Buffalo Springfield - Buffalo Springfield Again (1967)

De LPs van de vinylboks zijn intussen ook los te krijgen en natuurluk kon ik mezelf niet inhouden ...........

Wow! Dit album grijpt me volledig bij de strot. De combinatie van folk en psychedelica pakt hier heel goed uit.

Voordat Stephen Stills en Neil Young deel uitmaakten van Crosby, Stills, Nash en Young waren ze lid van de band Buffalo Springfield. Dit is het tweede album van die groep. De band speelde vooral country en rocksongs die geschreven werden door Young, Stills en zanger/gitarist Ritchie Furay. In principe zongen de bandleden hun eigen liedjes, behalve Good Time Boy dat gezongen werd door drummer Dewey Martin.

Dit album opent met het rocknummer Mr. Soul dat is geschreven door Neil Young. Op dit nummer zijn de invloeden van Young’s latere werk al heel duidelijk aanwezig. A Child’s Claim to Fame is een countrynummer van Richie Furay waarbij de dobro wordt bespeeld door James Burton. Die heeft onder meer gespeeld met Elvis Presley (als bandleider), The Everly Brothers, Johnny Cash, Gram Parsons, Jerry Lee Lewis, Elvis Costello en Roy Orbison.

Everydays is een jazzy nummer van Stephen Stills, met een voortkabbelende piano. Het nummer Expecting To Fly van Neil Young is gearrangeerd door producer Jack Nitsche die strijkinstrumenten en een hobo heeft toegevoegd. Don Randi speelt piano op Excpecting To Fly en Broken Arrow. Bluebird (van Stephen Stills ) is een countryrock nummer met een paar mooie gitaarsolo’s en banjo van Charlie Chin.

Hung Upside Down begint rustig en melodieus, om later over te gaan in swingende rock met luide gitaarmuziek. Sad Memory is een rustig nummer van Richard Furay. Good Time Boy is een soulnummer dat wordt gezongen door Dewey Martin. Op dat nummer speelt een blazerssectie mee. Hierna volgt het rocknummer Rock & Roll Woman van Stephen Stills. Het album sluit af met Neil Young’s Broken Arrow met tempowisselingen en geluidseffecten. Dit past goed bij de experimentele muziek van de jaren zestig.

Jammer dat Good Time Boy op dit album staat, want de rest van het album is top. Dat scheelt bij mij al snel een 0,5 punt. Die blazers ,,, nee. Gelukkig makkelijk te skippen in een playlist, maar toch.
4* dus voor dit verder prachtige album met 9 pareltjes waarvan als hoogtepunt Expecting to Fly, zo'n nummer om te kiezen voor de Top 2000.
13 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 22 in de 1967 chart van Best Ever Albums.

Ik kan je helemaal volgen, jorro. Dit album bevat een aantal ware pareltjes, vooral de door Young geschreven songs Expecting to Fly, dat niet had misstaan op Harvest trouwens (prachtige arrangementen ook van Jack Nitzsche) en het kunststukje genaamd Broken Arrow. Vooral dat tweede nummer is behoorlijk ambitieus, en voor mij een erg geslaagde afsluiter van het album, die me steeds weer weet te begeesteren.

4 sterren

Aardige staalkaart van sixties Westcoast pop met een paar schitterende nummers maar ze klinken altijd zo 'onhandig' dat ik na een paar nummers altijd weer teruggrijp op hun tijdgenoten zoals de Byrds, the Band, maar vooral Moby Grape.

Buffalo Springfield, een collectief dat maar een paar jaar heeft bestaan maar desalniettemin drie platen heeft nagelaten. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig. Het debuut lag redelijk in het gehoor, met For What It's Worth als grote blikvanger. De titelloze eersteling staat echter ook vol met songs die duidelijk geïnspireerd zijn door The Beatles. Dat is geen straf, maar het debuut is veilig, weinig onderscheidend en blijft teveel aan de veilige kant van de streep om echt indruk te maken. Dan Buffalo Springfield Again, een plaat die veel diverser van aard is. Blikvangers waren Young, Stills en Furay, hoewel drummer Martin ook de vocals verzorgt op Good Time Boy. Bij vlagen is het genieten geblazen van dit plaatje, hoewel het wat schizofrene karakter van Again het schijfje soms ook in de weg zit. De puntige opener; Mr. Soul draagt de duidelijke signatuur van Young, toch wat meer de 'rocker' van het gezelschap, een redelijke track overigens. A Child's Claim to Fame is leuk als je van country houdt, het door Furay gezongen nummer is niet slecht maar ik hou er niet zo van. Stills komt met Everydays op de proppen, lichte psychedelische invloeden en wat jazzy arrangementen zorgen voor de nodige aankleding maar nergens komt de track echt tot leven. Zo wisselen de heren elkaar af waarbij Stills wat mij betreft de grootste bijdrage levert. Bluebird is fraai, Hung Upside Down is de prijspakker, een song die in alles het jaar 67' uitademt, weelderige melodieën, mooie samenzang, rijkelijk gearrangeerd en de gitaarsolo's van Stills zijn prima te noemen. Het rustige Sad Memory wordt door Furay gevoelig gezongen, de introverte omlijsting en subtiele blazerpartijen op de achtergrond geven het geheel extra cachet. De laatste 3 songs doen mij een stuk minder en dat is jammer. De plaat bevat een aantal prima tracks maar als geheel is het wat te wisselvallig van aard om een uitstekende indruk achter te laten.