Modern Eon - Fiction Tales (1981)

Wat een wave-kraker is ‘Splash!’ toch! Meerdere keren hard over de boxen in de keuken deze avond. Heerlijk nummer! Waar is dat nummer eigenlijk officieel (destijds) op uitgegeven? Op een EP of zo?

Was de B-kant van de single Mechanic. Fijn nummer idd.

O, wat was ik verguld met mijn Modern Eon-elpee in 1981!
Als Concerto mijn kerk was, dan was Muziekkrant Oor mijn bijbel. "Gesmeed ergens tussen de wolken", is een zin die ik tot op de dag van vandaag onthouden heb, uit hun lyrische recensie. Toevallig stuitte ik niet veel later op een vrijwel nieuw, doch als 2e hands verkocht exemplaar van "Fiction Tales".
Wat een wave-plaat! De voortrollende drums, de heldere gitaarsound, de ijle synthesizer (hallo, Joy Division!) en het hoge, ietwat geknepen stemgeluid (soms hees, dan weer bijna fluisterend) van zanger Alix. Fascinerend - en prachtig - om dit bijna 3 kwartier lang te mogen horen. Raar is het, om hier de opmerkingen over die zang te lezen. Hoezo, ik heb anders nooit iemand horen klagen over dat gepiep van Sting op de eerste platen van The Police!
En nu is er - eindelijk dan - de geremasterde dubbelcd. Gelijk gekocht, voordat schaarste gaat zorgen voor torenhoge prijzen. Gelukkig worden alle verwachtingen ingelost. Het geluid vind ik iig. geweldig. Ik zou zeggen: als vanouds. En de demos zijn meer dan het aanhoren waard.
Favorieten: "Watching The Dancers" en "Waiting For The Cavalry". Nou eigenlijk ook "In A Strange Way" - zo heerlijk rustig.

Wat is en blijft dit toch een intrigerende plaat, uniek in zijn soort. Het vergt wel enkele luisterbeurten om het album op zijn volle waarde te schatten, althans bij mij. Er gebeurt zoveel op deze plaat, het is zo gevarieerd dat ik nu begin te begrijpen dat de band het niet heeft gewaagd een opvolger te maken, die zou immers alleen maar teleurstellen. Had ik aanvankelijk nog wat moeite met In A Strange Way met dat gesnurk, nu begrijp ik de titel. Voor begin jaren 80, een periode die zoveel heeft veranderd in de rockmuziek, moet dit album toch opgevallen zijn. Wellicht onder een sektarisch publiek want voor de mainstream is deze muziek te complex. Ook ik heb dit album pas veel later na de jaren 80 ontdekt. Het blijft sowieso interessant om "nieuwe" bands te ontdekken die bij jouw favoriete genre horen.

Dit blijft inderdaad een heel fijne plaat. Heel apart dat de band daarna snel uiteen viel, eind 1981. Benieuwd naar de oorzaak stuitte ik op een review van het album, geschreven door ene Joachim Pimento:

Emotion / Sound / Motion: Modern Eon - Fiction Tales (1980) - emotionsoundmotion.blogspot.com

Een post uit 2014, en ooit - wellicht bekend - het pseudoniem van Adrian Borland, ten tijde van The Honolulu Mountain Daffodils (die drie albums hebben gemaakt).

Ha, therefore he must be alive!