Modern Eon - Fiction Tales (1981)

Ik ben de "schuldige" die de bonustracks heeft toegevoegd Eigenlijk mag dit niet echt volgend de MuMe reglementen aangezien die extra tracks enkel op een bootleg voorkomen, maar ik zag geen andere manier om kenbaar te maken dat er nog 11 extra nummers van deze prachtige band te vinden zijn (op s*k dus)...

Deze op CDr uitgebrachte bootleg was dus Fiction Tales Plus dat naast de 12 nummers van de plaat uit 1981 ook nog enkele nummers van de EP Pieces bevatte en verder ook nog de 7" singles Euthenics / Waiting For The Cavalry, Child's Play, Euthenics en Mechanic. Alles is gewoon rechtstreeks van de plaatjes op CDr opgenomen, dus je hoort het kraken van het vinyl wel.

Vooral de nummers Cardinal Signs, Visionary en Splash! zijn schitterend!

Maar bij mijn weten is FT dus nog nooit écht op cd uitgebracht. Mocht dit wel zo zijn, laat 't mij dan weten, dan ga ik er meteen achteraan

Ga 'm ook meteen met een halfje verhogen, want de eerste 12 tracks geef ik allemaal een 4*, dus verdient het hele album globaal ook zeker 4*

Ik ben er wel uit, een 4 voor dit album! Absoluut prachtige muziek, divers en ingenieuzer dan menig postpunk band. Die zang is inderdaad iets dat wel went, ondanks dat het ijl is. Het heeft iets gejaagds zelfs af en toe. Meesternummer hier vind ik het heerlijk afwisselende Watching The Dancers, de gitaar heeft hier iets van The Police weg en de drums zijn meesterlijk. Real Hymn is ook te gek met die bas en Waiting For The Cavalry heeft iets van een shoegaze in het geluid.. lekkere rusteloze drums ook! Sowieso is het tot High Noon een lekker snelle plaat, met manische drums en onderliggend doomgeluid, alhoewel het er hier absoluut niet dik bovenop ligt. Daarna nemen ze af en toe wat gas terug en krijg je wat introvertere nummers. Euthenics is ook nog zeker een heerlijk nummer en de laatste twee reguliere nummers zijn weer wat harder. Van de bonustracks is met name Splash! de moeite, maar Visionary mag er ook zeker zijn, hadden beide niet misstaan.
Door de zang en ook de af en toe opvallende lichte gitaarriffs of blazers is dit niet helemaal te vergelijken met één van hun tijdgenoten, iets dat ik wel waardeer eigenlijk. Jammer dat dit maar een plaat heeft opgeleverd, dit had beslist potentie tot meer.

Er is nog iets wat een nog grotere deceptie kan zijn en dat is de artiesten in het echt een tijdje meemaken. Dat kan de afknapper van de muzikale liefde zijn, ik heb dat een paar keer meegemaakt en ben daar wel aardig van genezen. Muzikanten zijn natuurlijk ook gewoon mensen en ze op een voetstuk plaatsen is nooit goed en zeker niet gezond. Maar als de ego's dusdanig zijn dat ze zelf ook zijn gaan denken dat ze heel bijzonder zijn dan kan dat voor behoorlijke rare situaties zorgen. Zeker als de desbetreffende artiest (gratis) bij je thuis verblijft ook nog zware interesse in je geliefde heeft en daar schaamteloos denkt mee weg te komen. Mijn motto is nu dus, artiesten ontmoeten? Nee bedankt, in ieder geval niet verder dan de voordeur, ik hou het liever bij mijn eigen muzikale beeldvorming en lees liever een goede biografie of liner notes bij een release. Zoals deze dus...

Wat is en blijft dit toch een intrigerende plaat, uniek in zijn soort. Het vergt wel enkele luisterbeurten om het album op zijn volle waarde te schatten, althans bij mij. Er gebeurt zoveel op deze plaat, het is zo gevarieerd dat ik nu begin te begrijpen dat de band het niet heeft gewaagd een opvolger te maken, die zou immers alleen maar teleurstellen. Had ik aanvankelijk nog wat moeite met In A Strange Way met dat gesnurk, nu begrijp ik de titel. Voor begin jaren 80, een periode die zoveel heeft veranderd in de rockmuziek, moet dit album toch opgevallen zijn. Wellicht onder een sektarisch publiek want voor de mainstream is deze muziek te complex. Ook ik heb dit album pas veel later na de jaren 80 ontdekt. Het blijft sowieso interessant om "nieuwe" bands te ontdekken die bij jouw favoriete genre horen.

Mijn vorige twee haltes in de new wave van juni 1981 bevatten Afrikaanse invloeden, zoals het debuut van Thompson Twins. Bij het Liverpoolse Modern Eon is de sfeer Brits, of in ieder geval ernstig.
Ze debuteerden in 1979 op verzamelaar Street To Street: A Liverpool Album samen met onder meer Echo & The Bunnymen en brachten vanaf dat jaar tot de uitgave van Fiction Tales enkele singles uit, welke deels op de elpee zijn te vinden. Eén single was een split met Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Bij Modern Eon klinkt muziek die liefhebbers van Department S, Joy Division, Modern English, The Monochrome Set en Scars kan aanspreken. Postpunk, of zoals ik het destijds noemde: doompunk. Verschil is echter de ijle, breekbare zang van Alix Johnson. In eerdere berichten op MuMe werd al genoemd dat die enige gewenning vraagt, net als het feit dat vaker afspelen wordt beloond dankzij de afwisselende muziek - binnen de kaders van het genre.

Destijds verkocht het niet zo goed: verschenen in april 1981, was er begin juni slechts een magere #65-notering in de Britse albumlijst. Naar verluidt omdat eerdere singles op de plaat waren te vinden, wat in mijn oren juist een aanwinst is.
Ook als album is het namelijk goed opgebouwd met onderlinge variatie tussen de nummers, als de soundtrack bij verschillende scenes in een zwart-wit thriller. Een verstilde start met Second Still, dat als een trein langzaam op gang komt. Met het daarop volgende The Grass Still Grows valt voor het eerst op hoe druk drummer Cliff Hewitt is met zijn invulling: lekker, net als de spaarzame syntheffecten van Bob Wakelin. Playwrite is dan kalmer, waarna met alle percussie op Watching the Dancers het volume weer omhoog gaat, mede door de mild grommende baslijnen van Danny Hampson. Real Hymn is ingetogener, in Waiting for the Cavalry moet Hewitt weer aan de bak. Dan hebben we nog maar één plaatkant gehad.

Kant 2 biedt meer variatie, waarbij mijn favorieten steevast de drukkere nummers zijn: het uptempo High Noon, Choreography en Euthenics. Buitenbeentje In a Strange Way werkt goed als verstilde opmaat naar slotnummer Mechanic, dat begint met geluiden van de golfslag op een strand. In totaal twaalf nummers, een album dat destijds ten onrechte snel kopje onder ging in de branding, de groep met zich meesleurend. De recensie in Oor van Swie Tio is deels terug te vinden in het MuMe-topic OORdelen; even scrollen.

In 1985 dook Lever op bij Dead or Alive, Hewitt het decennium erop als tourdrummer bij Apollo 440 / Apollo Four Fourty, waar hij nog altijd actief is. In 2023 verscheen bij Cherry Red deze heruitgave van Fiction Tales met de nodige extra's ten opzichte van het originele vinyl.

Het volgende nummer op mijn afspeellijsten met new wave uit juni '81 is van The Beat, maar omdat ik single Doors of Your Heart en album Wha'ppen? al besprak, beland ik bij non-albumsingle Ghost Town van The Specials, onder meer te vinden op hun compilatie Stereo-Typical.