Metallica - Metallica (1991)

Zoals ik eerder al schreef kan op Nothing Else Matters prima de inleidende slow op een bruiloft gedanst worden. Ik heb het meegemaakt. Mensen die metal verafschuwen en het zelfs geen muziek vinden genoten vrolijk mee.

En luister eens naar de riffs, hoe die integenstelling tot vroeger de drums en bas volgen. Eén woord: groove. Dat hebben de riffs niet op eerdere albums. En als je maar een paar vezels dansgevoel in je lijf hebt, dan weet je: dansen doe je in the groove. Sterker nog, niet meedeinen op de riff van het openingsnummer is haast onmogelijk.

Dus ja, de deuntjes zijn dansbaar en het zijn niet de complexe metalriffs van weleer.

Als voormalig en veelvuldig bezoeker van Studio Cartouche in Utreg weet ik prima wat the groove is. Ik heb ook een aantal prima 'groovy' verzamelaars en had flink wat 12" mixen, maar geloof me: Metallica is another cup of tea. Je vergelijkt nu lekkere zoete limonade met een prima malt whiskey.

Je snapt het nog steeds niet of je leest ongelooflijk slecht; maak jezelf nog niet belachelijker, zoals West ook al zei......

Ik ben inmiddels bij The Unforgiven en raadt eens: James zingt schor...

k heb ook mee gemaakt dat Nothing Else Matters als bruiloftsdans gebruikt werd ( lees mijn recensie maar eens).
Enter Sandman, de eerste single werd trouwens nog goed gewaardeerd door de ouwe Metallica fans, die haakten meer af bij Nothing Else Matters, en het in mijn ogen sterke The Unforgiven, al hadden ze daar nooit een Part II van mogen maken.

Ik heb het grote geluk gehad dat ze bij hun optreden tijdens the Big 4 in Gelschenkirchen zowaar Nothing Else Matters niet speelden.

[quote=4210738Weg complexe metalriffs, welkom dansbare rockdeuntjes. [/quote]

Hé, nu hoor ik toch echt complexere metalriffs op Don't Tread On Me. En weer die schorre stem...

Ha, ik ook! Heerlijk want ik vind dat Hetfield dat nummer live dus echt niet kan zingen. Het nummer is als je het zo af en toe hoort best aardig maar live? Neuh...
Ik hoor na afloop, toen we in een Mac stonden voor wat eten, nog allemaal grietjes om me heen klagen dat ze het zo zonde vonden dat Nothing else matters niet gespeeld was
Dat geeft in een notendop toch wel weer waar het met Metallica naartoe gegaan is. Zeg maar vanaf The black album ofzo...

Ja maar niet in de verste verte te vergelijken met het spul op de eerste vier albums?! Nogmaals; The black album is een aardig hardrock album met een dun metalen randje wat mij betreft.

Ze speelden toen bewust veel nummers van hun eerste vier albums, maar ook een paar heerlijke nummers van dit zwarte gedrocht. En laten we nou eens eerlijk zijn: die vielen toch totaal niet uit de boot. Ik vind dat de tegenstelling tussen dit album en zeker de drie daarvoor teveel wordt opgeklopt.

PS: Slayer verpestte hun halve show door het geluid ineens te hard te zetten. Klonk het voor geen meter meer. Althans: waar ik was.

Maar nu luister ik inmiddels naar Through the Never en ook dat is werkelijk geen hardrock maar pure metal. Als dat geen metalriffs meer zijn, dan eet ik mijn hoed op.

PS: sh*t: Nothing Else Matters begint... Edit: alles daarna is toch geweldig goed?

Juist Don't Tread On Me is een vrolijk dansbaar deuntje. Wel leuk hoe je een beetje op het verkeerde been gezet wordt. Maar zoals zoveel nummers op dit album heb je het na een couplet en een refrein wel weer gezien.
En een schorre stem had Jon Bon Jovi ook gewoon.

Hetfield is gaandeweg de opnamen pas zanglessen gaan volgen omdat het uithoudingsvermogen verslechterde. Op The Black Album heeft hij nog altijd die staccato stem die hij op Justice ook gebruikte. Imposant en nog niet zo Danzigachtig. Het klinkt wel minder hoog dan de No Life Til Leather demo, maar dat ligt volgens mij gewoon aan het ouder worden.

Through The Never en ook Holier Than Thou zijn aanvankelijk geschreven om als snelheidsduiveltje a la Damage Inc of Dyers Eve te fungeren. Met Holier Than Thou moest ook geopend worden. Toen kwam Bob en die zei: 'Neen, gij zult de handrem op die songs gooien opdat nog meer blonde bakvisjes uw voeten en meer zullen kussen.' En zo geschiedde. Tempo omlaag, meer melodie en ziedaar een tweetal halfgebakken metalsongs zonder fut.

Ha ha! Nee Edwynn, nu stop ik ermee. 'Blonde bakvisjes' als doel van dit zwarte schaap...

De parallellen tussen deze en ook andere toegankelijke populaire (hair) hardrockalbums zijn zo evident dat ik deze discussie niet begrijp, Through The Never zal nooit op een Bon Jovi album staan, maar op een Crüe-album zou het maar zo kunnen.

Want tussen die bands zitten veel onderlinge verschillen maar ze kunnen ook gemakkelijk op één bill staan. Rondom 91, 92 dan. Nu is Bon Jovi verworden tot uitgerangeerd Skyradiogroepje met een op hol geslagen autopilootfunctie. Crüe heeft iets van de oude glorie terug terwijl Metallica ervoor kiest om het metalpubliek te plezieren met obligate shows en af en toe voor een artistiek uitstapje zoals Lulu.

De verschillen zijn op dit moment dus weer vrij groot, maar rond de dagen van verschijnen lag het volgens mij allemaal erg dicht bij elkaar.

Ja met dat laatste ben ik het volledig eens.

@west; uiteraard speelden ze veel van hun eerste 4 albums. Dat was ook de opzet van het hele Big 4 gebeuren als ik me niet vergis. En natuurlijk speelden ze een aantal nummers van The black album. Ik stoorde me er ook geenszins aan hoor. En inderdaad, 'uit de boot vallen' is wat overdreven maar je hoort het natuurlijk wel degelijk. Het is allemaal wat gezapiger in vergelijkiing met ouder materiaal. Wat mij betreft hadden ze het bij de eerste 4 albums gehouden

Ik maak de vergelijking tussen Studio Cartouche en Metallica niet. Die probeer jij me in de schoenen te schuiven. Zo ga je uit de weg dat mijn punt klopt, dat dit album een dansbare groove heeft die op eerdere albums ontbrak.

Bob Rock: "I noticed that Lars played to James' [Hetfield] guitar, much like the way that Keith Moon played to Pete Townshend. That's fine for some bands, but not every one. Lars wanted Metallica to groove more. AC/DC's 'Back In Black' was a big reference point as a rock record that grooved. I told him that in order to get that feel, he had to be the focal point musically. So on certain songs, the band played to Lars. They followed him. It made a real difference."

Klaar en duidelijk zou je denken...



Ook met zanglessen kan je nog schor zingen natuurlijk. Ik had het over schor geschreeuw versus zanglessen. Je zal zelf toch ook wel verschil horen tussen AJFA en dit album.

Lulu werd door het metalpubliek juist in de grond geboord. Dat was met The Black Album nog niet het geval.

Dat is juist van LucM. Bovendien, The Black Album een hardrockalbum noemen gaat me toch echt wat te ver. Zo'n nummer als Through The Never past niet op Dr. Feelgood, daar is dat album te hair/pop metal voor. Er zit toch nog wel een verschil hoor, ook in aggressiviteit tussen die albums.

The Black Album klinkt zeker zo agressief als de albums van Iron Maiden en deze band is zowat het boegbeeld van de metal in de jaren '80. Het is wel geen speedmetal meer zoals op hun debuut.

Dat maakt het nog niet minder een artistiek uitstapje.



Wu-Tang Clan klinkt ook agressief. Agressie is niet bepaald een goede graadmeter om metal van hardrock te onderscheiden.

Nirvana klinkt vaak ook zeker zo agressief als Iron Maiden. Maar daarom is het nog geen metal. Hetzelfde geldt voor Metallica. De band mag dan in de jaren 80 wel het boegbeeld van de metal geweest zijn, daarom is dit album nog geen metal.

Zonder te overdrijven kom je misschien uit op heavy rock. Maar de metal is hier nog maar een randfenomeen.

Wat het diffuus maakt, is dat vooral die Amerikanen alles wat naar overstuurde gitaren rook als metal bestempelden. Je zag soms de gekste dingen voorbij komen in die hard n heavy media.

Inderdaad. De term heavy metal wordt in de V.S. veel sneller gebruikt dan in Europa. Led Zeppelin en Deep Purple bijvoorbeeld noemen ze daar ook heavy metal.

The Black Album is meer metal dan hardrock. Ik begrijp echt niet dat Edwynn en Kronos dit bij hoog en laag vol houden. Motley Crue is dan veel eerder heavy rock dan Metallica. Je hoort gewoon de pop in Dr. Feelgood.(luister maar naar het titelnummer bijv.; meer Def Leppard eerder, catchier en de samenzang (harmonies), eenvoudiger songstructuren. De hele sound (het totaal) klinkt niet als metal, het is lichter.

De scheiding hardrock/metal is inderdaad erg dun. Metal beschouw ik als een zwaardere en duistere vorm van hardrock waarbij de zware gitaren de boventoon voeren en dat is met The Black Album zeker het geval. Led Zeppelin en Deep Purple noem ik hardrock, Iron Maiden en Metallica metal.

Ook binnen de metal zijn er diverse stromingen, zo heb je speed-, trash-, doom- , black en nu metal. Metallica was de aartsvader van de speedmetal maar heeft zich verder blijven ontwikkelen. Hun debuut is speedmetal, op de volgende albums kwamen ook akoestische passages in voor. The Black Album beschouw ik als een metalalbum zonder meer maar er staat niet alleen metal op (van een ballad tot een speedmetalnummer), binnen de metal is Metallica beslist een veelzijdige band. Opvolger Load is nog een stuk minder metal vooral vanwege de trage tempo's.

Doom metal heeft ook trage tempo's...

Inderdaad, Load neigt naar doommetal maar zeker niet alleen dat (er staat ook nog een countryballad en blues naast enkele meer heavy nummers).

Nee, echt niet.

Hou nou eens op Kronos: LucM heeft 100% gelijk. Those are the facts. Jij en Edwynn zitten gewoon fout door dit hardrock te noemen. Slaat als een dikke vette tang op een nog veel vetter varken. En de vergelijking met Bon Jovi is echt een farce. Ik ben normaal zeer geïnteresseerd in wat Edwynn te melden heeft, maar hier haak ik een keer af.