Metallica - Metallica (1991)

Dit is gewoon een goed album van Metallica. Hun meest commerciele, dat wel. Maar werkelijk iedereen heeft wel nummers van dit album af die ze waarderen kunnen. Van Andre Hazes fans tot black en death metal fans staan hier goede nummers op. Helaas wel wat minder underground, dat wel, maar dit is en blijft gewoon een acceptabel plaatje van deze lui. Hun commerciele hoogtepunt, dat zeker, maar zeker niet minder genieten.

Nu moet je het niet veel gekker maken. Als dat zo is, hebben we hier te maken met de eeuwige nummer 1.

tsja, met een zepert als Nothing Else Matters heb je al gauw iedereen van Hazes TOT deathmetalfans te pakken natuurlijk.

Als je de gehele top 50 van MuMe langs gaat dan kom je ook albums tegen die ervoor zorgen dat de tijd wel heel lang duurt. Metallica is er zo een...

Laat ik even voorop stellen dat ik begrijp waarom mensen dit goed vinden. Lekker meespringen met de muziek, helemaal uit je bol gaan en met servies gooien, ja je agressie kun je best kwijt op de plaat en het zal een aantal users ook best een adrenalinestoot geven. Maar als ik zin heb in een hard album dan gaat mijn voorkeur uit naar Rage Against the Machine, onder meer omdat Zach mij wel weet aan te spreken en de zanger van Metallica dat niet doet. Daarnaast ben ik niet zo'n liefhebber van knallende gitaren en hard gedrum als daardoor de melodie verloren gaat. En er zal best een melodie inzitten, want de heren doen het volgens een vast patroon (anders zou het waarschijnlijk knetter vals zijn) maar ik hou er gewoon niet van. Ik vrees dat Metallica en ik niks worden (ik heb eerdere ervaringen met de band).

Trouwens het rustige nummer op dit album (Nothing Else Matters) heb ik nooit goed gevonden, daar snap ik dan ook niet van wat andere daar wel leuk aan vinden. Wat een gekwijl...

Ik ook niet, maar hoe je bij dit album erbij komt dat er geen melodie in zou zitten, snap ik toch helemaal niet. Om overdreven hard gebeuk en een gebrek aan melodie te horen, moet je bij zwaardere thrash, black of death metalbands zijn. De sterkste melodielijnen van op deze plaat naar mijn mening:

- Enter Sandman, met zijn simpele melodie die vervolgens wordt opgebouwd om met kracht over te vloeien in de eerste strofe. Ik denk verder nog aan het drumritme wanneer "Now I lay me down to sleep..." begint dat dan opnieuw versterkt wordt om nog een laatste keer in het refrein te vliegen.
- The Unforgiven, met die prachtige intro op akoestische gitaar en het constant afwisselen tussen de twee verschillende gitaren, om zijn climax te bereiken in een geweldige, meeslepende solo. Hoe kun je nu stellen dat de melodie in dit nummer verloren gaat? Ze staat er centraal!
- Het sitar-lickje van Wherever I May Roam dat vervolgens een volwaardige elektrische riff wordt die het nummer voortstuwt.
- Nothing Else Matters. Het is dan misschien helemaal grijsgedraaid op de radio en behoort ook niet langer tot mijn favorieten van het Black Album, maar iedereen kent die melodie aan het begin van het nummer. Het bestaat maar uit 4 verschillende noten, maar is toch legendarisch geworden. En zelfs al beluister ik hem nu liefst zo weinig mogelijk (opdat hij me niet zou beginnen tegen te staan), het blijft een ijzersterke ballade met een solo waar geen enkele noot niet op zijn plaats is.
- De baslijnen in The God That Failed en My Friend of Misery zijn ook heerlijk; de eerste is opzwepend en ontleent echt zijn kracht aan het nummer, de tweede is melancholie ten top, een creatie van Newsted die hij liet horen aan de band toen hij auditie deed. Het geeft het nummer een heel donker, wanhopig gevoel wat contrasteert met de kracht van The God That Failed.

Misschien probeer je te zeggen dat heavy metal gewoon jouw genre niet is. Anders vind ik je uitspraken omtrent zinloos gebeuk en gebrek aan melodie op dit album pure onzin, sorry. Ik raad je dan vooral ook aan om niet naar de oudere albums van Metallica te gaan luisteren, want als je deze al te zwaar vindt, zullen die zeker je goedkeuring niet kunnen wegdragen. Misschien zijn Load en ReLoad meer iets voor jou?

Ik vind het allesinds wel tof dat iemand die op voorhand weet dat dit niets wordt er toch even zijn tijd voor vrij maakt om het even te beluisteren.

Ik plan ook een top50-uitpluizing, maar daar zullen toch wel enkele albums vantussen gelaten worden wegens 'niet echt mijn genre'.


En overgens kan ik deze plaat ook zelden helemaal afluisteren. Meestal sla ik de commercielere nummers over en ga ik direct naar de goede nummers.

zo dom lees ik ze zelden hier.......

Om mij eens te quoten:



Ik zeg dus nergens dat er geen melodie in zit (anders zou het knetter vals moeten zijn en dat is het dus niet) en ik zeg ook niet dat het zinloos gebeuk is: 'knallende gitaren' gebruik ik en dat is toch geen belediging voor mij. Het is echter niet het type muziek waar ik van hou, geef mij maar een heldere melodie. Uitzondering op die regel is bijvoorbeeld Rage Against the Machine, maar dat komt ook voor een groot deel door Zach die mij qua teksten aanspreekt.

Dat is wat ik zei, lees maar terug. Jullie lezen de regels wel maar begrijpen de context niet, dadelijk krijgen we het zelfde als dat er met Herman van Veen gbeurde en dat is niet mijn bedoeling.

De beuk wordt erin gegooid maar het is tegelijkertijd ook zeer melodieus (en ik heb een hekel aan a-melodieuze herrie). Rage Against the Machine spreekt mij minder aan wegens te opgefokt en niet melodieus genoeg, al vind ik dat tekstueel dan weer beter.

Geweldige uitspraak, daar heb je vast over nagedacht. Het word me ook meteen duidelijk waarom je het een domme uitspraak vind...

Terwijl ik juist op een nette manier probeer te omschrijven dat dit album niets voor mij is. Ik hou zelfs rekening met andere users die dit wel een mooie plaat vinden door ze niet op de tenen te trappen. Dat ik overigens geen verstand van het genre heb mag duidelijk zijn.

Als het op de combo melodieus en tekstueel aan komt, dan kom je bij Metallica al snel uit bij Master of Puppets. Omdat je op mij overkomt als een behoorlijke lyricsfreak, zul je eigenlijk ..And Justice For All eens moeten luisteren.

De teksten op dit album hebben een meer persoonlijke lading (Unforgiven, Wherever I may Roam, The God That Failed oa) en zijn minder complex.

Het gaat me er eerder om of een tekst me aanspreekt, wantt zoals jullie weten is de tekst van Killing in the Name Of lyricaal gezien niet geweldig. Veel herhaling zit daar in en het bestaat maar uit enkele regels, de boodschap echter spreekt me aan. Zo kan iemand een geweldige tekst zingen maar als deze bijvoorbeeld gaat over het ontstaan van metalmuziek (ik noem maar wat) dan spreekt deze me waarschijnlijk niet aan, wel heb ik er dan respect voor. Maar goed het begint zo nog op een slowchat te lijken en dat was niet mijn bedoeling. Ik hou dan ook maar op (voorlopig) om bij dit album te posten en zal er maar bij blijven dat Metallica - Metallica niet mijn kop thee is.

Ik beken dat ik het in mijn eerdere post misschien wat onhandig formuleerde.

Daarmee impliceerde je voor mij (waarschijnlijk onbedoeld) dat je de melodie niet hoorde en dus gaf ik een opsomming. Tjah, als die distortion ("knallende gitaren") je niet bevalt, moet je inderdaad helemaal niet beginnen aan metal. Dit is dan nog metal van de toegankelijke soort, vandaar dat het Black Album zo hoog genoteerd staat in de top 250.

De teksten hierop zijn misschien wat minder en wat simpeler dan op de vorige 3 Metallica-albums, maar ze zijn echt niet slecht hoor. De zelfverheerlijking en rechttoe-rechtaan teksten die je bijvoorbeeld op Kill 'Em All terug vindt, zijn hier niet aanwezig. Misschien als je het album nog eens een kans geeft, kun je de lyrics erbij nemen en dan kan het mogelijk beter inzinken. Rage verkondigt klaar en duidelijk een politiek statement, maar Metallica houdt zich daar minder mee bezig. Hier zijn het (zoals Thomzic al zei) meer introspectieve teksten die als je tussen de lijntjes leest, vaak verband houden met dingen die de groepsleden persoonlijk hebben meegemaakt. Een beetje inlezen m.b.v. wat informatie van Wikipedia helpt ook.

sorry, ik was inderdaad te bot.
excuus, no offense

wat ik bedoelde/beetje dom vond was het idee dat muziek uit "patronen"bestaat OF vals is.

het is, zeker in metal, heel gewoon om van de patronen af te wijken maar dat is nog weer heel wat anders dan vals.

er staat nog heel wat in tussen de standaard melodietjes en ddee standaard C D G A E akkoordjes en vals

goed album beter dan ze voorgangers

maar ik vond the unforgiven en of wolf and man tegen vallen had ze namelijk live gehoord en waren keihard maar op de cd zijn ze wat softer

ik weet niet waarom maar ik vind het verder wel een goed album

beter dan zijn voorgangers
heb je Master of Puppets wel eens geluisterd

ja dat is waar die is ook heeel erg goed

Zeker niet de slechtste van Metallica, maar ook niet de beste. Een nummer als bijv. The Unforgiven reken ik tot Metallica's beste en kan zich m.i. meten met Welcome Home of Fade To Black (nouwja, bijna dan), maar het afgezaagde Nothing Else Matters vind ik dan weer één van de minste van deze plaat. Voor mij onbegrijpelijk dat dit nummer altijd zo hoog eindigt in allerlei top 100/1000/2000 etc. lijstjes (19 in de top 2000).

Enter Sandman, Wherever I May Roam, The God That Failed en My Friend Of Misery zijn voor mij de betere nummers op deze CD, ik sluit me ook volledig aan bij het commentaar wat Guardian of Isis bij deze nummers schrijft . Ik heb trouwens een making-of van dit album, en het schijnt dat Jason Newsted het basloopje voor misery aanleverde met de intentie er een instrumental van te maken zoals op alle voorgaande albums, jamer dat ze dat niet gedaan hebben, want daar was vast iets moois uit gekomen.

WAHAHAHAHA
Sorry maar echt HAHAHA.

Eerst dacht ik: weeral zo een kind
* waarbij alles 'lekker moet beuken' maar het niet teveel moeite mag kosten om erin tekomen
* die zich allesbehalve verdiept in tekstuele scherpzinnigheid en sterk variërende songopbouw
* totaal niet zoekt naar één of andere vorm van rustgevende emotionele climax, of muzikale schoonheid
* waar de cognitiviteit nog niet verder ontwikkelt is dan Metallica en Nirvana, die denkt : "Ik luister naar Hardrock YEAH!"

Maar jij niet hoor. Ik heb je wel door.
Dat was een grap hé van 'beter dan z'n voorganger' hé
Want jij hebt natuurlijk ook door dat je het tekstueel gerichte AndJustice vol uitgewerkte riffs en melodieveranderingen totaal niet kan vergelijken met dit gecommercialiseers, stereotiepe voorbeeld van een 'Metal Album'.
Grapjas


Hopelijk....

Wat: ik sarcastisch?!!!
Sorry: wat teveel suiker binnen

Lees nu net nog es je bericht...
Je zei dan nog voorgangerS ook.
Dus niet alleen het progressieve, tekstueel gerichte uitgebouwde Justice maar ook het epische, melodieuze MOP en het emotionele en sfeervolle RTL moest aan je grap geloven!
Briljant!

okee beter dan ze voorgangers niet maar ik zette er perongeluk een s achter typ zoms een beetje te snel maar ik vind deze cd wel beter dan ze voorganger

Dat mag natuurlijk, en heb gisteren misschien een tikkeltje overgereageerd.

Maar beter dan AndJusticeForAll is hij IMO niet.
Zoals als gezegd bestaat AndJustice uit cynische, politiek getinte, diepgaande teksten. Daarnaast is hij opgebouwd uit één voor één sterke songs die sterk zijn uitgewerkt, en (voor Metallica dan toch) progressief zijn. Ook vormt het album een sterk geheel.

Daarentegen zit er in TheBlackAlbum album geen samenhang; het is een songgericht album, in tegenstelling tot AndJustice. Dit mag natuurlijk maar er staat te veel fillers op, om het een sterk songgericht album te noemen.
Ook erger ik me aan de eenvoudige, stereotiepe, voorspelbare en oncreatieve songs; hoewel ik versta dat anderen dit 'lekker beukend en simpel' vinden.
Voor de rest vind ik weinig emotie in de plaat, het is allemaal een trucje geworden. Zoals Dave Mustaine ( ) zei: het enigste ECHT sterke nummmer is TheUnforgiven, en mss nog Wherever I May Roam..

Dit is mijn visie, als jij TheBlackAlbum prefereert: .
En nog es pardon voor de overacting van gisteren

maakt niet uit
ik vond eerst ...and ustice for all het beste album van metallica
maar ik had hem zoo vaak opgezet dat ie me nu een beetje verveelt
en the black album niet

Beetje slowchat verwijderd.
En ook wat onnodige quotes weggehaald: voortdurend het bericht dat boven je staat quoten is niet nodig, verpest alleen maar de lay-out en komt de leesbaarheid van de discussie niet ten goede.

Nou nou, wat een variatie in de rest van Metallica's oeuvre. Deze is inderdaad zonder al te veel variatie, maar die kan ik in de rest van hun albums ook niet ontdekken. Tekstuele scherpzinnigheid is trouwens ook niet direct een paradepaardje van Metallica, hier niet, maar op de overige albums ook niet. Vreemde opmerking

Het ging dan ook niet over het hele oevre van Metallica, waar inderdaad alles behalve de stempel 'creativiteit' en 'scherpzinnigheid' kan opgeplakt worden.
Mij ging het erover dit album letterlijk met ...AndJusticeForAll? te vergelijken; en dan kunnen de woorden tekstueel gericht en varïerende songopbouw wel te pas komen.

Onder overige albums valt bij mij ook ...And Justice for All, dus ook daar heb ik die dingen niet gevonden. Het klinkt voor mij toch al gauw hetzelfde, maar gelukkig is hetzelfde klinken op AJfA beter dan op The Black Album, maar nog steeds niet geweldig.

Mijn favoriete Metallica nummer staat hier overigens wel op, Enter Sandman blijf ik toch leuk vinden, meer dan MoP of Welcome Home.

Toch wel hoor.
AJFA is, en zeker voor Metallica normen, toch wel vaak melodiewijzigend en gevariëerd riffgeluid. Maar dit is nog redelijk.
Wat ik totaal niet begrijp is dat je de tekstuele diepgang niet vindt in die plaat, want die is er zowel emotioneel als politiek gericht. Even wijs ik naar oa het titelnummer (cynisch, aanvallend, politiek gericht), Eye Of The Beholder (zie titelnummer), One (emotioneel, pakkend, ...) en To Live Is To Die (zie One)



Eén mogelijke reactie:

Enter Sandman vind ik net een van hun slechtste nummers.

ook een beetje trendy om dat te beweren

het is kapotgedraaid maar toch een erg lekker nummer