Modern Eon - Fiction Tales (1981)

Wat een wave-kraker is ‘Splash!’ toch! Meerdere keren hard over de boxen in de keuken deze avond. Heerlijk nummer! Waar is dat nummer eigenlijk officieel (destijds) op uitgegeven? Op een EP of zo?

Was de B-kant van de single Mechanic. Fijn nummer idd.

O, wat was ik verguld met mijn Modern Eon-elpee in 1981!
Als Concerto mijn kerk was, dan was Muziekkrant Oor mijn bijbel. "Gesmeed ergens tussen de wolken", is een zin die ik tot op de dag van vandaag onthouden heb, uit hun lyrische recensie. Toevallig stuitte ik niet veel later op een vrijwel nieuw, doch als 2e hands verkocht exemplaar van "Fiction Tales".
Wat een wave-plaat! De voortrollende drums, de heldere gitaarsound, de ijle synthesizer (hallo, Joy Division!) en het hoge, ietwat geknepen stemgeluid (soms hees, dan weer bijna fluisterend) van zanger Alix. Fascinerend - en prachtig - om dit bijna 3 kwartier lang te mogen horen. Raar is het, om hier de opmerkingen over die zang te lezen. Hoezo, ik heb anders nooit iemand horen klagen over dat gepiep van Sting op de eerste platen van The Police!
En nu is er - eindelijk dan - de geremasterde dubbelcd. Gelijk gekocht, voordat schaarste gaat zorgen voor torenhoge prijzen. Gelukkig worden alle verwachtingen ingelost. Het geluid vind ik iig. geweldig. Ik zou zeggen: als vanouds. En de demos zijn meer dan het aanhoren waard.
Favorieten: "Watching The Dancers" en "Waiting For The Cavalry". Nou eigenlijk ook "In A Strange Way" - zo heerlijk rustig.

Wat is en blijft dit toch een intrigerende plaat, uniek in zijn soort. Het vergt wel enkele luisterbeurten om het album op zijn volle waarde te schatten, althans bij mij. Er gebeurt zoveel op deze plaat, het is zo gevarieerd dat ik nu begin te begrijpen dat de band het niet heeft gewaagd een opvolger te maken, die zou immers alleen maar teleurstellen. Had ik aanvankelijk nog wat moeite met In A Strange Way met dat gesnurk, nu begrijp ik de titel. Voor begin jaren 80, een periode die zoveel heeft veranderd in de rockmuziek, moet dit album toch opgevallen zijn. Wellicht onder een sektarisch publiek want voor de mainstream is deze muziek te complex. Ook ik heb dit album pas veel later na de jaren 80 ontdekt. Het blijft sowieso interessant om "nieuwe" bands te ontdekken die bij jouw favoriete genre horen.

Dit blijft inderdaad een heel fijne plaat. Heel apart dat de band daarna snel uiteen viel, eind 1981. Benieuwd naar de oorzaak stuitte ik op een review van het album, geschreven door ene Joachim Pimento:

Emotion / Sound / Motion: Modern Eon - Fiction Tales (1980) - emotionsoundmotion.blogspot.com

Een post uit 2014, en ooit - wellicht bekend - het pseudoniem van Adrian Borland, ten tijde van The Honolulu Mountain Daffodils (die drie albums hebben gemaakt).

Ha, therefore he must be alive!

Mijn vorige twee haltes in de new wave van juni 1981 bevatten Afrikaanse invloeden, zoals het debuut van Thompson Twins. Bij het Liverpoolse Modern Eon is de sfeer Brits, of in ieder geval ernstig.
Ze debuteerden in 1979 op verzamelaar Street To Street: A Liverpool Album samen met onder meer Echo & The Bunnymen en brachten vanaf dat jaar tot de uitgave van Fiction Tales enkele singles uit, welke deels op de elpee zijn te vinden. Eén single was een split met Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Bij Modern Eon klinkt muziek die liefhebbers van Department S, Joy Division, Modern English, The Monochrome Set en Scars kan aanspreken. Postpunk, of zoals ik het destijds noemde: doompunk. Verschil is echter de ijle, breekbare zang van Alix Johnson. In eerdere berichten op MuMe werd al genoemd dat die enige gewenning vraagt, net als het feit dat vaker afspelen wordt beloond dankzij de afwisselende muziek - binnen de kaders van het genre.

Destijds verkocht het niet zo goed: verschenen in april 1981, was er begin juni slechts een magere #65-notering in de Britse albumlijst. Naar verluidt omdat eerdere singles op de plaat waren te vinden, wat in mijn oren juist een aanwinst is.
Ook als album is het namelijk goed opgebouwd met onderlinge variatie tussen de nummers, als de soundtrack bij verschillende scenes in een zwart-wit thriller. Een verstilde start met Second Still, dat als een trein langzaam op gang komt. Met het daarop volgende The Grass Still Grows valt voor het eerst op hoe druk drummer Cliff Hewitt is met zijn invulling: lekker, net als de spaarzame syntheffecten van Bob Wakelin. Playwrite is dan kalmer, waarna met alle percussie op Watching the Dancers het volume weer omhoog gaat, mede door de mild grommende baslijnen van Danny Hampson. Real Hymn is ingetogener, in Waiting for the Cavalry moet Hewitt weer aan de bak. Dan hebben we nog maar één plaatkant gehad.

Kant 2 biedt meer variatie, waarbij mijn favorieten steevast de drukkere nummers zijn: het uptempo High Noon, Choreography en Euthenics. Buitenbeentje In a Strange Way werkt goed als verstilde opmaat naar slotnummer Mechanic, dat begint met geluiden van de golfslag op een strand. In totaal twaalf nummers, een album dat destijds ten onrechte snel kopje onder ging in de branding, de groep met zich meesleurend. De recensie in Oor van Swie Tio is deels terug te vinden in het MuMe-topic OORdelen; even scrollen.

In 1985 dook Lever op bij Dead or Alive, Hewitt het decennium erop als tourdrummer bij Apollo 440 / Apollo Four Fourty, waar hij nog altijd actief is. In 2023 verscheen bij Cherry Red deze heruitgave van Fiction Tales met de nodige extra's ten opzichte van het originele vinyl.

Het volgende nummer op mijn afspeellijsten met new wave uit juni '81 is van The Beat, maar omdat ik single Doors of Your Heart en album Wha'ppen? al besprak, beland ik bij non-albumsingle Ghost Town van The Specials, onder meer te vinden op hun compilatie Stereo-Typical.