknown Brother' of de fantastische cover ('k zal het nog maar eens zeggen) van 'Never Gonna Give You Up' kan men bezwaarlijk opvullertjes noemen. De rustige afsluiter 'These Days' had wel wat korter gemogen.

Al wat me nu nog rest, is te zeggen dat ik hoop dat ze volgend jaar alweer met een nieuwe plaat komen, en hopelijk wordt het weer zo'n plaatje als dit!

4 sterren

Wat een dampende en stampende blues/soul plaat is dit zeg! Voor mij zijn dit The Black Keys op hun best. Op hun vorige plaat "Attack & Release" tekenden zich de eerste contouren van "Brothers" zich al af. Het tempo op deze plaat is lekker loom, de ritmes zijn opzwepend en de blues druipt er vanaf. Maar de toevoeging van soul maakt de plaat echt af. De productie van DangerMouse is fantastisch en het draagt absoluut bij aan het geweldige geluid van "Brothers". Maar bovenal eisen The Black Keys zelf de hoofdrol op. Dan Auerbach op gitaar/zang en Patrick Carney op drums creëren met z'n tweeën een hedendaagse mix van vuige rauwe blues en warme intense soul. Deze plaat verveelt geen moment en pakt me van begin tot eind. Auerbach en Carney zijn in staat om oude genres als blues en soul eigentijds te laten klinken, hip, spannend, meeslepend, dreigend, energiek, noem maar op. Superlatieven schieten te kort. Wat mij betreft nu al klassieker van zijn generatie.

Alle puzzelstukjes vallen voor The Black Keys samen op dit sublieme album Brothers. De ijzersterke, snerpende, dreinende gitaar van Dan Auerbach met zijn ook fraaie typische zang en de hitsige, soulfulle, knallende drums van Patrick Carney. En dat allemaal op een album vol met geweldig sterke rock- en bluessongs, met soms een soullaagje eroverheen. Het is niet mogelijk om favorieten te kiezen: daarvoor staan er echt te veel topsongs op.

Het levert ook die typische Black Keys sound op. Natuurlijk hoor je er ook een retrosound in terug en kan je verwijzen naar van alles, maar toch is dit hun eigen geluid.
Ik zag ze begin dit jaar in de Lotto Arena in Antwerpen en was benieuwd of ze die sound ook met z'n 2-en live konden spelen. En ja hoor: het lukte ze volledig, het klinkt ook live super. Af en toe komt er iemand eens helpen op de toetsen of zo, meer ook niet.
Wat een geweldige band vormen deze twee toptalenten. Ze zijn ook puur op hun talent boven komen drijven. In nog geen jaar is de zaal waar ik ze weer ga zien, dan ook 3x zo groot geworden. Maar wees gerust, deze Brothers kunnen ook de Ziggo Dome makkelijk aan.

Lekkere plaat, de opvolger ken ik niet. Maar met deze ben ik altijd wel content tijdens het luisteren.
Heel bijzonder geluid als je luistert naar hoe de instrumenten op elkaar zijn afgestemd en de manier waarop het geluid door komt.

Favorieten: "Next Girl".

Blijft een heerlijk album met frisse bluesrock. Uit mijn geheugen heb ik ooit nog de groep gezien Rock Werchter. Maar het zit vaag, ik kende de groep nog niet zo echt en heb het toen ook niet ten volle beleefd. Volgens mij moet dat in 2010 geweest zijn, het jaar dus van dit album. Wat misschien verklaart dat de muziek toch altijd is bij gebleven. Al kan het ook iets langer geleden zijn. Hopelijk krijg ik nog een herkansing om de groep te zien, maar dan met volledige aandacht.

Brother is een stevig album waar geen nummers te veel op staan. Het album moet wat groeien, maar de muziek komt toch altijd weer boven drijven. Als het nog geen echte klassieker is, zal het dat zeker nog worden.

Lekkere amerikaanse bluesrock, energiek en aanstekelijk gebracht. Echt memorabele tracks ontbreken helaas en er is niet voldoende variatie binnen het songmateriaal om het album de volle lengte te laten boeien. Duidelijk een gevalletje stijl boven inhoud derhalve.