Opeth - Blackwater Park (2001)

Nog 4 nachtjes slapen en dan genieten van de live-uitvoering van deze plaat in de Royal Albert Hall in London !!!!
Zin zin zin!!!!!

Dit album mag het titel van meesterwerk zeker dragen. Als een "perfect storm" van verschillende factoren zitten we hier precies op het moment in de ontwikkeling van Opeth waarin alles eigenlijk bij elkaar komt. De voortschrijdende muzikale vaardigheden van de bandleden, de sterker geworden cleane zang van Akerfeldt, de verfrissende inbreng van Steve Wilson die het album ook nog eens een superieure productie weet mee te geven en de groeiende vaardigheid van de band om prachtige hooky melodieën tevoorschijn te toveren komen samen op een manier die alle verwachtingen overtreft.

Naar eigen zeggen heeft de band zich meer dan ooit gepusht om tot een organische wijze van muziek maken te komen en het resultaat klinkt er ook naar. Het album is een geheel geworden waarin een prachtige donkere sfeer door alle nummer heen sijpelt en ondanks de lange composities en vele omslagen de spanningsboog altijd in het oog gehouden wordt.

In plaats van liedjes hebben we hier te maken met muzikale passages die simpelweg ondergaan moeten worden. De enorme drive en power die ondanks al deze complexiteit aanwezig blijft is met name bewonderenswaardig.

Minder dan vijf sterren zou misdadig zijn.

Zo is dat.

Mooie recensie, kan ik me helemaal in vinden.

Godskanonne wat een muziek in die 5.0 uitvoering, briljant allemaal.

Ik beluister dit album nu en wel, het pakt mij nog niet zo. Behalve het nummer The Funeral Portrait dan. Wat ik dan weer zeer goed nummer vind met achterlijk meeserlijke riff en solo. Nee geef mij maar Ghost Reveries. Die waardeer ik op het moment meer.

matig album, ik mis de lijn.

Als er één Opeth-album is met een beetje lijn dan is het deze wel... magistrale opbouw met het titelnummer als ultieme climax en ook in de nummers zelf zit genoeg lijn. Al kun je dat uiteraard niet na één luisterbeurt zeggen en het helpt ook niet om allerlei Opeth-albums door elkaar te luisteren in de hoop om ergens snel een beetje lijn te vinden.

je tweede zin vind ik een beetje raar aangezien je niet eens weet wat ik luister ofzo, ik heb alles al heel vaak gehoord en vroeger was ik een grote liefhebber van opeth maar ik merk steeds meer dat ze een trucje eigenlijk bezitten en dat continue toepassen.
ik vind het album een grote brei, opbouw herken ik niet.

van die climax waar jij het over hebt herken ik dan ook helemaal niets, is die titelsong niet gewoon meer van hetzelfde? omdat er een rustig stuk(patterns in the ivy) voor zat vind ik hem er niet keihard uitspatten, hij is naar mijn gevoel inwisselbaar met bleak/leper affinity/funeral portrait/dirge for november
de composities vind ik echt een tikkie doorzichtig, technisch is deze muziek prima dus dat is 2,5 punten.

Ik vraag me af hoe je vroeger een groot liefhebber van Opeth kon zijn als je dit album een grote brei vindt, er geen opbouw in herkent.

ja, vroeger was ik daar minder gevoelig voor. ik hoor een paar leuke riffs en ik was verkocht.

Ok, sommige mensen die onbekend zijn met Opeth downloaden een hele zooi nummers of albums tegelijk en gaan dan een beetje willekeurig luisteren omdat ze snel het briljante van Opeth willen ontdekken. Aan jouw eerste reactie te zien (één zinnetje met één kritiekpunt) en het feit dat je bij Deliverance zei dat je die nog wel er boven uit vond springen, dacht ik dat jij ook zo'n persoon was. Excuses dan maar.

Toch even reageren verder: inwisselbaar met de nummers die jij noemt vind ik het titelnummer zeker niet, alleen al om de reden dat in die andere nummers ook clean gezongen wordt en dit een heel andere sfeer met zich meebrengt. Om het slotnummer ook echt als climax en waardige afsluiter te kunnen zien, heb ik overigens wel flink wat tijd nodig gehad en hem een aantal keren apart beluisterd. En inmiddels vind ik het een wonderlijk nummer, extra duister en uniek dus door het ontbreken van cleane vocalen. En voorzover Opeth al meer een 'trucje' zou hebben dan de gemiddelde (metal)band, dan zit dat vooral in Akerfeldts 'normale' zang, die af en toe wat misplaatst en voorspelbaar is. Maar mijns insziens niet op dit album.

Misschien hier al bericht, maar hier komt een nieuwe versie van uit.

Die heb ik een maand geleden al in de Fnac zien liggen... (weet echter niet of er ook een dvd bij was). Zeer aanlokkelijk - ook al heb ik de gewone versie al - maar voor 22 euro, ach je hebt er wel supergoede kwaliteit mee, maar toch

Ik heb die ook al zien liggen. Hij is best aan de prijzige kant.

Opeth - Blackwater Park | CD WOW! Nederland - cdwow.nl

€ 17,99 is al goedkoper dan 22 euro

Ik kon het niet laten vanavond: begonnen vanaf (zie eerdere berichten) tot een schappelijke aankoop in de MediaMarkt te Oostende voor zo'n 6 eurokes een paar jaren geleden en al aan het watertanden voor de speciale versie. Dringend eens tijd vrijmaken. Dit is mijn nummer één geworden en nog altijd gebleven omwille van ... alles. Alles wat ik graag hoor in muziek: als simpele jaren-tachtig-metalhead begonnen strek ik mijn vleugels uit naar wat het ook is, metal, rock, jazz, country en wie weet wat nog meer, ik wil muziek horen vanuit het hart, de onderbuik, de toppen van de tenen, ik wil muzikanten horen van vlees en bloed en bij Opeth wil ik "wow" kunnen zeggen. Waanzinnig goed album.

tja

Een halfje er bij voor deze plaat. Ik ben normaal niet zo van het grunten maar op deze plaat heb ik er geen last van, sterker nog...

Wat een album wat een album, heb hem nu precies een jaar in de kast staan en moet zeggen: Wat een magistraal meesterwerk dit, de grunts komen uit het hart en de cleane vocalen geven je kippenvel.
Opeth, hoe kan het ook anders
*5

Blackwater Park betekende de definitieve doorbraak van de Zweedse death metal band Opeth. Toen het album in 2001 uitkwam werd het onthaald op erg goede kritieken, en sindsdien wordt het vaak vernoemd in lijstjes allerhande. Het is waarschijnlijk het meest succesvolle album in het genre, en wordt vaak aangegeven als een ideaal startpunt om kennis te maken met de typische death metal zang, de grunt. Hier kan ik enkel mee akkoord gaan, want ook ondergetekende leerde grunten appreciëren dankzij Blackwater Park. En hoewel het album zijn zwakkere momenten kent, is het een terechte mijlpaal in het genre.

Toen het album uitkwam in 2001 had Opeth al een serieuze muzikale evolutie doorgemaakt. Ze begonnen met melodische death metal op Orchid ('95) en Morningrise ('96), en eens ze internationaal doorbraken verbreedde hun muziekstijl zich. Vanaf My Arms, Your Hearse ('98) werden de nummers iets korter en werd er meer aandacht besteed aan contrast en dynamiek binnen de nummers zelf, met sfeerwisselingen gebaseerd op de overgangen van akoestische passages naar harde stukken. Dit was mede te danken aan de komst van hun nieuwe drummer, Martin Lopez, die ook op Blackwater Park in erg goeie doen is. Hij weet de death metal kant van de muziek te ondersteunen met woeste drums, en de kalme stukken voorziet hij van een meer jazzy percussie. Still Life ('99) was een verdere verdieping van hun evolutie, en Blackwater Park kan op zijn beurt beschouwd worden als een meer gepolijste vorm van hun muziek, en is in zekere zin hun magnum opus. Het idee van een concept album lieten ze achterwege, en met behulp van producer Steven Wilson (van Porcupine Tree) perfectioneerden ze hun geluid.

Sindsdien wordt de muziek van Opeth benoemd met de term 'progressieve death metal'. Zware drums, virtuoos gitaarspel en diepe grunts worden afgewisseld met rustigere akoestische passages. Zo een dynamiek is een riskante aangelegenheid, maar bij Opeth zijn de rustigere passages volwaardige delen van de nummers. Het succesvol afwisselen van de cleane vocalen met de grunts draagt daar zeker bij mee, want het is weinigen gegeven om zo schitterend te zingen en te grunten als de frontman Mikael Akerfeldt. Zijn gewone stem lijkt wat op de stem van Steven Wilson van Porcupine Tree, en hij kan er erg goed mee overweg. Vooral het veelvuldig gebruik van harmonieën valt me erg in de smaak. Ook de zware zang is een schot in de roos. Zijn grunts zijn diep en indrukwekkend, en verbazingwekkend melodieus voor zulk een beklemmende stijl. Het teruggrijpen naar effecten (zoals op Dirge for November) is dan ook totaal overbodig, en ik vind het een spijtige tendens dat daarvoor op latere albums steeds vaker zou worden geopteerd. Het gitaarspel is eveneens indrukwekkend, met veel afwisselende riffs en erg veel aandacht voor melodie. De twee gitaristen (Akerfeldt en Peter Lindgren) vullen elkaar goed aan en zorgen samen met de bas (Martin Mendez) voor een vol geluid dat zeker wat te vergelijken valt met Porcupine Tree. Er wordt af en toe wat bluesy gesoleerd, aan een relatief rustig tempo en nooit overdadig lang.

Het moet gezegd worden dat ze hun nummers soms wel wat te veel rekken. Enkele riffs worden te vaak herhaald en daardoor slepen vooral de overgangsstukken in de nummers wat aan. De nummers in het midden van het album lijden daar wat onder. Ook zijn niet alle riffs even goed, maar met de enorme overdaad aanwezig op Blackwater Park is dat eigenlijk muggenziften. Dankzij het expressieve drumspel van Lopez komen de logge riffs immers echt tot leven waardoor de muziek nooit in sloomheid verzandt - iets wat bij zulke zware muziek wel eens wilt gebeuren. Ook hier weer is heel wat te danken aan de uitstekende productie van Wilson. De drums zijn erg helder, en alle instrumenten komen dankzij de reverb echt samen in de mixing zonder hun eigenheid te verliezen.

The Leper Affinity opent op magistrale wijze met een traag aanzwellend dissonant akkoord dat plots explodeert in één van de sterkste riffs van het album. Scheurende gitaren en excellente percussie maken het een erg vlot vloeiend nummer. Hoogtepunt is zonder twijfel het moment waarop Akerfeldt voluit 'Deafening shrieks pierced the night' schreeuwt, kippenvel moment. Rond 8:00 schudt Lopez dan zo'n sexy drum fill uit zijn mouw, en de outro wordt ingezet. Als epiloog komt er dan een enkele piano, akelig eenzaam een einde gevend aan het nummer.

Vervolgens gaan ze echt de progressieve metal richting uit met Bleak, dat hoge schrille elektrische gitaar combineert met sprankelend akoestische gitaar. Dit is waarschijnlijk hun beste combinatie van cleane vocalen en grunts. De extra zang van Steven Wilson geeft de rustige passage helemaal het Porcupine Tree sfeertje mee, dat dan opengebroken wordt met denderende drums. Aan het eind van het nummer is er wel een lelijke passage wanneer de gitaren herleidt worden tot geluidsruis. Harvest is een akoestische ballade, ingetogen drums en uitsluitend cleane vocalen. Een ideaal nummer om Opeth te leren kennen, maar een beetje magertjes in vergelijking met de eerste twee nummers. De single The Drapery Falls is weer een zwaarder nummer, met wel veel cleane vocalen en een rustig tempo. Het sleept hier en daar wat aan, maar het blijft nog steeds een erg goed nummer.

Dirge for November is voor mij het minste nummer op het album. Hoewel de akoestische outro na zes minuten prachtig is, is het begin van het nummer wat eentonig. Eén van de voornaamste punten van kritiek die Opeth te verduren krijgt is meestal dat alle nummers hetzelfde procédé bevatten, en dat speelt hun hier wat parten door het ontbreken van een echte climax. Leuke riffs genoeg, maar ze zijn een beetje doelloos. Een van de zwaarste nummers op het album is The Funeral Portrait, dat opgebouwd is rond een wel heel erg lekkere gitaarriff. Akerfeldt doet hier ook enkele ferme uithalen met een aanzwellende grunt. Beetje verrassend dat het hier het minst favoriete nummer van het album is (Pattern in the Ivy en de bonusnummers buiten beschouwing gelaten). Het instrumentale Patterns in the Ivy is een kort nummer met enkel gitaar en piano, en dient als een adempauze vooraleer het titelnummer aftrapt. De afsluiter is een waarlijk episch nummer dat vooral dankzij de sterke zang en loeiharde drums een ontzagwekkende finale kent.

Nu ik toch al zo'n lap tekst heb neergeschreven kan ik evengoed een woordje spenderen aan de verpakking. De hoes van Blackwater Park is mijn favoriete Opeth hoes, en eigenlijk de enige die ik echt geslaagd vind. Het stelt een mistig moeras voor met op de achtergrond vage gestaltes, mooi glad gephotoshopped. Een beetje zoals de muziek dus: duister en mysterieus, in zekere zin akelig, maar dankzij de productie toch erg aangenaam om te bewonderen. Het tekstboekje kan helpen om de grunts te ontcijferen, want bij momenten is hij wel nogal lastig te verstaan. Spijtig is dat eigenlijk niet, want veel diepgang is daar niet te vinden. The Leper Affinity gaat over een brutale verkrachting, the Funeral Portrait over een seriemoordenaar, ... de standaard death metal thematiek. Het titelnummer behandelt de neerwaartse spiraal van een dorp (Blackwater Park) dat in de greep is van een pandemie, en uiteindelijk ten onder gaat aan aan de duistere natuur van de inwoners, en hun onvermogen om zich te bekommeren om de zieken (This doesn't concern me yet/ Still far from the knell/ Taunting their bereavement). Wel leuk om eens op te letten, maar een boodschap zit er dus niet in. Pure entertainment, en erg goede wat mij betreft. Het album zakt af en toe wat in - de opener en de afsluiter steken er duidelijk bovenuit - maar minder dan zéér goed wordt het nergens. Een aanrader voor liefhebbers van zware metalen, en een uitstekende manier om grunts te leren appreciëren.

Kheb deze nog eens een kans gegeven na lange tijd, maar blijft gewoon ruk klinken met die nep grunts.

Mietje.

Inderdaad mietje Ik heb ook niets met grunts, maar hier klinkt het gewoon geniaal en erg lekker, vooral de afwisseling met de cleane zang deed mij Opeth leren waarderen. Het duurde ook wel een tijd voor ik het goed vond ( zoals bij de meesten ). Ik vind juist de grunt niet 'nep', maar juist erg goed verstaanbaar en helder, wat je bij de meeste grunts niet kunt zeggen

Gajarigon, pint tegoed van de Sir want een mooie bespreking van dit album met de altijd nodige kritische noot. Zo lees ik ze graag. En Ricardo, mietje . Neh, het is jouw ervaring en wie weet binnen een aantal maanden of jaren, maar niet langer dan dat!

Dankjewel, daar zal ik je aan houden. De kritische noot wou ik zeker niet overslaan, want deze staat wel op 5* maar niet in m'n top 10, en dat wou ik verduidelijken met m'n 'mening'.

Inderdaad mooie review - ondanks dat hij wel in mijn top 10 staat (op nr. 1 zelfs) kan ik me uitstekend herkennen in je kritiek.

En tja, die teksten... het blijft toch een beetje black metal nonsense zoals Akerfeldt zelf eens over een Opeth-nummer heeft gezegd... maar wel erg goede inderdaad!

Hij is dan ook de Eros Ramazotti van Zweden.

Mooie stukje Gajarigon, met wel enkele dingen in beschreven die ik anders ervaar.

Zo vind ik de nummers nergens te veel gerekt door de herhaling van sommige riffs, maar draagt dit repetitieve juist bij tot het donkere hypnotiserende karakter van het album.

Dirge for November vind ik zeker niet het minste nummer, maar in logge en donkere traagheid een diep dal dat als hoogtepunt iets voorbij het midden op het album (op de gulden snede) fungeert in de zin van het meest duistere moment. En daar past dan weer perfect dat monotone begin bij.

Die vervorming op het einde van Bleak is muzikaal niet mooi te noemen, maar accentueert dan door het grote contrast wel weer de zachte akoestische klanken van Harvest.

Waar ik het zeker niet mee eens ben is het ontbreken van een echte climax en dat elk nummer uit hetzelfde procédé zou bestaan.

Hoogtepunten genoeg op dit album. In The Leper Affinity is dat voor mij de gitaarsolo die inzet op 2:41 en het hoogtepunt in die solo de hoge noot op 2:47. Kippevel gegarandeerd, elke keer weer. Het hoogtepunt in Bleak is de gitaarpartij na het clean gezongen deel (maar live op The Roundhouse Tapes komt dat wel beter uit de verf) en als de grunts weer inzetten.

Ik zou nog kunnen doorgaan, want elk nummer kent wel minstens een of meer hoogtepunten. Daarbij is er geen enkel nummer dat dezelfde opbouw heeft als een ander nummer.

Waar ik het ook helemaal niet mee eens ben is dat de gitaarriffs wat doelloos zouden zijn. Ze staan niet alleen sterk op zichzelf maar vormen samen het album tot een strak geheel dat opbouwend tot de ultieme climax leidt met het afsluitende titelnummer.

Het blijft uiteraard een lastig en zwaar album dat je dwingt de tijd te nemen en het steeds weer te ondergaan of het gefrustreerd aan de kant te gooien. De duistere grunts dragen daar natuurlijk ook aan bij. Geen plaat voor mietjes.

Geen plaat voor mietjes. Vaker gelezen ondertussen. Vooropgesteld dat ik Blackwater Park een prachtige, sfeervolle, emotionele metalplaat vind. Maar ik moet altijd wel even verzitten wanneer er geschakeld gaat worden tussen grunt en cleane stem. Soms denk ik wel eens dat die cleane stem een gimmick is. Aan de andere kant past het wel goed bij de rustige passages.