Ozzy Osbourne - Scream (2010)

Is dit Ozzy Osbourne? De Ozzy Osbourne die zong bij het legendarische Black Sabbath? Jammer genoeg wel. Al die bands van nu zijn geinspireerd door Ozzy en Black Sabbath, maar nu doet hij en zijn band die bands compleet na-apen! Ik hoor genoeg tweede-rangs Nu Metal-riffs op dit album! Het enige nummer wat erg goed is Diggin Me Down, dat blijft een stuk dichter bij wat we van Ozzy gewend zijn in plaats van krampachtig moderne metal te maken! 1,5 ster!

tsja sommigen muziekanten gaan met hun tijd mee, en combineren hun vertrouwde elementen met met nieuwe dingen. Wanneer ozzy met een plaat zoals paranoid of Blizzard... zou komen dan wordt er hoog van de dagen geschreeuwd dat het achterhaalde muziek is.

Ik ga deze plaat steeds beter vinden. ondanks alle nieuwe elementen.

Wat hoor je liever? Een nieuwe Paranoid, Blizzard of dit album?
Ik kan de keuze snel genoeg maken. Boeien als het achterhaald is, als het maar goed & lekker klinkt toch?
Vind dit album inderdaad maar een hoop na-aperij met een paar vette momenten.

Album klinkt zeker niet slecht. Het klinkt verfrissend. Misschien was het een wel een goed idee om van gitarist te veranderen. Zakk Wylde vind ik persoonlijk nu niet de beste gitarist. Het vorige album Black Rain klonk ook meer Black Label Society. Hij is zeker niet slecht, maar ik wou stiekem een beetje verandering in het geluid van Ozzy, en dat is toch een stuk gebeurd op 'Scream'.
Diggin Me Down en Let It Die vind ik al positieve uitschieters op deze plaat.
Deze is geen super-plaat, wel een groei-plaat.

Best lekkere plaat, alleen neigt het wel een beetje naar overproductie oftewel overgeliktheid. Al dat gesleutel om iemand van 60 te laten klinken als een krachtige dertiger hoeft voor mij niet per se, kwetsbaarheid hoort ook bij Rock 'n Roll.

Daarom drie sterren: het is een een lekkere plaat maar het ontbreekt hier aan elke vorm van emotie, dus zal hij bij mij niet meer al te vaak gedraaid worden. Ik hoop nog eens op een rauwe plaat zonder al teveel studio-trucs. Dat het dan allemaal wat minder perfect klinkt is in mijn ogen een pluspunt. Ik zet nog maar eens de american recordings van Cash op .

Ozzy is best wel productief en zijn CD's klinken alijd goed verzorgd. Op deze CD laat hij zich in met moderne invloeden en hij weet er best raad mee. De klassieke hardrock sound heeft plaats moeten maken voor mechanische metal. Aan het begin van de CD is dat wel even wennen. Gelukkig is zijn stemgeluid nog steeds het herkenbare middelpunt en blijven zijn zanglijnen ook immer hetzelfde. Het is een aardige CD geworden, maar ik mis toch enige memorabele songs.

Heel pakkend album!

Ik vind het toch wel een goed album ik heb hem zelf 4 sterren gegeven, eindelijk weer wat fatsoenlijke hard rock. Ik vind vooral Let it die en Let me hear you scream lekkere nummers om naar te luisteren.

Lekkere plaat van ozzy. en de nieuwe gitarist doet het ook goed.
Eindelijk een album van de lord of darkness die wel weer om aan te horen is!

Hulde!

Ja natuurlijk...enkele maanden later is er dus ook een tour edition beschikbaar met meerdere bonus tracks. Buiten vier live songs dus ook twee nieuwe studio tracks - 'Hand of the Enemy' en 'Jump the Moon'. Beiden zijn overigens best goed en hadden gerust op de reguliere cd gemogen.

Berichten verplaatst naar Ozzy Osbourne

Ik had scream al een tijdje in mijn collectie maar ik had nog niet de tijd genomen eens goed naar dit
album te luisteren. Na mijn mening heeft ozzy al zoveel goede platen gemaakt dat als dit zijn laatste plaat zou zijn voor zijn pensioen ik meer dan tevreden ben.
Je zou tegen ozzy kunnen zeggen ga lekker in de pool liggen met wat cocktails en geniet van je centen. Maar als muziekdier gaat hij door tot aan het gaatje zoals een muziek grootheid betaamd.

Op scream heb ik al een mooie track ontdekt en dat is Time.

Over het algemeen vind ik de plaat mainstream en slaat inderdaad een nieuwe weg in.
Helemaal niet verkeerd en verder vind ik het gaaf dat Mike Bordin drumd bij Ozzy.

Nieuw (nou ja...) album van Ozzy met de nieuwe gitarist Gus G. En ik moet zeggen, Ozzy heeft wel een neus voor goede gitaristen. Hij heeft altijd een strakke band achter zich staan en dat is zeker een verklaring voor het succes dat hij heeft gehad (en nog steeds heeft). Net als op Black Rain, die ik wat magertjes vond, klinkt het album wel modern.

Het eerste nummer Let it Die is lekker heavy.
Let Me Hear You Scream is een redelijk uptempo nummer. Met het loodzware Soul Sucker trekt Ozzy een lange neus naar Sabbath. Dit nummer komt als een zware trein uit de speakers over je heen. Gus G. heeft hier echt een visite kaartje afgegeven. Meer van dit soort muziek a.u.b! Het beste nummer van deze plaat voor mij persoonlijk.
Life Won't Waite vind ik weer wat minder dan de eerste drie nummers.
Diggin Me Down is wel weer een monster! Na een rustig en dreigend intro vallen vooral de korte en felle riffs op.
Crucify is ook weer uptempo (..) nummer. Time is weer een rustig Ozzy nummer, niet slecht maar ook geen uitschieter.
Hierna is het gelukkig weer genieten geblazen met de korte felle riffs van I Want It More, na Soulsucker het beste nummer van deze cd.
Latimers Mercy is een part nummer, maar klinkt wel lekker.

En dan het geniale nummer I Love You All, ik vond het zo goed dat ik meteen over mijn nek ging .... Neen, dit is helemaal niets, had van mij er niet op de cd moeten staan.

Al met al is dit een goede Ozzy cd en geef een hogere waardering voor dan Black Rain (3 sterren). Deze krijgt een 4.

wie zet ordenary man er eens op ?

Een wat moderner, bombastisch geluid, met behoorlijk wat lekker zware metalriffs. Ja hoor, ik kan er wel wat mee. Na een sterke opening met een reeks prima tracks zakt de boel af en toe wel wat weg in middelmatig songmateriaal, maar het album blijft over de hele linie toch best oké. Ik heb Ozzy wel eens minder goed uit de hoek horen komen, in ieder geval.

Het lijkt wel met het klimmen der jaren des te steviger de platen klinken van de beste man. Hoewel ik het catchy toegankelijke geluid van Ozzy uit de jaren 80 prefereer boven een metalen variant. Let It Die is stevig maar heeft een vervelende zanglijn. Let Me Hear You Scream is weliswaar heavy maar is ook niet direct een topper. Soul Sucker is power metal in optima forma, wat een heavy groove zeg. Ruiger heb ik Osbourne nooit eerder gehoord, en in alle agressie heeft het nummer wel wat. Life Won't Wait klinkt aanstekelijk en is een goed doordachte compositie. Een prima song. Diggin' Me Down heeft een swingend karakter en had niet misstaan op No More Tears, de uitwaaierende solo's kunnen mij wel bekoren. Crucify is redelijk en scoort een voldoende. Fearless kan mij dan weer niet zo boeien. Time duurt wat lang om de boodschap over te brengen maar is gevarieerd en kan er ook mee door. De overige songs doen mij nog maar vrij weinig. Zo vormt Scream een klein beetje eerherstel zonder direct uit te groeien tot een goede schijf. De sound is enorm heavy, over de songs is voor mijn gevoel wat beter nagedacht en er staan weer een paar sterke tracks op.

Tussenstand:

1. Diary of a Madman
2. Blizzard of Ozz
3. The Ultimate Sin
4. No More Tears
5. Bark at the Moon
6. Scream
7. No Rest for the Wicked
8. Ozzmosis
9. Down to Earth
10. Black Rain

Het is een aardig album dat vooral erg leuk begint. Daarna zakt het wat in. Over het geheel gezien is het inderdaad best heavy. Vermakelijk, maar niet overal even sterk.

Curieus, ik vind Scream namelijk echt zeer behoorlijk. Gus G brengt wat vuur terug dat echt compleet miste op de vorige platen en ook de composities storen nergens. Kijk, Let Me Hear You Scream en Soul Sucker zijn heel moderne tracks, dus ongetwijfeld zullen er een aantal mensen echt enorm over de zeik zijn geweest hiervan, maar Ozzy klinkt hier voor de verandering krachtig en gemotiveerd. Het is allemaal wel dermate overgeproduceerd dat de vraag blijft hoeveel hiervan echt is en hoeveel technologie, maar vooruit, ik wil hier niet moeilijk over doen.

Life Won't Wait en Diggin' Me Down zijn namelijk echt sterke tracks te noemen. Afwisselend en met de juiste emoties gespeeld en gezongen. En ja, ik heb eigenlijk ook geen kritiek op de rest behalve 'het is niet helemaal mijn ding'. Heb deze wel veel meer achter elkaar kunnen draaien dan Down To Earth en Black Rain en vind hem ook beter dan een aantal van de - voor mij - tegenvallende klassiekers.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. Scream
5. The Ultimate Sin
6. Blizzard Of Ozz
7. Ozzmosis
8. No Rest For The Wicked
9. Down To Earth
10. Black Rain

Net als op Black Rain is Kevin Churko de producer op Scream. Hij geeft dit album wederom een platgecompressed en poppy geluid mee, maar als geheel klinkt dit album wel wat steviger dan de voorganger. De plaat opent vrij sterk met Let It Die, een midtempo beuker dat zich in de solosectie tot een onvervalst heavymetalnummer ontpopt. Ook Let Me Hear You Scream vervolgt lekker stevig, al kan het afgemeten synthetische en industrieel aandoende geluid van de ritmegitaar me niet erg bekoren. Als geheel klinkt het nummer echter erg energiek.

Na het pompende en groovy Soul Sucker krijgen we in de vorm van Life Won't Wait een soort van semi-ballad te verwerken. Aanvankelijk hoor ik de bui al aankomen en bereid ik me voor op een zeikballad zoals Ozzy zo vaak heeft afgeleverd in het verleden, maar wie schetst mijn verbazing als blijkt dat dit een best sterke en afwisselende track blijkt te zijn.

En zo raak ik gaandeweg steeds meer gecharmeerd van dit album, dat energieker klinkt dan de vorige twee album. Na het sterke Diggin' Me Down is het belangrijkste kruit wel verschoten, maar blijft het album aangenaam.

Als ik dat toch een punt van kritiek moet geven dan is het wel de rol van Gus G. Ozzy's band was ooit een broedplaatst van gitaartalent. Gus G. is zeker ook een uitstekende gitarist, maar zijn spel is in tegenstelling tot zijn voorgangers weinig onderscheiden.

Scream is een degelijke, energieke Ozzy-plaat, maar zonder het charisma van zijn beste werk.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain

Bij verschijnen van Scream kwam er een grappig filmpje online van Ozzy Osbourne in Madame Tussauds in Londen, die zittend als wassen beeld plotseling in beweging kwam en bezoekers liet schrikken. Gegil alom: scream! Ook al vonden mijn kinderen Ozzy 'een griezel', dít vonden ze leuk. Het staat inmiddels op Dailymotion.

Opgenomen in de thuisstudio van de zanger is nieuw de Griekse gitarist Gus G (Karamitroudis), die ik nadien tweemaal solo zag. Dan zit hij in de hoek van power metal: melodieus en uptempo.
Bij Osbourne echter klinken net als op voorganger Black Rain nogal wat logge invloeden uit nu metal. Van dat laatste subgenre ben ik geen liefhebber en daarmee vallen die nummers af, vooral omdat de zanglijnen er niet beklijven. Neem bijvoorbeeld Latimer's Mercy, dat veel te lang, heavy maar saai doorkeutelt.

Wat doet het wél goed? Het vlotte Let Me Hear You Scream, het lichtere Life Won't Wait; met het klassiek-akoestische Diggin' Me Down waan je je terug in de dagen met Randy Rhoads waarna een heerlijk heavy nummer met Sabbathiaanse riffs volgt, mijn favoriet van dit album; in het kalmere Time met z'n koortje is de melodie aangenaam; ronduit lief is het korte afscheid met I Love You All. De drie bonusnummers die nadien verschenen zijn prettig.

Her en der wordt in de teksten met de Almachtige geworsteld, zoals in Diggin' Me Down, of wordt hypocrisie aangekaart (Crucify).
Schreef Osbourne deze teksten zelf? Zou kunnen, maar omdat hij voorheen die credits onterecht claimde, ben ik in het ongewisse of dat hier wél het geval is; herinnert u zich zijn eerste soloalbums waar Bob Daisley al dan niet als muzikant meewerkte. Wellicht toch wel hier, omdat hij nadien op Patient Number 9 zelfs autobiografisch werd en zijn gevoelens verwoordde.

Soul Sucker is nog wel aardig door de tempowisseling, van de monotone riff moet je houden. Jammer dat G niet de nodige compositorische ruimte kreeg. Zelf weet de gitarist niet eens waarom hij nadien niet meer werd gevraagd. Ik denk dat hij meer voor Osbourne had kunnen betekenen dan de zanger toestond, wat vermoedelijk de kwaliteit van de muziek had verbeterd.
G's gitaarsolo's zijn evenwel spectaculair: een sterke combinatie van snelheid, melodie en eigenwijze wendingen. Daarom toch nog een 7 in plaats van een 6 voor Scream.