Opeth - Blackwater Park (2001)

Is de Legacy versie eigenlijk iets speciaals? Of voegt het weinig toe aan de gewone cdversie. Want ik heb al veel de neiging gehad om het te kopen, maar iedere keer op het laatste moment lijkt het zo nutteloos, al zou ik graag de 5.1 mix eens willen horen.

Als je die 5.1 mix kan afspelen is het een beetje meer de moeite. Maar voor een album dat je 3.5* geeft zou ik dat niet doen.

Verder voegt het weinig toe. Een live versie van The Leper Affinity en een vrij korte making of op dvd. Leuk om een keer te zien maar niet bijzonder de moeite.

Ook het artwork (boekje) verschilt, is wat uitgebreider.

Toen ik de Legacy edition een keer voor 10 euro zag liggen heb ik die meegenomen. Maar het is dan ook wel een van mijn favoriete albums en alleen al voor het lichtjes gewijzigde en aanvullende artwork is het voor mij interessant.

Dat was dus ook mijn struikelblok, ik vind het album zo net niet goed genoeg om hem een tweede keer aan te schaffen. Maar ik zou dat dan natuurlijk wel doen met een album uit mijn top 10.

Dit is misschien voor sommigen de beste Opeth (en de meest bekende ook), maar ik geraak echt niet verder dan 3,5. Ik dacht dat ik vroeger nog een 4 had gegeven, maar dat kwam dan vooral door de nummers op zich.

Dit is het enige album (sla me niet dood ) waar ik echt moeite heb gehad om een rode draad te vinden. Elk nummer op zich is goed tot zeer goed, maar ze staan wat op zichzelf.

Ik merk, Kronos dat je Opeth heel hoog hebt staan. Maar ik zou, moest ik een soort van top 5 hebben van Opeth, toch heel andere albums bovenaan zetten dan jij hebt staan.

Tja, de ene Opeth is de andere niet.

Dat ik nu even zoveel albums van Opeth in mijn Top 10 heb staan is omdat ik van begin dit jaar alles grondig aan het herbeluisteren ben. Elke maand een album tot de nieuwe, Heritage, verschenen is. Momenteel ben ik bij Deliverance aanbeland.

Over samenhang tussen de nummers op Blackwater Park heb ik hier eerder wel een en ander geschreven. Voor mij klinkt het eigenlijk muzikaal wel als een conceptalbum.

Mooie top 10 heb jij overigens. You Can't Stop Rock 'n Roll, Twisted Sister.

Dat is ook waar, en daar komt nog eens bij dat iedereen ze anders kan opvatten, enzovoorts.

Achzo! Is een goeie tacktiek. Ik ben heel benieuwd naar Heritage. Ik hoop dat ze de sfeer van Watershed nog doortrekken in dat album. Want Watershed is ook een waanzinnig goede Opeth-plaat! Deliverance is ook een goed album natuurlijk, maar alweer in een heel andere sfeer. Ik heb het een en het ander gelezen intussen. En dan vind ik dit stukje Opeth inderdaad heel goed samenvatten: En zo gaat dat eigenlijk met alle Opeths. Meestal snap je er niets van in het begin, maar als het begint te dagen, dan ben je vertrokken .

Is deze plaat een beetje te vergelijken met Ghost Reveries, of wat meer met Watershed? Of misschien wat meer met Still Life?

Ik denk dat het nog het meest te vergelijken valt met Watershed qua geluid. Mooie cleane stukken en goede grunts (ook niet teveel). Maar qua sfeer vind ik het moeilijker te vergelijken met een ander album eerlijk gezegd.

Van die drie zou ik Still Life zeggen, met Ghost Reveries en Watershed heeft dit album vrij weinig tot helemaal niets te maken.

Blackwater Park ligt het meest in de lijn van Still Life (maar dan nog beter).

Ok ik heb niets gezegd . Ligt Blackwater Park nog in het verlengde van Still Life misschien? Van verhaal dan bedoel ik.

Van verhaal niet.

Muzikaal gezien is dit inderdaad wel een logisch vervolg op Still Life.

En hetzelfde geldt eigenlijk voor Deliverance, dat dus een logsich vervolg op Blackwater Park is.

Gisteren onder de koptelefoon beluisterd en het kwartje is eindelijk gevallen. Prachtig album, met geweldige keiharde stukken en zachte breekbare momenten. Veel spanning die vooral op de zachte momenten erg merkbaar is en er word een geweldige constante sfeer neergezet.

Wellicht de beste van Opeth. Heerlijk lange nummertjes, en perfecte afwisseling tussen hard en zacht. Zeer strak gitaarspel. Schitterende cover trouwens, erg onheilspellend.

Wat een geweldige plaat is dit toch. Lange, epische nummers, met geweldige passages (bijvoorbeeld de manier waarop 'Dirge For November' openbarst). Ik heb 'm gisteren besteld, het werd tijd!

Ik denk dat ik dit album beter ga vinden dan Damnations.
Toch geef ik Blackwater Park (voorlopig) dezelfde beoordeling.

Morgen maar even naar de platenwinkel rennen om ook dit album te gaan aanschaffen!

toch nr 1 in mijn top 10 geworden lang getwijfeld tussen deze en Ghost Reveries

Vandaag dan maar eindelijk gekocht.
Nu weer van het genieten

Naar aanleiding van het '00 topic maar eens herbeluisterd. Ik had deze plaat al jaren niet meer gehoord, hooguit her en der een los nummer.

In mijn 'metal only' jaren vond ik hier niet zo veel aan. De rustige, melancholische en/of akoestische stukken deden me niet veel. Nu, ouder en wijzer, hoeft 't niet alleen maar snoeihard te zijn, maar kan ik juist genieten van de afwisseling en ervaar ik de rijkheid van de composities en contrastwerkingen een stuk beter.

Jammer vind ik dit, de muziek vind ik erg goed, hou ik wel van, maar dat grunten... sorry, maar ik kan er helemaal niks mee. Ik moet er alleen maar om lachen.
De rasechte metalheads vinden het vast niet leuk dat ik dit ga zeggen, maar jezusmina, wie heeft dat achterlijke grunten ooit bedacht? Wat voegt het toe? Wat is er mis met gewoon zingen?
Als het gewoon gezongen zou zijn, zou dit album me zeker wel bevallen zijn, nu helaas niet. Alle andere albums, met uitzondering van Damnation, zijn ook met grunten, begrijp ik?

Op de nieuwe plaat laat Akerfeldt zijn grunt ook niet horen, dus voeg die er ook maar aan toe. Ik vind grunts, mits ze goed zijn, wel degelijk bijdragen aan de sfeer. De grunts bij Opeth zijn erg sterk, vind ik persoonlijk.

Wacht maar op het nieuwe album, dat is zonder grunts.

Ik heb grunts nooit erg gevonden en zeker niet die van Akerfeldt, een van de betere in de metalscene. Veel diepte en veel sfeer geeft het. Een van mijn favoriete zangers.

Als je het mij vraagt kunnen grunts zeker wat toevoegen. Sterker nog, ik kan echt van grunts genieten (mits goed uitgevoerd, dat gebeurt niet altijd). Soms zijn ze gewoon lekker, maar niet zelden zitten ze vol emotie, van bittere woede tot een intens verdriet. Als ik naar de grunts op Enclosure in Flame van Neurosis hoor krijg ik kippenvel en zowat tranen in mijn ogen, zo prachtig vind ik ze. Dat zijn dan ook wel zo'n beetje de mooiste grunts die ik ken, zo goed zijn ze hier ook niet, maar ook hier vind ik ze erg sterk en dragen ze wel degelijk bij aan de sfeer.

Aanvankelijk had ik ook jouw houding t.a.v. grunten, maar bij Opeth went het na verloop van tijd. Meer nog, het is zelfs een essentieel onderdeel van de muziek geworden. Ik kan me de intro van The Leper Affinity niet meer voorstellen zonder dat die machtige grunts worden ingezet en Blackwater Park zelf zou ook bij lange na niet zo goed zijn moest er gewone zang gebruikt zijn heel het nummer door.

Niemand in het bijzonder. Je zou het kunnen omschrijven als een manier van onzuiver zingen en dat deed jazzlegende Louis Armstrong al. En nog genoeg van grommers buiten de metal, zoals bijvoorbeeld Tom Waits. De deathgrunt is daar een extreme vorm van.


Het draagt bij aan de duistere sfeer en past dus heel goed bij dit soort metal.


Het gebruik van grunts in muziek impliceert volgens mij niet dat er iets mis is met gewoon zingen.


Dat het steeds bij Opeth is dat mensen een probleem met de grunt hebben komt vooral door hun album Damnation vermoed ik. Die plaat doet hen ook andere albums opzoeken en dat blijkt dan toch andere koek te zijn.

Maar voor velen is het gewoon een kwestie van wennen en leren waarderen. Naar een grunt luister je (of ik toch) eigenlijk met je buik waar veel donkere gevoelens zitten. Maar dus ook een hoop levensenergie en daarom kan het echt een vreugdevolle kick zijn om je er op af te stemmen.

Ik ga dit album voorlopig nog niet opgeven, want voor de rest vond ik het hartstikke goed, na 1 keer luisteren zelfs al.
Wellicht dat het grunten gaat wennen, ik ga het een kans geven in ieder geval.

Op zich is het ook niet zo handig om meteen bij Opeth binnen te vallen als je niets met grunten hebt. Vanaf bijv. Possessed langzaam een stapje verder went wat makkelijker, maar je hebt waarschijnlijk geen interesse om allerlei bands af te gaan voor je dit eventueel ook kan waarderen. Ik vind de grunts van Akerfeldt trouwens ook niet zo sterk. Doe mij maar Chuck Schuldiner of John Tardy.

Opeth is naar mijn mening juist een goede band om van grunts te leren genieten. Omdat er een goede productie, knappe composities, cleane zang en rustige gitaarpartijen tegenover staan.

Dat is ook weer zo, maar de grunt an sich is misschien wel een beetje té als je nog geen grunts gewend bent. No offense verder, toen ik voor de eerste keer Cannibal Corpse (wat natuurlijk nog weer wat extremer is) hoorde had ik ook zoiets van

Misschien is het een idee om dan te beginnen met Tom Araya en King Diamond. Al hoewel de muziek is totaal anders en wijkt een beetje van het plan om aan Opeth te wennen. Ik ben het ook gaan wennen en vind het voor sommige nummers zelfs noodzaak. Met Chuck Schuldiner heb ik nog enige moeite. Van alle Opeth albums is Blackwater Park wel het beste album om te beginnen met grunts.

Ik heb nooit enige moeite gehad met grunts. Ik had altijd gedacht dat ik het vreselijk zou vinden. Toen luisterde ik op een dag Negura Bunget's album 'Om', ik wist niet dat daarin gegrunt werd, maar dat werd er dus wel en ik bleek het prachtig te vinden. Er zijn nog wel grunts waar ik moeite mee heb, zoals die van een band als Bethlehem (voor zover je dat grunts kan noemen, zijn dat eigenlijk wel grunts?)...