Metallica - Metallica (1991)

Maar tot dit album was Metallica natuurlijk een echte metalband.

Nee beste Tony, een bewering dat de aarde plat is zou ik op deze site nooit verkondigen. Hier beperk ik mijn mening tot een album. Overigens is de aarde inderdaad plat (ik ben er vorige week nog vanaf geflikkerd, toen ik even niet oplette en de verkeerde afslag nam) en dat verkondig ik dan ook op menig symposium, lezing, bijeenkomst en conferentie door gans het land. Maar omdat hier nu met een geel sterretje aan te vinken, gaat me wat te ver. Dat laat ik aan anderen over. Oh, je bedoelde het als een metafoor (weliswaar eentje die volledig uit zijn verband is getrokken, zie ook reactie Kronos)? Dan heb ik je stukje niet goed gelezen.

Ik vind het overigens fantastisch om te zien hoe 1 passage uit mijn review tot zoveel discussie leidt, terwijl die passage niet eens de kern van mijn betoog was. Terwijl ik dit album nog maar eens aan het luisteren ben, vind ik het nog fantastischer om te zien dat hoe verder de argumentatie wordt doorgevoerd hoe hilarischer en bedenkelijker het wordt. Uiteindelijk komt alles neer op het goed lezen van een post, zoals Kronos en Haythijs duidelijk wel hebben gedaan. Dan hoef je het overigens nog steeds niet met me eens te zijn, graag zelfs, want hoe meer meningen, tegengeluiden, andere invalshoeken, hoe beter.

Ik kom nu overigens bij het "balladachtige" Nothing Else Matters. Net als een nummer als "One" begint dit nummer erg rustig. In tegenstelling tot "One" blijft "Nothing Else Matters" over de gehele linie rustig en ingetogen (intense gitaarsolo, maar niet hard of ruig), terwijl "One" naar het einde toe steviger en harder wordt, waardoor ik de kwalificatie ballad of balladachtig al niet meer hout vind snijden. Wat dat betreft heeft Haythijs het uitstekend verwoord.

Fade to Black, Welcome Home (Sanitarium) en One zijn wat men noemt semi-ballads. Vanaf Ride the Lightning hield Metallica zich aan ongeveer dezelfde opbouw voor hun albums. Op het einde van de eerste helft dus telkens zo'n heerlijke semi-ballad.

Op The Black Album breekt men met deze traditie. Hier geen geweldige metal baldadigheden halfweg het nummer maar alles blijft betrekkelijk rustig in The Unforgiven en Nothing Else Matters.

Op die laatste kan je zelfs makkelijk een slow dansen, als traditionele openingsdans op je bruiloft. De oudjes zullen niet geshockeerd zijn maar ontroerd een traantje wegpinken.

Dit was het eerste album dat ik op cd kocht in 1991. Ik zag dat ik het ooit 5 sterren heb gegeven. Eerlijk gezegd vind ik het dat niet meer waard. Ik maak er nu 4,5 van.
De sound van het album vind ik nog steeds fantastisch. Beter dan Puppets en heel veel beter dan Justice. Holier, Tread, Never en Struggle vond ik altijd iets minder, maar die bevallen mij nu een stuk beter. Sandman, Sad en Nothing vind ik prima nummers, maar te vaak gehoord. Unforgiven en Roam zijn langer vers gebleven. Het trio Wolf, God en Misery is favoriet bij mij. Het basloopje van Misery vind ik het hoogtepunt van dit album.
Dat mensen de oudere albums beter vinden, kan ik begrijpen, al heb ik een andere mening. Maar dat dit het slechtste album zou zijn, die mening snap ik niet. Ik vind alle albums hierna zwakker dan deze, qua songs, qua uitvoering, qua productie maar vooral qua originaliteit. Ze hebben wel geprobeerd met iets nieuws te komen, maar dat is nooit meer zo goed gelukt als op dit album.

Voor mij een nieuwe term, maar wel eentje die de lading goed dekt

Ik ben erg benieuwd wat de kern van je betoog dan wel was (als het niet "Metallica laat een toegankelijker geluid horen met zelfs balladachtige nummers" was...) en wat ik dan hoegenaamd niet goed heb gelezen.

My two cents:

Eerder dan de balladachtige nummers was de kern het toegankelijker geluid. Maar waar het vooral om ging was dat Ronald het totaalgeluid van The Black Album een stuk prettiger vindt dan de vroegere Metallica sound.

De perceptie van Kronos is de juiste.



Ik vind dit namelijk een prima album. De eerder genoemde passage is slechts een kwalificatie van mijn beleving, net als ik vind en heb benoemd dat het stemgeluid van Hetfield ik een stuk prettiger in het gehoor vind liggen.

Daarnaast was de kern van de hele voorgaande discussie dat ik zou hebben beweerd dat Metallica tot aan dit album nog geen ballads zou hebben geproduceerd. Hoe goed ik mijn eigen stukje ook teruglees (en daar doel ik dan ook op als ik refereer aan het goed lezen van een post), ik kan die bewering nergens terugvinden, want die heb ik namelijk nergens gemaakt. Kronos heeft dit ook al eens in een post duidelijk gemaakt. Als die bewering dan toch wordt gehanteerd dan heeft Haythijs middels een zeer heldere uiteenzetting nog vraagtekens gesteld bij het gehanteerde voorbeelden van "One". Kronos heeft daar nog de treffende term semi-ballad aan toegevoegd.

Welcome Home (Sanitarium) is ook zo'n semi-ballad, die hier overigens niet is genoemd.

Jawel hoor, Kronos heeft dat nummer ook aangehaald in zijn post, waar hij de term semi-ballad noemt.

Daar sluit ik me zonder aarzelen bij aan! Al vind ik The black album ook geenszins slecht, laat dat duidelijk zijn.

Never nooit niet (van mijn kant). Ze zijn nog gelikter en/of iig softer dan dit Black Album, maar daarom kunnen ze wel goed zijn natuurlijk. Van deze drie vind ik Metallica met gemak de beste, al is het wat lastig vergelijken.

Qua sound en aanpak vind ik de albums erg vergelijkbaar. Een imposant stadiongeluid als vehikel voor stevige, niet al te ingewikkelde rocksongs. Dr Feelgood is net als Metallica geproduceerd door Bob Rock. New Jersey is gedaan door Bruce Fairbairn. Drie albums met een geluid waar ik zeker mijn nest wel voor uit kom. Feelgood heeft het kick assgevoel, New Jersey heeft muzikaal avontuur en The Black Album heeft van dat alles niet meer dan een beetje. Ja, ik hoor goede ideetjes, maar ik hoor ook een handrem, iets berekenends en gewoon dingen die saai zijn.

Ik volg dat ook niet Cured.
Maar goed smaak mijn beste.

De bedoeling was overgens dat dit berichtje boven dat van Edwynn kwam te staan.
Komt nu meschien een tikkeltje lullig over.

Ja, Metallica vind ik weer beter en zeker niet gelijkwaardig, anders had ik die andere twee wel gehad . New Jersey vind ik een album met hoog meezing gehalte en berekenend (commercieel) en Dr. Feelgood zou ik weer even moeten beluisteren waarom ik die ook minder vind (want dat weet ik nog wel). So soft is dat Metallica nu ook weer niet in vergelijking met die andere twee, want daar moet Edwynn het mee vergelijken, niet met oudere Metallica albums want dan haal je 2 zaken doorelkaar.

edit: Dr. Feelgood is ook wat meer pop/hair metal met hoogmeezinggehalte en hapklare brokken party-rock en vind ik altijd nog minder/softer en gladder dan dit Metallica album (dit beukt toch echt meer)

Kom op, dit is toch ook gewoon inhaken en meezingen?

Eeeexiiiiit liiiiight, eeeenteeer niiihiigght

Lekker knusjes in het stadion, armpjes in de lucht en schor maken die keeltjes.

Zeker Ed

It's the Same ool' same ool' situaaaation

Ja dus al met al is die vergelijking heel goed te verklaren vind ik. Metallica zegt zelfs in een docu (ik meen A year and a half...) dat ze Dr. Feelgood hadden gehoord en toen 300% zeker wisten dat ze dezelfde sound (en dus Bob Rock als producer) wilden. Dat Metallica op The black album een tikkeltje steviger is dat vind ik geen verrassing. Dat waren ze toen nog min of meer aan hun stand verplicht. Wat stevigheid betreft past Load wellicht beter naast Dr. Feelgood. Wat wel zonneklaar is, voor mij althans, is dat Metallica van het thrash/speed pad af en meer de melodieuze (toegankelijke) kant op wilde.

Volgens mij wilde ze meer melodieuze thrash maken. Want hallo: je kan dit alleen maar stadionrock noemen omdat ze in stadions spelen, niet omdat het zulke muziek is. En daarmee konden ze ook wat meer centjes verdienen, wat ze nu nog nagedragen wordt, door sommige fans van het eerste uur. Dat vind ik toch wat hypocriet: mogen ze bij hun vijfde album.

De benoeming stadionrock past toch beter dan melodieuze thrash hoor.

Met thrash heeft dit niks te maken. De metalriffs zijn überhaupt ver te zoeken op dit album.

@ Vielip. Volgens mij heeft en had Metallica altijd een gruwelijke hekel gehad aan deze boys. Lijkt me dus een beetje sterk om eerlijk te zijn.

Edwynn draaft het ook wel erg ver door als je het mij vraagt. Bob zit dan wel achter de knoppen bij deze bands. Maar daar is ook wel alles mee gezegd.

Ik hoor ook geen thrash. Het is aanhaken op de stadionhardrockstroming die heel succesvol was in de VS. De inborst van Metallica zorgt dat het net wat steviger uitvalt. Het doel was ook om al dat geriff van Justice terug te brengen naar een riff per nummer. Ook moest er balans in het geluid komen. Zelf vind ik dat het wat minder goed uitpakt dan bij de bands die vaker met dat bijltje hakten. Ik draag ze niets na en verwijt ze niets. Ik vind het gewoon een wat minder sterk album.

Dan ben je toch niet goed op de hoogte. De jongens van Metallica vertellen dit zelf. Ja, ze moesten zogezegd een hekel hebben aan die posers maar ze wilden wel hun geluid en daarvoor hebben ze dus Bob erbij gehaald.

Centjes verdiende Metallica als grootste metalband al genoeg natuurlijk. Maar natuurlijk mogen ze nog meer verdienen. Maar als je altijd voor andere principes hebt gestaan en dan hypocriet toch voor het grootste geld valt, dan is het ook maar normaal dat vele fans van het eerste uur vol afschuw de rug keren.

Het is ook geen thrash. Daar is iedereen het wel over eens dacht ik.

Ik weet het niet zo zeker.

[/quote]
Dan ben je toch niet goed op de hoogte. De jongens van Metallica vertellen dit zelf. Ja, ze moesten zogezegd een hekel hebben aan die posers maar ze wilden wel hun geluid en daarvoor hebben ze dus Bob erbij gehaald. [/quote]

Waar vertellen ze dat dan Kronos?

Holier Than You, Wherever I May Roam & alles na Nothing Else... kan je eerder melodieuze thrash noemen, dan stadionrock. What the heck?! Stadionrock: echt niet. Het gaat er bij mij niet in. En al helemaal niet dat ze de sound van Bon Jovi wilden. Ik geloof er helemaal niets van. Dat ligt mijlenver uit elkaar.

Bob erbij halen is dan niet ineens stadionrock vind ik. Ik vind de sound van Dr. feelgood toch echt lichter en minder metal dan The Black album. Ik blijf ook vinden dat sommige users zich te veel focussen op het Metallica van de 80's en dit album, terwijl ze over Dr. Feelgood en Bon Jovi praatten en dat Edwyn dan Enter Sandman als een 'meezinger' afschildert terwijl Bon Jovi. I'll Be There For You bleért (ohohoh) vind ik wel een verschil. Als je dan toch over metal wilt spreken, ligt Metallica daar dichter bij in de buurt dan Dr. Feelgood, laat staan New Jersey. 'Stadionrock' is toch echt meer Motley Crue en Bon Jovi.

Amen!