Metallica - Metallica (1991)

Niet van Bon Jovi maar van Mötley Crue.


iggy, ik denk dat dit in de docu Some Kind of Monster is.

Ik denk dat je je teveel focust op het imago van de band. Ik hoor serieus veel parallellen met die tak van sport.

Edwynn noemde eerder zowel Mötley Crue (met inderdaad dezelfde producer), maar ook Bon Jovi.

@ Kronos. Kan ik me niet herinneren. Maar goed dat zegt natuurlijk niet dat het niet zo is.

Ik heb ooit een dvd gezien van Bon Jovi live (op Wembley geloof ik) en Metallica heb ik zelf live aan het werk gezien. Dat is toch bijna dag en nacht verschil? Bon Jovi speelt inderdaad pure stadionrock, Metallica echt niet, ook niet als ze nummers van dit 'black album' spelen.

Zit je me nu in de maling te nemen? Ik hoef hier toch niet te gaan uitleggen dat Metallica, Bon Jovi, Mötley Crüe en voor mijn part Aerosmith en Guns n Roses allen bands zijn die een eigen identiteit en geluid hebben? Alleen zijn er wel veel parallellen. Als ik New Jersey of Feelgood of The Black Album opleg hoor ik drie verschillende albums die wel een gelijksoortige sound en een gelijksoortige uitstraling hebben. Precies zoals dat eind jaren 80 en begin jaren 90 heel populair was. Ze stapten er ondanks het grote succes daarna ook heel snel weer vanaf.

@ Edwynn : Keep The Faith!

Jullie zijn allemaal glammers. Zonder dat jullie het in de gaten hebben.

Het zal in de aflevering van Classic Albums over dit album geweest zijn, bedenk ik me nu. Wie wil kan het nakijken hier.

Wat is stadionrock? Naar mijn idee is dat muziek die zodanig mainstream is geworden dat de meute elkaar nalopende fans niet meer in een zaaltje past, maar er een heel stadion voor afgehuurd dient te worden om de massa hunkerende zieltjes in te kunnen onderbrengen. Metallica profiteerde van de populariteit van bands als Bon Jovi, Europe, Def Leppard, ging een flinke stap verder en maakte ten tijde van The Black Album echt wel de hardste en meest heavy stadionrock van dat moment.

@ Kronos. Ok maar zeggen ze het bij Za Classic Albums? Of gaan we het nu spannend houden dude?

@ Edwynn.
Je zit je gewoon zelf in de maling te nemen.

Er zijn hier nu heel wat bands genoemd. Maar eentje uit die tijd blaast ze allemaal omver.

En nog wel allemaal tegelijk, inclusief Metallica met Metallica: Spread Eagle

Niet helemaal, want tijdens de Damaged Justice Tour ('88/'89) speelde de band ook al in uitverkochte stadions. Stadionrock is rockmuziek dat voor de radio wordt gemaakt en zodoende uit liederen bestaat die de hele 'meute' na kan zingen.

Je bent het zelf met je motley crue , Edwynn .

Ik snap niet dat je die band, laat staan Bon Jovi, in één regel met Metallica kunt noemen. MC heeft niks met metal te maken. Nummers als Enter Sandman en Sad But True bijv. zijn absoluut vetter aangezet, harder/agressiever en met prima/betere solo's. Ik kan geen nummer van Dr. Feelgood of dat soort albums noemen die daar in de buurt van komen.

Alleen Kickstart My Heart al heerst deze hele plaat eruit. Vind ik.

Verder blijf ik erbij dat Metallica op dit album meelift op de stadionhardrockhausse. Slechts het imago houdt een ieder van dat inzicht af. Want ik vind het echt overduidelijk waarneembaar.

Je mag je eigen mening natuurlijk houden en ik ben zelf er niet op uit om iemand de mond te snoeren, ik schrijf alleen op hoe ik erover denk en dan lul je er wat over of niet. .De discussie vliegt eigenlijk alle kanten op dan waarom het in eerst instantie ging. Nu gaat het over stadionrock en dwalen we alweer af waarom het eigelijk ging: het wel of niet beter vinden van dit Black album dan Dr. Feelgood of New Jersey. Dat Metallica zich wat toegankelijker op stelde maakt dit album niet slechter direkt dan Dr. Feelgood en co., The Black album is echt toch potiger en meer metal dan die andere 2 (en ook beter).

Het is vrij eenvoudig; ik heb geen hekel aan stadionrock. Metallica maakt een dergelijk album. Collega's doen dat alleen net even beter. Vind ik.

Het is zo dat dankzij de doorbraak van de grunge ook zware genres zoals metal populair werden bij het festivalpubliek en metalbands ook in festivals gingen optreden. Overigens speelt Metallica op festivals vooral nummers uit de beginperiode (dus t.e.m. dit album) die voordien nooit als stadionrock werden bestempeld.
Ach, stadionrock is zo'n vage term die alle ladingen dekt (in die zin kun je ook The Beatles stadionrock noemen omdat zij de eerste band was die in stadia optrad). Natuurlijk zijn er nu veel bands die nadrukkelijk richten op het festivalpubliek maar ten tijde van de release van deze Black Album kon men niet weten dat dit zulke impact zou hebben.

Ik denk dat het meer speelde dat Guns n Roses en Iron Maiden groter werden, die hadden ook commercieel succes.
Anderzijds had je acts als Bon Jovi, Poison en Europe met een meer gangbaar geluid.
Acts als Pearl Jam en Nirvana verzetten hun eigenlijk tegen de metal, al werden ze ironisch genoeg wel juist ook door deze doelgroep opgepakt.
Maar bij de grunge hoor je ook invloeden van een Black Sabbath terug, dus die link is eigenlijk wel weer te leggen.

In 1993 verschenen ze voor de eerste keer op Torhout/Werchter als promotie voor dit album, ik was erbij in Torhout (het dichtst bij huisje weltevree aan de zee). Wij waren met zijn achten waarvan ik de enige metalhead was. Grappig was het toch om te zien en te horen hoe de "nieuwe fans" bekend waren met dit album om dan plots stiller te zijn wanneer er nummers werden gespeeld van de vorige albums. Voor een aantal vrienden was het een cultuurschok, voor mij verloor Metallica een deel van zijn oude charme hoewel ze een geweldig optreden hebben gegeven.

Overdonderend goed geluid heeft dit album maar ik vind de muziek minder interessant. Voordien deden Hetfield en Ulrich gewoon hun zin als twee kleine dictators, ego nummer één en ego nummer twee, inmenging werd door hen niet geduld, hier kregen ze te maken met een producer die zich niet liet doen en hun andere wegen toonde.

Definitie van stadionrock? Ik zou het begot niet weten. Meer toeschouwers en een grotere show.

Het waren, volgens Bob in ieder geval, wel de twee kleine dictators die zelf naar dit geluid zochten.

Metallica Producer Bob Rock Reveals 'Black Album' Secrets

Ik kan me ook voorstellen dat Ulrich niet tevreden zou zijn met het drumgeluid van And Justice For All, en daarom voor een andere producer gekozen heeft.
Al vind ik bij Black Album het drumgeluid ook niet altijd even goed uit de verf komen.

Daarom zei ik dus ook dat Metallica het destijds min of meer aan hun stand verplicht was om steviger (lees; meer metal) te klinken dan Crue. De weg die ze insloegen met The black album had namelijk niemand voordien voor mogelijk gehouden. Metallica viel voor hetgeen ze tot dan toe altijd vervloekt hadden; commercie. Ze wilden gaan voor het echt grote publiek. Wat dat betreft zie ik persoonlijk The black album meer als een overbruggings album. Load en Re-load zijn nog veel meer gericht op de grote massa (ondanks dat ze minder verkochten ironisch genoeg) en kun je zonder problemen naast een Dr. Feelgood leggen. Alleen is Dr. Feelgood stukken beter naar mijn bescheiden mening. The black album herbergt nog net voldoende metal-achtige trekjes om 'm niet onder het kopje 'stadionrock' te plaatsen vind ik persoonlijk. Maar de sound die bij dat genre hoort heeft het wel degelijk. Zeg nou zelf; een nummer als Nothing else matters zegt toch eigenlijk alles?!! Oké hij legt het af tegen bijv. I'll be there for you maar de strekking is toch overduidelijk hetzelfde; massa aanboren en behagen.

@iggy; ik heb het voor je opgezocht dude: in de docu 'Classic albums' zegt Ulrich dat ze na het horen van o.a. Dr. Feelgood voor dezelfde sound wilden gaan. En dus werd ome Bob binnengehaald. Die eerst niets zag in het aanbod grappig genoeg. Zijn hand in het hele album lijkt me trouwens overduidelijk. Elk liedje is min of meer voorzien van een laagje commercie. Of toegankelijkheid of hoe je het ook noemen wilt.

@ Kronos: Aha, dat wist ik niet (meer). Ik heb hier nog de twee video's "A Year and a Half in the Life of Metallica" liggen, misschien komt dat daar ook ter sprake. Nog eens bekijken, weet ik ondertussen ook of mijn videorecorder nog marcheert .

Metallica was voor een niet metal liefhebber nooit zo interessant, maar met dit album werd hun muziek wat toegankelijker.

Ik ken heel wat mensen die deze, nevermind en appetite for destruction naast hun nederpop en André hazes albums in de kast hebben staan.

En trots dat ze erop zijn, want ze hebben toch maar mooi een Metallica album in de kast staan.

Ik vind het geluid van dit album super, maar op den duur vind ik hem toch te lang duren. Paar nummers zijn bij mij echt blijven hangen en dat zijn de opener, wolf and man en natuurlijk de bejaardenmetal Notting else matters.

Deze is in niets te vergelijken met de verwoestende nummers van met name hun eerste 2 albums vind ik. Dat master of Puppets overal zoveel meer gewaardeerd word dan de eerste 2 dat begrijp ik niet helemaal.

Dat is toch wel een héél groot understatement. Volgens mij ging Metallica met dit album echt voor de grote doorbraak buiten het metalpubliek en ze deden dat heel bedachtzaam.

Deric merkte al terecht op dat er hardrock - en metalbands waren die net eerder mainstream succes hadden geboekt, zoals Guns N' Roses en Iron Maiden. Ook AC/DC scoorde een megahit met Thunderstruck.

Dit was dus het moment. Als ze veel water bij de wijn deden, met onder andere twee ballads als singles, dan konden ze die doorbraak ook maken.

Zijn we het nog een keer eens ook, behalve dan 'veel' water bij de wijn. Ik zou zeggen 'wat' water bij de wijn of dit keer een Spaanse wijn ipv een Italiaanse.

Edit: AC/DC en Iron Maiden hadden al veel eerder mainstream succes gehad.

Als je vanaf je eerste album steeds verder evolueert in een bepaalde richting en daar plots mee breekt om commerciële redenen, dan is dat toch veel water bij de wijn.

Vanaf het debuut is Metallica met elk album complexere muziek gaan maken. Daarbij ontstond een traditie in de opbouw van het album. Als laatste nummer van de eerste helft een semi-ballad en het album eindigend met een instrumentaal nummer, vanaf Master of Pupputs nog verder aangevuld met een wat korter snel nummer.

Met The Black Album werd dat allemaal overboord gegooid. Weg traditie in opbouw, welkom de ballads. Weg stroeve productie, welkom Bob. Weg complexe metalriffs, welkom dansbare rockdeuntjes. Weg schor geschreeuw, welkom zangles. Weg droge wijn, welkom veel water.

En hypocrieter dan de misnoegde fans van het eerste uur, is zoals altijd het mainstream publiek, dat denkt zich iets puurs eigen gemaakt te hebben en maar niet kan inzien dat het vooral water is.