Opeth - Blackwater Park (2001)

Men mag iets toch overschat vinden? Volgens mij gebruik je dat woord als iets in het algemeen hoog gewaardeerd wordt (zie gemiddelde) en je het zelf niet zo bijzonder vindt.

En men mag toch vragen waarom?


Ik zou dat woord dan nooit gebruiken. Ten eerste omdat waardering van muziek niet hetzelfde is als inschatting en ten tweede omdat persoonlijke waardering geen objectief ijkpunt is om die van anderen aan af te meten. Blijkbaar bedoelt Wyverex gewoon dat zijn waardering lager ligt dan het gemiddelde.

Zeker en daar kreeg je ook netjes antwoord op. Maar daar kwam een ietwat aanvallende reactie op van jouw kant en dat vond ik onterecht, omdat Wyverex niks verkeerds zegt. Hij verwoordt het zelfs erg netjes.



Volgens mij neem je het woord 'overschatten' iets te letterlijk. In de spreektaal hoor ik het woord constant gebruikt worden om deze reden:



Ik heb zelf gister nog in een forumtopic gezegd dat Billie Eilish de meest overrated (overschatte) artiest van het moment is. Juist omdat ze heel erg populair is (hoog gewaardeerd wordt), maar ik haar muziek niet zo goed vind dat het die extreme populariteit rechtvaardigt. En dat is idd volledig subjectief, een objectief ijkpunt bestaat over het algemeen überhaupt niet.

Een vaag antwoord bedoel je. Door een album overschat te noemen zeg je namelijk iets over de waardering van anderen. Wat die anderen nu precies overschatten aan Blackwater Park is me nog steeds niet duidelijk gemaakt.

Gewoon een vraag. Niet aanvallend. Confronterend misschien.

Volgens mij niet. Volgens wordt de betekenis van het woord 'overschatten' wat onderschat.

Overschat album.

Ernstig onderschat album, dit meesterwerk van Opeth. Ook door mij...... halfje erbij.

De term over/onderschatten is natuurlijk sowieso vrij onbruikbaar bij iets onkwantificeerbaars als smaak (ook al proberen we dat te doen met sterren). Uiteindelijk hebben we allemaal gelijk.

Ik chargeerde, vanwege de strontvervelende discussie.
Het is natuurlijk een hoogtepunt uit de discografie van Opeth.

Het moet er toch eens van komen maar hoe uit je je gedachten na al die jaren bij één van je favoriete albums omdat je het altijd maar uitstelt, omdat er al zoveel mooie dingen hier over dat album zijn gezegd, omdat je meer dan eens de juiste woorden niet vindt, spijts al mijn langere berichten van bij tal van albums, roemrucht of net onder het maaiveld?

Kun je zo diep gaan in een album dat een zo blijvend merkteken achterlaat in je muziekbeleving, in je diepe roerselen, in je persoonlijkheid? Het is haast als die Alpenwandelingen, wetende dat je bloed, zweet en soms tranen zult laten bij het bestijgen maar ook wetende dat de beloning volgt in een kleine euforie na die zware inspanning: de climax met het wondermooie uitzicht (en pijnlijke knieën).

Dit album is een inspanning, omdat hier weer een aantal vooroordelen de kop opsteken en vooroordelen dienen om de kop in te slaan, daar blijf ik bij: stel je open voor iets nieuws. Progressieve Death Metal luidt vaak de omschrijving van deze geweldenaar van een album ingeblikt door een groep met een niet in hokjes in te delen naam, met een albumtitel dat.. nieuwsgierigheid opwekt.

Wat is progressief? Wat is Death Metal? Het woord Death is aan de orde, vaak een bittere smaak in de mond toebedeeld door minder Metal gezinde mensen, omwille van die negatieve bijklank. Niemand houdt van de Dood, ik ook niet en als hij in mijn weg durft lopen... Muziek dient om de innerlijke mens te sterken, met soms droevige muziek, met liever opgewekte muziek, maar het mag geen pastiche worden. Het moet uit het hart komen, primordiaal voor mij.

Natuurlijk was ik als hopelijk waardig ouder wordende metaalhoofd destijds bekend met dat ultrazwaar geluid en dat grunten bij een aantal groepen in die niche wereld, maar mijn voorkeur lag toen elders, andere muzikale uitspattingen, andere zangers met een krachtig loepzuiver geluid. En dan kom je dit tegen, ook al een aantal jaren geleden, en een nieuw universum openbaart zich. Dit album leerde mij omgaan met het fenomeen “grunten” en het genre (inderdaad, dat lelijk woord alweer), een openbaring.

Al mijn hele leven horende dat ik vaak afwijkend gedrag vertoon omdat ik mijn weg volg en niet die van de verwachtingen van anderen beschouw ik dit album als één lang nummer met verschillende tussenstadia, een enkel nummer beluisteren op dit album vind ik nog altijd tijdverlies door de bijkomende honger om alles hierop te degusteren. Ik kan nog altijd niet uitleggen waarom een dergelijk zwaar album met hevige punches me tot rust brengt. Natuurlijk is het de muziek zelf, ik denk dat het de totaalbeleving is om hier rustig voor te zitten met de soms droevige teksten voor mij maar vaak sluit ik gewoon de ogen en dwaal ik mee op de melodielijnen, inderdaad, dit album zit tjokvol geweldige melodieën maar ook met de “hooks”. Wat zijn “hooks”? Herkenningspunten telkens opnieuw van vaak geniale muziek. Voorbeelden in overvloed dus ik ga me tegen mijn karakter in beperken: het zoemend intro waarop alles losbarst, het mijn adem stokkende Bleak met dat machtig middenstuk, gevolgd door twee “rustigere” nummers om dan weer flink op te bouwen naar de ultieme climax met de moeder van alle grunts in Blackwater Park zelf, de Apocalyps nabij. En dan is het weer rustig inademen, de ogen opendoen en merken dat je koffie koud staat of je drankje lauw is en de wereld is blijven ronddraaien.

Even teruggrijpen voor de aandachtige lezer hiervan: de juiste woorden, een te leveren inspanning met de beloning, een geweldenaar, uit het hart, een nieuw venster in het leven. Mijn favoriet blijft mijn favoriet tot in de eeuwige dagen en dat is Don't Break the Oath van een nog zo haast unieke groep, Mercyful Fate. Dit album blijft één van mijn andere favorieten omdat Blackwater Park dat waard is, het wordt eeuwig, het is eeuwig, dat voel ik. Een master class in Metal. Basta.

Of wat dacht je hiervan: het stuk in The Leper Affinity vanaf 2:12 wanneer die 5 genadeloos harde riff- en drumslagen elkaar opvolgen om er vervolgens opnieuw keihard in te beuken. Dat blijft me altijd vloeren hé, DAMN! Geweldige schrijfsels trouwens.

De eerste echte klik die ik met het album voelde zit iets daarna, bij de gitaarsolo, die hoogste noot op 2:48. Toen viel het spreekwoordelijke kwartje omdat de intensiteit van de muziek opeens vol binnenkwam.

Is het progressieve metal? Is het death metal? Blackwater Park levert de nodige discussies op. Qua stijlen schiet het alle kanten op. De death grunts van Mike Åkerfeldt worden afgewisseld met normale zang. Niet iedereen kan het waarderen.

Blackwater Park is een amalgaam van stijlen uit de rock en metal, vakkundig gespeeld door Åkerfeldt c.s en geproduceerd door Steven Wilson. Ten tijde van de opnames moet Mike aan enorme stress hebben geleden want bijna geen geld en er is geen andere optie dan slagen. Het lukt wonderwel want Blackwater Park is een klassieker! The Leper Affinity is een ijzersterke opener welke bol staat met stevig gitaarspel, death grunts, meeslepende zang en dan die prachtige piano aan het einde! En zo gaat het de hele album verder, afwisseling troef. Blackwater Park is een album met overwegend lange songs zonder zwakke plekken. Een topplaat en niet alleen voor de metalheads een verplichte aanschaf.

Highlights: The Leper Affinity, Bleak, Harvest, The Drapery Falls, Blackwater Park.

Meesterlijk prog metal album welke tegelijkertijd wat mij betreft de allermooiste death metal plaat ooit gemaakt is. Al jaren in mijn top 10 en zal er denk ik nooit uit gaan.

Afgezien van sommige breaks kiest Opeth er normaliter voor om elke opvolgende riff behoorlijk lang te herhalen, maar omdat die riffs allemaal zo goed en verschillend van elkaar zijn, stoort dat geen moment.

De combinatie van elektrische gitaren en sprookjesachtige akoestische interludes, de sfeerverhogende delay’tjes van producer Steven Wilson, de angstaanjagende maar tegelijkertijd heerlijk klinkende grunts.. en zelfs de cleane vocalen klinken hier nog niet té gekunsteld. Die klinken puur, eerlijk en vooral niet te geschoold.

Dit is gewoon verreweg de beste plaat voor mij die binding heeft met death metal. Ik stel me altijd voor in een ijskoud bos ‘s nachts te lopen waar het gevaarlijk is, maar waar ook de mooiste dingen te zien zijn. Dát gevoel kunnen uiteindelijk maar weinig albums me geven, zo beeldend.

Als iemand nog een goede plaat weet die een beetje in dit straatje ligt dan hoor ik dat graag! En dan niet van Opeth natuurlijk.

Leuk stukje, jellylips! Mijns inziens komt er geen enkele andere artiest in de buurt van de manier waarop Opeth een bepaalde sfeer, gemoedstoestand en belevingswereld weet neer te zetten. Opeth is daarin uiteraard niet uniek in (er zijn genoeg platen te benoemen die heel goed een bepaalde sfeer weten neer te zetten), maar wel het beste; de crème de la crème, als je het mij vraagt.

Om op jouw afsluitende vraag in te gaan: ik heb nog wel een aantal platen voor je in de aanbieding die naar mijn mening ook erg sterk een sfeer weten neer te zetten en/of waarvan het geluid vergelijkbaar is met het geluid van Opeth. Misschien heb je er wat aan. Hier een lijstje:

Agalloch - The Mantle
Emperor - Anthems to the Welkin at Dusk
Cult of Luna - Vertikal
Moonsorrow - V: Hävitetty
Toska - Fire by the Silos (ik moet hier wel bij zeggen dat deze tricky is. Dit is compleet instrumentaal en tracks 1, 5, 7 en 9 zijn allen een soort interludes / soundscapes. Dit neemt echter niet weg dat deze heren een bijzondere belevingswereld weten te creëren, getuige de hoes en het stuk spoken word in track nummer 5. In dit stuk spoken word wordt het concept uiteengezet, iets wat de rest van de muziek op deze plaat prachtig weet te vertolken)
Wilderun - Veil of Imagination
Wilderun - Epigone

Zo, een kort tripje door mijn bibliotheek levert nog aardig wat resultaat op. Ik heb gezocht op albums die doen denken aan het Opeth geluid en albums die (op briljante wijze) een bepaalde sfeer weten neer te zetten (waarbij niet per ce het Opeth geluid te horen is, wil ik er van tevoren even bij vermelden). Hopelijk kun je hiermee uit de voeten. Misschien zijn andere users ook nog bereid hun input met ons te delen, wie weet. Of wellicht vind je het niks en/of vind(en) je / anderen mijn suggesties belachelijk. Het zij zo...

jellylips, naast het rijtje van ABDrums zou ik Descend - The Deviant daar nog aan toe willen voegen. Die pakken wat mij betreft perfect de leegte die Opeth heeft achtergelaten op. Hoewel Wilderun dat ook enorm goed doet trouwens.

Toevallig deze plaat recent (en vandaag) weer eens gedraaid en ik ga er gewoon een halve ster bij stoppen. Heerlijk sfeervolle en meeslepende muziek.

Nou kom op, doe dat laatste halfje er dan ook bij legian!

Die was ik inderdaad vergeten ja; dat album van Descend leunt ook behoorlijk tegen het geluid van Opeth aan en aan de manier hoe zij hun songs in elkaar zetten. Een goede aanbeveling.

Wel zeggen en dan niet doen... Ik gooi het maar op een trage site en niet dat ik ondertussen met iets anders bezig was

Thanks ABDrums en legian! Ik ga in de aankomende vakantie eens lekker zitten voor jullie aanbevelingen.

Deze twee platen zijn enorme aanraders, wel een hoger deathmetalgehalte en zonder cleane vocalen, maar Robert Andersson (de hoofdschrijver van beide platen) heeft dezelfde schrijfstijl als Opeth in deze tijd (plus Chuck Schuldiner toen Death steeds progressiever werd), veel afwisseling tussen dromerige cleane stukken en dik deathmetalriffwerk.

Morbus Chron - Sweven (2014)
Sweven - The Eternal Resonance (2020)

Staan op de lijst

Heb je nog meer suggesties, Don?

Gold Spire - Gold Spire (2021)
Haunter - Sacramental Death Qualia (2019)

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #233

Een review schrijven voor deze Opeth-plaat voelt alsof ik in mijn paarse ANWB-regenjas de keet van de Hells Angels binnenloop en aan de bar vraag of ze ook ranja verkopen. Om vervolgens bij de vraag wat ik hier te zoeken heb tevreden naar mijn elektrische tourfiets met waterdichte fietstassen te wijzen.

Als ik op deze site kijk naar de paar metalplaten waar ik een hoge score aan geef liggen die allemaal aan de randen van het genre - of dat nou is omdat ze een knalgroene of -roze hoes hebben, een wisselwerking met ambient aangaan of eigenlijk meer Punk dan Metal zijn. Het genre heeft me al regelmatig verbaasd, met als meest recent voorbeeld Burzum, wier 'Filosofem' plaat tot mijn eigen verwarring goed landde bij mij. Nu zie ik mezelf hier evengoed al in de rondte consumeren en recenseren als die vervelende hipster die eigenlijk niets met metal heeft maar wel graag Deafheaven en Nadja luistert (overigens twee acts die zich in ieder geval nadrukkelijk onttrekken aan de metal-standaarden - of clichés, zo u wilt). Daarom wil ik proberen te duiden hoe ik dit album ervaar.

Sommige mensen lezen graag 700-pagina-dikke fantasyboeken die spelen in een wereld waarin door een individu (de schrijver) alles verzonnen is. De losse elementen voelen voor mij daardoor per definitie dun en weinig geaard, hoeveel moeite je er als lezer/luisteraar ook in stopt. Zo voelt deze muziek voor mij ook: er is wekenlang geoefend om een bepaalde sfeer en compositie te creëren, maar die voelt ondertussen zo bedacht en gekunsteld aan dat ik er haast niet naar kan luisteren. Grunts of schreeuwen vind ik prima – althans, die stoten me als kunstvorm an sich niet af, maar het is boven alles juist de cleane zang, zoals op ‘Bleak’, die eerder op de lachspieren werkt dan dat ik er op enige manier serieus naar kan luisteren. Wat die zanger ook zingt, ik geloof hem niet omdat het me belachelijk en fantastisch (in de verkeerde zin van het woord) in de oren klinkt. Zelfs de rustmomenten zijn vreselijk opgeblazen en theatraal, waardoor er feitelijk geen rustmomenten zijn en de contrasten allemaal bovenop de zwaar opgeblazen productie plaatsvinden en zo helemaal niet contrastrijk aanvoelen. Vrijwel elke gitaarsolo wordt van zoveel pathos voorzien dat het haast onmogelijk wordt om er nog normaal naar te luisteren. Nergens word je eens op het verkeerde been gezet, en de broodnodige knipoog ontgaat me hier dan ook volledig.

De plaat is heel makkelijk beluisterbaar door de duidelijk identificeerbare melodieen en rechttoe-rechtaan structuren, maar er wordt hier toch een enorme lading opgeblazen dramatiek over me uitgestort. Het meest storend wordt dat als er "epische" gitaarstukken worden ingegooid zoals op 'Dirge for November’ vanaf 2:40. Bij zoveel opgeklopte dramatiek krijg ik een gevoel van Bassie en Adriaan die in een UFO worden achternagezeten door Vlugge Japie in een Lord of the Rings kitschdecor. Het voelt allemaal zo verschrikkelijk arbitrair en daardoor nergens urgent aan. Het is technisch ongetwijfeld briljant maar welbeschouwd gebeurt er voor mijn gevoel vrijwel niets relevants op deze plaat vol stadionrock on steroids.

Nou las ik op eerdere albumpagina’s alhier dat progliefhebbers deze plaat saai en eentonig vinden. Ik wist werkelijk niet wat ik zag: deze plaat gaat juist ten onder aan een gebrek aan eentonigheid. De krankzinnige geldingsdrang van zowel zanger als instrumenten maakt dat beiden vrijwel permanent “aan” staan. Maar het is uiteindelijk vooral de esthetiek waar ik niets mee kan. Die hooguit op mijn lachspieren werkt terwijl de plaat ondertussen geen enkele vorm van ironie of zelfspot toont.

Ik heb een beetje getwijfeld of ik hier nu een score aan zou toekennen, maar zonder negatieve kritiek worden positieve verhalen mijns inziens ook betekenisloos – dus bij dezen: 1.5*

Opeth stadionrock?

haha, dat mocht Akerfeldt wel willen. Samen met Def Leppard in Las Vegas staan.

Ik geloof best dat ze niet daadwerkelijk in stadions staan, maar zo komt de sound op mij over

Maar dat is de sound van jaren 80 hardrock bands zoals Bon Jovi en Def Leppard. Opeth is toch heel wat anders?

Lijkt me dé ultieme test om uit vinden of (the ghost of) Elvis has left the building.

Gyzzz moest wel lachen om die paarse (Human Nature) regenjas - menig buitensporter beseft terdege dat ANWB-spullegies veelal de net-niet-kwaliteit zijn.

Heb ooit een half uur Opeth beluisterd en dat volstond wel voor mij

Opgeklopte dramatiek in Dirge For November… auw, dit doet pijn

In mijn beleving is Opeth dan toch wel degene die in een paarse regenjas dat glaasje ranja komt bestellen in een Hell'sAngels clubhuis

Op o.a Bleak zingt Steven Wilson mee, daar ben ik zelf ook niet zo'n fan van.

Misschien vind ik daarom Ghost Reveries wel beter, geen Wilson meer en Wiberg als toetsenist erbij.

Gyzzz
Grappig hoe jouw review net zo leest als hoe je beschrijft dat deze plaat klinkt. Knap gedaan!