Metallica - Metallica (1991)

The struggle within en vooral die riff van Sad but true

Sad But True De pure lompheid gewoon, heerlijk.

Rang!

Eigenlijk toch wel het perfecte Metallica studioalbum voor mij,maar dan wel een close finish met het debuutalbum Kill Em All wat ook een erg goed album is.

Hmm, ik heb bij dit album juist dat ik wat naar de bekendere nummers ('hits') luister, zoals Enter Sandman en The Unforgiven, de rest weet mij nooit echt zo heel erg te boeien. Ik moet wel zeggen dat ik de productie van dit album echt top vind, alle instrumenten komen er duidelijk uit, iets wat meteen al opvalt bij opener Enter Sandman. Voor mij blijft Ride The Lightning echter hun beste, die vind ik wat gevarieerder en daar staan veel van hun beste nummers op.

De commerciële doorbraak van Metallica. De complexiteit van ...And Justice For All (vooral de moeilijkheden deze songs live te brengen) zorgde voor de wens kortere en ook "simpelere songs" te schrijven.

Weg zijn nagenoeg alle thrash invloeden. Wat we overhouden is een catchy lekker heavy metal album dat grotendeels gecentreerd is rond enkele hits (Enter Sandman, Unforgiven, Nothing Else Matters, Sad But True)...

Als men the black album apart zou beschouwen, zou dit een heel goede plaat zijn... vergeleken met hun vorige materiaal echter schiet dit wel wat te kort....

Leuk album, inderdaad een hele andere Metallica dan hiervoor.

In negatieve zin om dat de complexiteit vaak ver te zoeken is, wat ik wel jammer vind, in positieve zin omdat ze eindelijk een album écht geweldig geproduceerd hebben. Alles klinkt gewoon "lekker", als ik dit album had gehad met de productie van AJFA dan had ik het mischien niet getrokken.

Maar de meeste nummers, vooral de singles, staan nog wel als een huis, het is niet helemaal metal meer, en nog niet de rock van Load. Ik denk dat dat voor veel mensen de juiste balans is, maar ik heb liever de twee extremen.

Desondanks voor de machtige recht voor je raap rock en de mooie ballads een 4*.

Beste album van metallica!

Berichten verplaatst naar Metallica

Don't Tread On Me klinkt eigenlijk wel erg lekker. Ook Enter Sandman en Nothing else matters blijven natuurlijk goede nummers. maar allebei prefereer ik ze live. Enter Sandman klinkt beter als het wat sneller wordt gespeeld, en Nothing Else Matters is mooier zonder orkestachtige bijgeluiden

Samen met "Master Of Puppets" is dit album mijn favoriete Metallica-plaat. Wordt nog steeds grijsgedraaid. Mijn favo's: "Enter Sandman", "Wherever I May Roam" en "Don't Tread On Me".

goeie genade, wat een geluid he, deze plaat.
wat een productie, wat een drum geluid, wat een gitaargeluid.
dit is qua geluid zo extreem goed, dat zelfs de iets mindere nummers nog steeds heerlijk blijven om naar te luisteren

Inderdaad. Je kunt zeggen over Bob Rock wat je wil, maar dat heeft ie toch uitstekend gedaan.

Als je de verkoopcijfers ziet heeft ie inderdaad niets verkeerd gedaan.

Het waren de banleden zelf die de beslissing hadden gemaakt om kortere en simpelere nummers te schrijven hoor. Bob Rock was hier met name nog verantwoordelijk voor de productie. En die is gewoon uitstekend.

Id. zeer goed nummer. Live vind ik altijd heel vervelend dat die drumfills altijd zo langzaam gespeeld worden. Snap ik toch niet helemaal, maar ik snap wel meer niet van deze band tegenwoordig. De aftakeling sinds dit album is nl. nogal triest.

Dit album was nogwel acceptabel. Dat die drum fills live zo langzxaam gespeeld worden is simpel te verklaren door het feit dat Lars nu eenmaal niet zo´n goede drummer is, hij is niet bar slecht maar blinkt ook niet uit in zijn geweldig creatieve drumspel.

Toch raar. Ik zie 'm live oudere nummers spelen en de pannen vliegen van het dak, en dan zo'n langzame shuffle die ik zelfs foutloos op m'n bureautje kan rammelen, dat kan ie dan niet....?

Het is misschien geen Dave Lombardo of Tomas Haake, maar je vraagt je toch af...

Dit blijf ik een prima album van Metallica vinden, sfeervol en veelzijdig met zowel ballades als keiharde nummers, gaaf en helder geproduceerd door Bob Rock en James Hetfield zingt hier op zijn best en de gitaarsolo's van Kirk Hamett zijn meer dan prima.
Bovendien staat er geen zwak nummer op, "Enter Sandman", "Sad But True" en "Nothing Else Matters" zijn gewoonweg klassiekers.
Hiermee brak Metallica door bij het grote publiek (mede dankzij de grunge werd metal definitief geaccepteerd), maar tevens ook het startschot voor Metallica om op hun lauweren te gaan rusten.

Ja en nee.

Bands als Metallica hadden hun imago behoorlijk mee en bezaten dan ook de nodige 'cojones'. Het gros der hairmetalbands kon daarentegen definitief de deur uit.

Grunge betekende (gelukkig) vooral het einde van de populariteit van de AOR en de hairmetal. Bands als Metallica, Faith No More, Pantera, Megadeth en Sepultura daarentegen werden ook populair bij een breder publiek en ook de belangstelling voor doom- en deathmetal steeg.
Maar ik wil zeggen de het grote publiek minder afkerig staat tegenover metal dan vroeger. Bv. Op het festival Torhout-Werchter waren metalbands voorheen taboe, na 1991 is een band als Metallica geen probleem meer.

Na 1991 was het ook geen metalband meer.

"Load" en "Reload" hadden veel minder met metal te maken, inderdaad, maar live speelt Metallica haar oude nummers (t.e.m. the Black Album).

In mijn ogen het absolute dieptepunt in de carriére van Metallica, en hierna is het ook nooit meer goed gekomen in mijn ogen. Zeer krappe 2.0-*

En als ik zeg, dat dit hun beste album is, dan krijg ik zeker alle Metallica-fans op mijn dak?

Nee hoor, mij niet, het is gewoon zo.
Niet alleen kreatief, maar ook opname kwaitatief. Eerdere albums klinken zo flets

Nee hoor, is slechts een mening van iemand.

Dat heb ik ook altijd als ik dit album draai,dan vind ik dit ook hun beste album,maar dat heb ik ook met Kill Em All en ook met Ride The Lightning.ach wat het is allemaal even goed,tis maar net welke stemming op welk moment van de dag je hebt,gewoon een topband Metallica vooral live.

Het is een goed album op zijn eigen manier; het is al minder oude, vertrouwde Metallica, maar het blijft binnen het metal territorium. Op deze plaat staan ook een reeks zeer sterke nummers: The Unforgiven, Wherever I May Roam, Nothing Else Matters, Of Wolf and Man, ...

De beste nummers: 10 en 11