Metallica - Metallica (1991)

Kill 'Em All gelikt, die heb ik nog niet eerder gehoord. Als er één plaat van Metallica gelikt is dan is het deze wel. Met dank aan Bob.

Als je ze zou vergelijken met oude albums van Destruction, Razor, Possessed of voor mijn part Kreator, klinken die eerste paar Metallicaplaten behoorlijk gelikt, ja.
Commercieel kan het natuurlijk niet zijn. De enige promotie die de band zich gunde, was die van touren, touren en nog eens touren.

Je leest hier soms toch wel erg rare stellingen. Metallica soms net iets te commercieel en gelikt vinden en dan juist hun meest commerciële en gelikte album het topalbum van de band noemen en er maar liefst 4,5* aan geven.

Welkom in Absurdistan.

Dat was dus ook mijn eerste gedachte...

Shit, heb wel wat los gemaakt met mijn commentaar. Excuses aan alle 'echte' hardcore fans van Metallica. Sad But True. Ik vind dit The Black Album echt goed. En het is idd commercieel en gelikt. Omtrent het overige materiaal van deze topband heb ik geen gefundeerde mening. Daar ken ik de discografie onvoldoende voor en kan me derhalve jullie verbazing voorstellen. Sorry. Volgende commentaar zal wat 'doordachter' zijn. Ik hoop op 'forgiving'

Dacht meer aan 'Another one Bites the Dust'

Gewoon volhouden dat het nou eenmaal je mening is, je gaat hier toch geen sorry zeggen omdat er een paar mensen het niet met je eens zijn? Gekske.

Haha...bedankt voor je zorg. Zou pas gek zijn als meningen en inzichten je oordeelsvorming niet zouden bijstellen. Dat zouden meer mensen op dit forum moeten doen. Wordt de 'taal' wellicht wat vriendelijker zo nu en dan. Terug naar de muziek van deze mooie band. Nothing else Matters toch!

Al jaren zit ik op deze site, maar ben er eigenlijk nog nooit echt aan toegekomen om een goed stuk bij een album te schrijven. Daar nu toch maar eens even verandering in brengen en aangezien ik de laatste tijd in een Metallica bui ben, begin ik maar met het album waar het bij mij allemaal mee begon is. Ik had eerst op de een of andere manier een negatief beeld van Metallica, ik weet niet wat was. Een jaar of 2 geleden toch maar eens gaan verdiepen in Metallica en dit was het oudste album van ze die ik bij de bibliotheek kon lenen.

Wat mij meteen opviel was de productie, deze is erg lekker naar mijn smaak. Dikke muur van gitaren maar toch voldoende ruimte voor bas. Ook de drums staan prominent in de mix. Veel mensen zijn nogal negatief over Bob Rock, maar ik vind dat hij Metallica's albums wel het beste geproduceerd heeft.

Het album opent met Enter Sandman, een sterke song met een mooi intro. Ik moet wel zeggen dat ik hem iets te vaak gehoord heb waardoor hij mij nu een beetje verveelt. Desalniettemin is het een goeie opener en steekt de song goed in elkaar. Dan volgt het redelijk doomy Sad But True, lekker traag en log. Dit nummer blijft mij na vele luisterbeurten wel boeien. James Hetfield zingt hier sterk, mooie tekst ook. Vervolgens gaat het tempo omhoog bij Holier Than Thou, voor mij toch een van de mindere nummers van de plaat. Het nummer borduurt iets te lang voort op dezelfde riff. Ondanks dat het een van de vlottere nummers is op het album is, komt het qua kwaliteit in de buurt van de nummers van de 4 vorige albums.

Bij The Unforgiven wordt er gas teruggenomen. Ongetwijfeld 1 van de hoogtepunten van het album! Wat een sterke opbouw, prachtig intro en ook origineel om de refreinen rustiger te maken dan de coupletten. James Hetfield laat horen dat hij ook gevoelig kan zingen, hij legt echt zijn emotie in het nummer. Prachtige solo ook van Kirk Hammett! Meteen gaan we door naar een ander geweldig nummer, namelijk Wherever I May Roam. Het begint al mooi met de riff op een sitar gespeeld en bouwt hiermee al meteen de spanning op. Ondanks zijn lange speelduur weet het nummer goed te boeien, mede door de gitaarsolo.

Dan gaan we 2 'simpelere rockers'. Don't Tread on Me begint hoopvol, maar zakt toch wat in. Dit komt mede door het nét iets te cathy refreintje. Een van de mindere nummers op het album wat mij betreft. Through the Never daarentegen bevalt mij veel beter. Bondig maar sterk nummer met gave riffs en solo. Nothing Else Matters is de 2e ballad op het album. Ondanks dat deze zeer sfeervol is, vind ik deze toch wat minder dan The Unforgiven. Misschien heb ik hem ook iets te vaak gehoord. De solo, die in dit geval door James Hetfield wordt gespeeld, past perfect bij het nummer en komt wat minder geforceerd over dan de solo's van Kirk Hammett. Ook wel eens leuk voor de afwisseling.

Met Of Wolf and Man wordt je meteen weer wakker geschud. Een erg lekker nummer met een geslaagd refrein. The God That Failed begint met een leuk bas intro en lijkt in eerste instantie een 'simpele rocker'. De teksten zijn erg persoonlijk worden gemeend gezongen. In eerste instantie vond ik het een ietwat saai nummer, maar naar meerdere luisterbeurten bevalt hij mij steeds beter. Ook My Friend of Misery begint met een mooie baslijn van Jason Newsted. Het nummer heeft een bijzondere duistere sfeer. Het refrein klinkt anders dan je in eerste instantie zou verwachten maar is zeer geslaagd. Een van de hoogtepunten van dit album. Het album wordt afgesloten met rocker The Struggle Within. Het intro klinkt erg gaaf, maar helaas heeft dit nummer hetzelfde 'probleem' als Don't Tread on Me, het refrein klinkt iets te 'gemaakt'. Toch een van de mindere nummers van het album voor mij.

Al met was ik zeer positief verrast door dit album en heb me daarom in de gehele discografie van Metallica verdiept. Hier heb ik geen moment spijt van gehad. Ik kan mij goed voorstellen dat de fans van het eerste uur teleurgesteld zijn geweest toen deze uitkwam, maar voor mij is het wel de sleutel tot de rest van de band.

Mijn 3 sterren gaan naar: The Unforgiven, Wherever I May Roam en My Friend of Misery.
Minste nummers: Holier Than Thou, Don't Tread on Me en The Struggle Within

Ik geef hem 4*

Volgende recensie komt denk ik bij het ondergewaardeerde Load.

Mooi stuk Marcmtp!
Ben benieuwd naar je mening over Load. Ik vind hem persoonlijk ook niet zo slecht als de meeste Metallica fans. Re-load is wel wat dubieuzer maar Load mag ik nog graag draaien. Doet het zeker goed in de auto.

Load vind ik veel interessanter dan dit ding. Maar het is zeker leuk geschreven. Al begrijp ik niets van de alinea over sleutel naar de rest van de band. Ik wil er in ieder geval wel nog even naar luisteren na het lezen.
Meest bijzondere nummers vind ik juist Of Wolf And Man en God That Failed. Beiden hebben dat wat de andere nummers zo missen: sfeer. Bulten met sfeer. Of Wolf And Man is de dauw dat het groen in het bos bedekt waarin de hertjes en de zwijntjes nietsvermoedend de jagers tegemoet teden. God That Failed is een sombere song over opgroeien in een religieus gezin waarin ondanks de vrome toewijding ziekte en ellende toch toeslaat.
My Friend Of Misery past trouwens ook wel in dat rijtje. De rest van het album vind ik een stuk platter, eentoniger en dus vervelender.

Dat stukje kon ik misschien wat beter verwoorden inderdaad . Dit album was voor mij het eerste album van de band en ben toen eigenlijk naar de nieuwere albums gaan werken. Tot ongeveer een jaar geleden kende ik de 1e 4 albums nog niet in zijn geheel. Het is zeker niet hun beste album, maar dankzij dit album kwam ik wel in aanraking met de band. Dat bedoelde ik eigenlijk met de "sleutel". Kan me wel goed voorstellen dat deze je wat minder bevalt, de nummers zijn erg 'gemaakt' en minder spontaan dan de oudere nummers maar ik vind de meeste toch wel sterk. Ik zelf vind Load ook een fractie beter dan deze, maar daar kom ik morgen bij dat album wel uitgebreid op terug.

Oké een persoonlijk gevoel. Dat kan ik volgen. Zelf kom ik uit de hoek van de eerste vier albums, maar dat betekent niet dat ik elke drastische koerswijziging maar afwijs
Ben benieuwd naar je mening over Load Load is gedurfder en straalt dus meer avontuur uit daar waar het black album gewoon meelift op die dingen die Mötley Crüe, Bon Jovi, Steelheart en noem ze allemaal maar op destijds veel beter deden. Vind ik.

"Metallica", aka "The Black Album" wordt door vele fans gezien als de knieval aan de commercie, maar voor mij is dit het instapalbum voor Metallica. Op "Metallica" kiest Metallica onder aanvoering van producer Bob Rock voor een toegankelijker geluid, waarbij de snelle speedmetal is ingeruild voor een langzamer maar zwaarder geluid. Ook lijkt het erop dat James Hetfield zangles heeft genomen, of hij heeft geleerd hoe hij zijn stem beter moet gebruiken. Het totaalgeluid vind ik in ieder geval een stuk prettiger dan de vroegere Metallica sound. Er zijn zelfs balladachtige nummers te horen op "Metallica", waaronder "Nothing Else Matters" het meest bekend is. Het blijft een mooi nummer, maar ook "The Unforgiven" mag niet onvermeld blijven. Een mooi nummer, dat rustig begint en mooi wordt opgebouwd naar een krachtige climax. Andere hoogtepunten vind ik "Enter Sandman", "Sad But True" en "Wherever I May Roam". Ik vind "Metallica" een van hun betere albums, vergelijkbaar met "Master of Puppets" als het gaat om het melodieuze karakter. Daarnaast is "Metallica" extra speciaal, aangezien het zogezegd mijn eerste kennismaking is met deze mastodont van de metal/hardrock.

Luister Fade to Black eens van Ride the Lightning, die vind je waarschijnlijk dan ook wel goed.
Hier laat James al horen dat hij een ballad aan kan.
YouTube - Metallica - Fade To Black (Music Video) + DOWNLOAD

En mag ik je naast Fade to Black bijvoorbeeld ook nog wijzen op het nummer One uit 1988.

Het is mij opgevallen dat je in een razend tempo reviews / meningen schrijft, maar bij dit album zit je er toch wat naast.

Bon Jovi....?!

Dat was toch echt andere koek Edwynn of een 'andere lift'. En ze deden het ook nog eens beter? Lastig te volgen voor mij.

James heeft ten tijden van Metallica inderdaad zanglessen gehad.

So? Zingt hij ineens zoveel beter op dit album en tijdens de concerten vanaf 1991?

Nee maar zijn stem ging minder vaak naar de kloten. Drie uur lang optreden is a bitch voor een stemband. En ja, ik vind Dr Feelgood en New Jersey inderdaad betere albums.

Wow, ik vind New Jersey juist niks bijzonders. Toch verrassend.

Als je die 2,5* voor dit album bij den Edwynn ziet staan, verrast het dan echt?

Wow.

Als je terugbladert, kun je nog eens lezen hoe ik tegenover het zwarte album sta. Die mening doe ik nog steeds gestand.

Als ik dan luister naar bv S & M is dat zonde van het geld geweest.

Ik heb dit album ook; ik heb het zeker een paar jaar al niet afgespeeld. wat niet zo'n goed teken is op zich. Het gekke is dat ik wel goed vind, maar als ik wat afspeel toch terug grijp op RTL en MOP. Geen idee wat voor waardering ik ervoor zou geven qua sterren; wel degelijk en goed, maar toch niet enerverend genoeg blijkbaar. ik denk zo'n 3,5 ster of daar omtrent.

Volgens mij zit ik te hoog met mijn 4*, maar ik heb geen zin om het weer te beluisteren om dat na te gaan. Ik draai dan liever nog eens een ander album van deze gasten.

Dat heb ik nou ook. RTL en MOP leg ik nog regelmatig op de draaitafel, net als Garage Days Revisited, dit Black Album heb ik al in geen eeuwen meer helemaal geluisterd. Alleen Nothing Else Matters luister ik nog vaak, die zet ik op om mee te spelen op mijn gitaar.

Dat gevoel heb ik bij mijn 4* ook een beetje. Misschien wel 10 jaar niet meer gehoord deze plaat en toen der tijd puur gestemd op jeugd sentiment.

Hoe kon het ook anders dat dit album het zwarte schaap zou worden voor de liefhebbers van het eerste uur.

Inderdaad: het black sheep album.