The National - High Violet (2010)

Wat een overdreven reactie weer. Naar mijn mening heeft The National 3 hele sterke albums afgeleverd, maar geen enkele kan tippen aan het niveau van Turn on the bright lights.
Verder zie ik ze ook nog geen Unkown Pleasures of Closer maken, en JD blijft natuurlijk een van de pioniers waar heel veel bands door geïnspireerd zijn. Verder vind ik de Editors ook gewoon een top band die ik qua niveau op dit moment ongeveer gelijk zou zetten met The National. Het voordeel van The National is wel dat ze met het album beter worden, en de laatste van de Editors wel minder was dan de eerste 2 (ook al was dat ook gewoon weer een heel goed album). Het zal wel weer allemaal een kwestie van smaak zijn...

[OT] High Violet begint voor mij steeds beter te vallen. Conversation 16 en England zijn geweldig, Bloodbuzz raakt me steeds meer en de bridge van Anyone`s ghost is van mijn part het hoogtepunt van het album.

Ik zelf vind Terrible Love wel een van de betere nummers van de plaat, in tegenstelling tot een aantal andere mensen hier. Sorrow, afraid of everyone en Runaway doen me nog altijd helemaal niets. Zondag ga ik ze live zien in Brussel. Misschien dat dit ervoor gaat zorgen dat ik deze nummers misschien ook nog in een ander perspectief ga zien en er nog een eventuele verhoging aan gaat komen. To be continued...

Runaway niets

Verder vind TotBL een behoorlijk overroepen plaat en vind ik The National veel beter dan Interpol, Editors en Snow Patrol.

Matt Berninger is toch een veel betere zanger dan Paul Banks van Interpol?

Tom Smith van Editors daarentegen raakt bij mij toch ook wel een behoorlijk gevoelige snaar.

Luister naar In This Light And On This Evening (Nummer) en b.v. The Weight Of The World.
Dat zijn toch echt wel topsongs!

Maar je hebt TotBL wel hoger staan dan High Violet?

mooi zo pim, heb je even twee onzinnige quotes in één bericht verzameld (no offence, though )

Klopt, Interpol is een eendagsvlieg

requesting bezem

heeft de gesigneerde versie van High Violet in zijn handen vast

Hoe kom je daar aan??

Contacten hebben en invloedrijke Ik heb ze nooit gesproken, hij heeft dat geregeld voor mij. Heb wel Bryce Devendorf een meter van mij zien passeren die avond maar durfde niets zeggen tegen hem. Vond het ook niet nodig die heeft er geen boodschap om naar mijn commentaar te horen en heb teveel respect voor de man

Het zijn ook maar gewone mensen zoals jij en ik hoor, Addiction. En mensen die muziek maken vinden het altijd leuk een compliment te krijgen. Volgende keer zeker aanspreken, man!

Haha als er een volgende keer komt
Maar ik ben niet voor dat 'groupie' gedoen, hoe meer respect je hebt voor een artiest hoe rustiger en kalm je met hem omgaat vind ik. Ik had misschien iets klein moeten zeggen maarja, ik dacht: Misschien beter van niet.

Thats it !!
Nu gaat hij toch echt de top 10 in.

Als er 1 album is wat ik dit jaar grijs heb gedraaid sinds de release, dan is het deze wel.
Is briljant, en blijft briljant van begin tot eind.
Nog nooit heb ik een album in hetzelfde jaar als de release mijn top 10 in geslingerd.
Boxer was al waanzinnig.

Deze slaat alles.

Jammer dat deze band zo groot is geworden. Vrees op een volgend concert in de hmh. Dan ga ik er niet meer heen. Deze plaat vind ik wel duidelijk wat minder dan Boxer. Dus wel bijzonder dat bij deze plaat de band de laatste grote sprong heeft gemaakt.

Ach zolang ze trouw blijven aan hun muziek zie ik het probleem niet echt. Maar natuurlijk komt de muziek van een band als deze beter tot zijn recht in een Paradiso dan in een HMH.

Bijna alles wat ik in mei schreef over het jongste album van The National, het onvolprezen High Violet, sta ik nog steeds achter. Nog nooit hoorde ik zo’n subtiel album, een prachtplaat met zo veel nuances en details, een meesterwerk vol contrast en vol emoties. Ik moet oppassen dat ik niet ga overdrijven, maar dat High Violet de beste plaat van 2010 is kan ik met honderd procent zekerheid zeggen.

Misschien dat mijn enthousiasme voor het in mei uitgekomen High Violet mijn blik op de onlangs uitgebrachte expanded edition benevelt. Normaal ben ik toch wel enigszins verontwaardigd als een band een paar maanden na hun albumrelease alweer met een expanded, extended of limited edition komt, vol met matige B-sides en overbodige live-nummers om het net verkregen succes om te zetten in cijfers met veel nullen en klinkende munten. Zelfs als zo’n bonus-CD wél relevant blijkt te zijn – zoals bij Deerhunter’s Microcastle of Disintegration van The Cure – blijft het moeilijk om een licht gevoel van onvrede te verkroppen. Maar bij The National lijkt het geen enkele moeite om in te denken de groep als een soort Sinterklaas ons nog acht nummers cadeau geeft om de kerstdagen van een soundtrack te voorzien. ‘Dank u, Sinterklaasje!’ Slechts voor de objectiviteit van Beautiful Freaks heb ik geprobeerd enkele kritische kanttekeningen te plaatsen bij deze nieuwe release van The National.

Nu hoort The National’s expanded edition van High Violet duidelijk in de laatste categorie. We horen drie sterke live-tracks, een nummer dat The National al speelden in Tivoli en op Haldern Pop en een andere versie van ‘Terrible Love’, een van de sterkste tracks op het originele album.

Zoals High Violet opende met ‘Terrible Love’, zo doet ook de bonus disc dat. Maar waar het origineel letterlijk een ruwe diamant was, rauw en onaf, maar zo puur en intens, klinkt deze versie verzorgd en voller, gevuld met strijkers en een xylofoontje. Op het youtube-filmpje zien we een kijkje achter de schermen, waar de stemming vrolijk is. Doordat ‘Terrible Love’ inmiddels al in mijn geheugen gegrift stond als een duister en depressief nummer krijgt deze frivole versie een beetje een wrange nasmaak. Het melige gevoel van die paar seconden die voorafgaan aan het nummer lijken haast te suggereren dat Matt Berninger en de rest van de band het niet menen.

De blazers die ‘Wake Up Your Saints’ laten eenzelfde opgewekte stemming horen. Blijkbaar maakt geld wel gelukkig. Maar bij ‘Wake Up Your Saints’ heeft dit gevoel iets veel natuurlijkers, wat het nummer ten goede komt. We horen Berninger niet meer over vrolijke violen heen zingen hoe hij door drugs en liefdesproblemen niet meer in slaap kan vallen, maar luisteren naar een totaalplaatje dat een glimlach tevoorschijn tovert en tegelijkertijd een goed liedje is. Toch is het te hopen dat dit niet de richting is die The National op wil gaan.

Wat dat betreft klinkt ‘You Were a Kindness’ een stuk hoopvoller. Een neerslachtig nummer zoals we van The National kunnen verwachten, waarbij alles klopt. De schaarse muzikale begeleiding, de diepe stem van Berninger die in mijn verbeelding altijd uit de keel van een betraand gezicht komt en een prachtige tekst. ‘You were a kindness when I was a stranger,’ zingt Berninger en het lijkt erop dat ‘You Were a Kindness’ verdergaat waar ‘Terrible Love’ ophield. En dan heb ik het nog niet over de zorgvuldig geplaatste koortjes en het bescheiden orgel, die het nummer afmaken, het toefje slagroom in een dampende mok chocolademelk die hoort bij een koude winternacht.

Ook ‘Walk Off’ en ‘Sin-Eaters’, twee B-kantjes, de laatste afkomstig van de single ‘Bloodbuzz Ohio’ zijn sterke nummers met bijna alles wat The National zo’n geweldige band maakt. Hoewel ‘Sin-Eaters’ niet voor niks een B-side is zou ‘Walk Off’ niet misstaan hebben op High Violet zelf.

Het hoogtepunt van High Violet‘s expanded edition vinden we pas op het einde, in de vorm van drie schitterende live-tracks die allemaal op een bepaalde manier anders zijn dan het origineel. ‘Bloodbuzz Ohio’ wordt een stuk rustiger uitgevoerd met een lichte piano, nauwelijks opvallende drums en sereen en melancholisch meespelende blaasinstrumenten. Al het nerveuze dat de studio-versie had, het zenuwachtige dat Matt Berninger ook tijdens zijn optredens laat zien, lijkt te zijn verdwenen. Als ik deze uitvoering luister zie ik de band liggen in het zachte gras van hun gezamenlijke thuisplaats Ohio, zonder lasten en zorgen, een welverdiende vakantie.

‘Anyone’s Ghost’ daarentegen is live opgepompt tot een popsong met een stevig tempo. Maar ook hier is deze verandering geen achteruitgang. Ik denk dat ‘Anyone’s Ghost’ juist door deze haast punky uitvoering veel meer tot zijn recht komt, namelijk een uitstekend popnummer met hitpotentie.

Zoals het een goed album betaamt komt het prijsnummer pas op het allerlaatst. In dit geval is dat een live-opname van ‘England’, dat ook op High Violet al een van de allermooiste nummers was. Telkens verbaas ik me er weer over hoe een nummer zo melancholisch kan beginnen, groots opgezet en zowel door de orchestrale begeleiding als de tekst over engelen en kerken haast een sacraal gevoel teweegbrengend, en kan eindigen in een agressieve ontlading, een einde waarin álles wordt gegeven. ‘England’ is ook live een nummer waarbij je slechts je adem kan inhouden vanaf de eerste seconde en pas als ook de laatste piano-akkoorden langzaam uitgeklonken zijn diep kan zuchten. Het is een song die live niet alleen mooi maar ook verstikkend is. Het is ongekend hoeveel intensiteit The National weet aan te brengen in een paar minuten, hoe Matt Berninger met een schreeuw vanuit het diepste van zijn hart mensen aan het huilen kan maken van pure gelukzaligheid.

En voor één keer weet ik het zeker: dat alles, die sterke teksten, die schitterende melodieën, die prachtige orchestratie en die overweldigende intensiteit, die zijn belangrijker dan al het geld op de wereld. En dát is de reden dat The National mij alsnog op m’n knieën dwingt en dat het applaus dat we horen als ‘England’ wegvaagt klinkt als de vleugelslag van een vlinder, terwijl het minstens het volume van de meest verwoestende orkaan zou moeten hebben. Dat is de reden dat ik alleen maar kan zeggen: The National flikt ‘t weer.

Eerder verschenen op Beautiful Freaks

Heb gewoon geen zin om het te beginnen lezen omdat het allemaal in cursief staat --'
Ben zelf niet zo 'into spelling' maar een gewone tekst volledig in cursief is echt wel een grove fout ...

Berichten over The National's podiumkwaliteiten verplaatst naar The National

Ik heb zo het gevoel dat ik al weet welk album er uit de top 10 2010 gaat komen

Hmmm... Verrek ja. Toen ik je bericht las dacht ik, zo'n vaart zal het niet lopen, maar wat een geweldig gemiddelde heeft deze plaat zeg. En dat met zoveel stemmen. Bizar.

Voor mij is het niet echt de plaat van het jaar, maar hij staat heel mooi tussen al die andere goeie platen die dit jaar zijn uitgekomen.

Excusez-moi. Was zo gedaan omdat ik hem heb gekopieerd van m'n blog, á la 'quote'. Kan het nu niet meer veranderen zo te zien.

Ik ga beginnen met een 3,5. Ik weet het, vergelijken met Alligator en Boxer is tricky, maar waar ik bij die eerste twee altijd zin heb om 'm tot het einde te beluisteren, lijk ik vooralsnog na Lemonworld af te haken. Goed, ik ga de songteksten eens opzoeken en 'm nog een paar luisterbeurten geven - het blijft tenslotte The National, die verdienen een derde en vierde en vijfde kans.

Grappig, want ik vind het einde van dit album juist helemaal geweldig. Juist vanaf Runaway gaat het album nog een paar klassen omhoog.

Even door de toplijst van 2010 gekeken en zag daar High Violet heel hoog staan en dat herrinnerde me weer om dit album weer eens gaan te beluisteren. The National heeft echt een geweldige zanger, een heerlijke en diepe stem. Maar dan heb je nog niet alles. Het songmateriaal weet me namelijk niet altijd te boeien. Aan het eind begin ik af te haken. Ik verlaag het album met een halfje, zeker niet een van de beste albums van 2010.

Ooit schreef ik dat High Violet een drugs is. Telkens grijpend naar de drug om weer zo'n overweldigend gevoel te ervaren. Een drug die voor één ieder binnen handbereik is, en daarom ook zo razend populair is.

Mijn eerste ervaring met deze drug was vergelijkbaar met mijn eerste joint (en meteen de laatste). Het was ontmoedigend en niets wees erop dat ik het ooit weer zal proberen. Het begon met die lelijke hoes, met daarin vijf mannen je kil en emotieloos aan staren. En zo voelde ook de muziek aan: kil, afstandelijk, emotieloos en monotoon. Alle loftrompetten waar niet aan mij besteed. Waar kwam toch alle heisa vandaan die dit bestempelen als het magnus opum van The National?

Uit nieuwsgierheid haalde ik deze plaat nog enkele keren uit de kast. Maar die enkele keren mondden uit tot een vaste regelmaat in mijn dagpatroon, om uiteindelijk vast te stellen dat je onbewust verslaafd bent geraakt aan High Violet. Ongemerkt hadden Berninger & co mij bij hun kladden, om nooit meer los te laten.

Inmiddels kan ik vaststellen dat High Violet werkelijk alles heeft van wat ik van een album verlang. Een indringende sfeer, melancholie in de vorm van een gitzwart zingende Berninger, een spanningsboog die je constant voelt mede gevormd door de intense en contrastrijke teksten (Conversation 16!), rijk aan instrumenten met allen een toegevoegde waarde en dat alles verpakt in fantastische composities.

Na de inname van deze drug met ingrediënten waan ik mij in andere wereld. Van de noise-opener Terrible Love tot aan het pakkende Bloodbuzz Ohio en van de tranentrekkers Sorrow en Runaway tot aan het angstaanjagende Conversation 16. Allemaal even mooi.

Bijzondere aandacht verdiend het nummer Engeland. Wat een hemelsmooi en overstijgend nummer, met een fantastische opbouw, een dubbele versnelling ingeluid door blazers en pompende drums, de intrigrerende zang over een liefde van ver weg. Pure perfectie.

Na Vanderlyle Crybaby Geeks met het hemelse (Ja, alweer!) refrein is de trip ten einde. Voor de zoveelste keer. De drugs is uitgewerkt en laat mij gedesilliosioneerd achter. Een leegte die alleen maar op te vullen is door snel weer naar die drug te grijpen.

Waar gaat conversation 16 eigenlijk over?
Ik snap die tekst niet :s

Ik kan er niet meer uit halen dan: een relatie die één grote leugen is, maar het niet durven toe te geven

Het is een soort van zelfkastijding om erachter te komen dat dit album al een paar maanden uit is en ik deze recentelijk pas heb aangeschaft; anders had ik al veel langer van dit prachtige album kunnen geniet

Laten we terecht beginnen met een 4.5*

Wat een mooie recensies voor dit geweldige album, respect. Dit album wordt terecht zo hoog gewaardeerd en is wat mij betreft de absolute nummer 1 plaat van dit jaar. Misschien is het woord 'drug' wel het meest passende.

Mijn favoriete plaat aller tijden Heeft in mijn ogen boxer dik overtroffen, wat onwijs knap is.


Vanderlyle cry baby geeks