Phil Collins - Going Back (2010)

Hoewel ik geen beaster1256 heet, reageer ik toch maar. Je hebt goede covers en je hebt tenenkromend slechte covers. Tenenkromend slechte covers, waar je haren recht over eind van gaan staan, hoor je op "Going Back (2010)". Als je wilt horen hoe je classics wel moet coveren koop je het nieuwste album van Santana. En nee.... ik ben geen Ph. C. hater.

Zelfs Lamont Dozier (toch ook wel een icoon in de soul music) is laaiend enthousiast over dit album:

"Legendary Motown songwriter and producer Lamont Dozier hailed "GOING BACK": "Recording an album of Motown covers can be tricky, but I have to say this album has exceeded my expectations. Phil Collins has truly given us the real thing vocally, instrumentally, and production-wise... It's spectacular, making it impossible to pick a favorite because they're all masterfully done."

Achja en zo heeft ieder zijn mening over 'goede covers'. Mijns inziens is dit eindelijk weer eens een album waar covers geen covers lijken en er enorm veel gevoel, plezier en eigen inbreng te horen is. Gelukkig want een tenenkrommend album had het inderdaad kunnen zijn (nogmaals refererend naar Seal), ware het niet dat Phil hier aan het roer heeft gestaan en het bootje prima op het natte heeft weten te houden.
Hij was immers al bekend met covers (true colours, You can't hurry love etc.) en bijvoorbeeld begeleiding met blazers (2e solo album). Motown is even net iets anders, maar past uitstekend bij datgene waar Phil goed in is: fesie bouwen en een eigen swing eraan geven.

Enige minpunt/ misser van dit album en vandaar ook niet de 5 sterren, zijn de covers Going to a go-go en Papa was a rollin' stone. Ach, 2 missertjes op in totaal 18 tracks kan tegenwoordig grote klasse worden genoemd. Nou ben ik ook een Phil liefhebber, want dat scheelt natuurlijk bij MuMe ook zeker 3,5 ster .

Zeg maar op 29 tracks !! Ben het wel met de kritieken op de zang van 'Papa was a rollin' stone' eens. Vooral de zin "and when he died".

Aardige plaat van Collins en dit kan ik nog best van hem hebben. Misschien moet hij nu dan maar echt met pensioen gaan. Gedrochten als Testify kunnen we echt niet meer hebben.

Vind het niet slecht maar het is niet echt mijn stijl. Na een paar keer luisteren is zijn stem inderdaad niet echt geweldig meer. Maar goed klinkt opzich aardig.

In mijn geval geen een van beide. Tuurlijk vind ik de zang slecht en voegen deze covers niks toe aan het origineel. Daarnaast moet je gewoon geen soul zingen als je geen soulstem hebt, dat is geen mening maar dat is een feit. Er gelden natuurlijk wel uitzonderingen op. Neem bijvoorbeeld Sheryl Crow's nieuwste album '100 Miles from Memphis'. Bij dit album zie je dat Sheryl en soul wonderbaarlijk goed samengaan. Daarnaast is haar cover in de vorm van 'Sign your name' wel mooi gedaan en kan prima naast het origineel van Terence Trent D'arby.

Ik snap -op mijn beurt- dan weer niet waarom iedereen zo lovend is. Oké, je bent positief over de arrangementen, dat kan ik begrijpen. Maar kom op zeg, hoe subtiel de originele versies gezongen werden, hoe platter en banaal deze covers klinken. Ik had misschien ook wel verwacht dat meerdere muziekluisteraars dat zouden horen, blijkbaar niet dus. Maar goed, ieder z'n ding hè!

Nee, ben ik dus één van diegene die dat juist niet vind/ hoort, want ik leg covers niet met een meetlat naast het origineel. Bij mij geldt dat covers ook wat van de artiest zelf moet bevatten en daar is Phil prima in geslaagd, behalve bij de 2 genoemde tracks. Er zijn namelijk nummers waarvan ik(!) vind dat die niet gecovered moeten worden en waarbij Phil's stem er niet voor leent. Maar dat is een persoonlijk iets...

Hoe prachtig kan muziek i.c.m. meningen zijn

Waarom toch? Ik doe hem net de suggestie aan de hand weer eens contact op te nemen met Michael R en Tony B, die hebben toch ook niets te doen.


Dáár is iedereen het mee eens

Helemaal mee eens. Maar toch kan de genoemde eigen interpretatie een nummer ook juist verpesten. Al is dat bij dit album voor mij niet het geval omdat ze erg dicht bij de originele versies blijven. Dus juist alleen maar lof.

Helemaal met je eens. Ik heb dat ook, zoals het eerder genoemde Papa was a rollin' stone dus.

Zo'n verhaal afkondigen en dan toch lekker een 1,0 geven dat is pas echt hypocriet wat mij betreft. Het is niet Phil's beste en eigenlijk gewoon een leuke toegift op zijn imposante carriere. Zo zie ik het. Deze plaat is voor de lol gemaakt en dat straalt hij wel uit.

Ik heb gewoon iets tegen al te gemakkelijke 1,0 stemmen. Dan verdenk ik je er al snel van helemaal buiten je genre te stemmen of een hekel aan iemand te hebben.

Hoezo hypocriet? Omdat ik beargumenteer waarom ik dit album niet waardeer? Of is het hypocriet omdat ik dit album maar liefst drie keer volledig heb beluisterd (exclusief bonustracks)?

Even offtopic: toen ik jouw stemtabel erbij heb gepakt zag ik dat je voor het kerstalbum van Sheryl Crow een 0,5 hebt gegeven... het is niet Sheryl's beste en eigenlijk gewoon een leuke toegift op haar imposante carrière. Zo zie ik het. Deze plaat is voor de lol gemaakt en dat straalt ze uit. Maakt jou het dan ook niet hypocriet dat je er alleen bij zet ,,In één woord vreselijk dat Sheryl ook zoiets doet.''? Practice what you preach zou ik zeggen.


Gemakkelijk 1,0 stemmen? Wat jij wil joh. Ter verduidelijking, ik heb helemaal niets tegen Phil Collins, maar moet inderdaad toegeven dat ik zijn vocale kwaliteiten nooit echt bijzonder heb gevonden op 'losse' nummers die ik van hem kende. Desondanks toch dit album geprobeerd maar hij is me niet bevallen - kan toch? En buiten mijn genre stemmen? Ik wil niet veel zeggen maar als je even de moeite had genomen om te kijken op welke albums ik heb gestemd dan had je kunnen zien dat meer dan de helft soulalbums zijn van de jaren '60 tot heden, dus bespaar me die theorie.

Ik heb wel degelijk naar jouw Top 10 gekeken en zag daar inderdaad nogal wat Soul artiesten staan. Juist daarom zou je denken dat je Motown kunt waarderen in al zijn vormen want wie covert Motown nou niet ??

Kerstalbums zoals door Sheryl Crow, Bob Dylan etc. zijn wat mij betreft per definitie echt helemaal fout maar je hebt een punt moet ik zeggen. Ik zal deze stem heroverwegen.

Edit: 2 sterren voor Sheryl

Het hangt er maar vanaf hoe je je cijfers beargumenteert. Bij mij is een 3* bijvoorbeeld iets als "wel aardig, luisterbaar maar niet te vaak" en dat heb ik een beetje bij deze cd.

Phil's stem past best goed bij sommige nummers maar bij andere levert het vrij dramatische resultaten op. Ik weet niet hoe deze selectie van nummers tot stand is gekomen maar een wat meer kritische blik van buiten had misschien geen kwaad gekund.

1* zou bij mij overigens iets betekenen als "waardeloos, louter uitgebracht uit winstbejag", en dat laatste lijkt me hier niet aan de orde: Je hoort dat Phil er plezier in heeft, al had hij sommige covers beter voor onder de douche kunnen bewaren.

Nb. de tracklist van mijn exemplaar is toch wel wat anders en ik heb bij mijn weten gewoon de standaardversie

Niet zijn allerbeste, maar het plezier dat hij heeft tijdens het zingen van de nummers maakt veel goed. Hoewel ik een zwak heb voor Phil Collins denk ik dat sommige mensen zich hier voornamelijk bezighouden met zichzelf belachelijk maken. Als je het album niet goed vindt prima, maar ga dan niet tegen elkaar lopen zeiken. Een slechte stem ja, een slechte review, zeker, maar ga niet tegen elkaar zeiken.

Waar de één een juweel hoort, hoort de ander een aaneenschakeling van slechte nummers. De juiste term hiervoor is subjectief, dat op de man spelen is nou precies de reden waarom ik tegenwoordig MusicMeter steeds minder serieus neem. Het is zonde, want het idee van het platform is prima.

Even cashen net voor de kerst, nou komt er ook nog een Going Back DVD uit Live At The Roseland Ballroom NYC.

Filmed in June of this year in the intimate surroundings of New York s famous Roseland Ballroom, this is a real chance to get up close and personal as Phil Collins faithfully recreates the soul and Motown classics that he loved as a teenager. His band includes three of Motown s original backing band The Funk Brothers: Bob Babbitt on bass and guitarists Eddie Willis and Ray Monette, as well as two stalwarts of Genesis live shows: Chester Thompson on drums and Darryl Stuermer on guitars. Backed by a killer 18-piece band...Collins got most everybody in the Roseland Ballroom dancing (Rolling Stone) A bloody lovely show (Time Out, New York)

Phil Collins hoeft (al jaren) niet meer te cashen, ook al staat hij dan als zelfstandig ondernemer te boek.

En een dvd die de cd volgt: er is niets nieuws onder de zon. Maar aardig dat je ons het laat weten. Mij krijgt Phil C. er niet van naar de dvd zaak, ik vind de cd meer dan voldoende.

Een heelijke cd die lekker wegluisterd,het zijn ook geweldige nummers die uitgekozen zijn voor deze verzamelaar.
Maar eerlijk is eerlijk,Phil zijn stem is niet meer als wat het was.

Slecht is het niet, Collins heeft er mooie nummers uitgepikt, en geprobeerd ze naar z'n hand te zetten. Ik ben wel nooit een fan geweest van 's mans stemgeluid, maar voor de rest valt het goed mee.

2,5 sterren

Zijn versie van (Love Is Like a) Heat Wave klinkt niet onaardig maar voegt niet veel toe aan het origineel, al is Phil Collins nog goed bij stem. Ik zie dat het allemaal covers zijn en ik ben niet bepaald een voorstander van coveralbums, zelden heb ik er goede gehoord.

Dit is echt verschrikkelijk. Geen enkel nummer voegt iets toe aan het orgineel. Nu begrijp eindelijk waarom deze man het oudere werk van Genesis ooit als "old rubbish" omschreef.
Hij heeft echt geen smaak.

Laat nou de opzet van dit project zijn geweest om zo dicht mogelijk bij de originele versies in de buurt te komen... en dat is dus perfect gedaan !

Maar daar over gesproken, een artiest doet het bij een cover toch nooit goed. Maakt 'ie duidelijk z'n eigen interpretatie vinden de mensen het teveel van het origineel afliggen. Wordt er geprobeerd om het origineel zo dicht mogelijk te benaderen is het argument dat de nieuwe versie niks toevoegt. Er is altijd wel iets dus.

Nog steeds niet gekocht, maar deze docu is wel zo interessant dat ik misschien toch eens...

YouTube - Kanaal van philcollins

Lijkt me trouwens best leuk om zo je voorliefde voor bepaalde muziek uit te kunnen leven.... Ieder zijn smaak, natuurlijk..

Zeker, hij heeft zijn oude voorliefde uit kunnen leven en nu mag Phil Collins weer terug naar de realiteit en pogen een goede eigen plaat (al dan niet in Genesis verband) te maken. Want voor je het weet heb je 5 van dit soort albums in 5 jaar tijd en daar zou ik geen voorstander van zijn.

Dus 1 x Motown is leuk (vele andere zijn Collins al voorgegaan overigens), daarom weer tijd voor iets eigens en iets beters.

Ik lees hier over het algemeen slechte kritieken op het nummer Papa was a rollin' stone.
En helemaal onterecht is dat wat mij betreft ook niet want je gaat het vergelijken met The Temptations en dan valt een cover al gauw in het niet.
Maar er is nu een vinyl promo verschenen van Papa was a rollin' stone met daarop de Woolly Mannoth Remix en die mag er wel wezen hoor.
Dus mocht je benieuwd zijn, zoek ff op google dan kan je zelf ook oordelen.
zoekterm = phil collins papa was a rollin' stone Woolly Mannoth Remix

Als je eenmaal op de helft van deze cd zit heb je het eigenlijk wel gehoord allemaal, aardig niet meer dan dat, de blu-ray ( Live At The Roseland Ballroom NYC.) die onlangs is uitgebracht is iets beter te verhapstukken, aan het beeld en geluid ligt het niet, maar voor mij persoonlijk komt dit concert maar niet echt van de grond, leuk voor de heb voor de echte Collins liefhebber.

Phil Collins staat op Musicmeter met Going back in sterren net even een paar tienden hoger dan Testify en Both sides of the story.

Ik kan dat nog wel begrijpen.

Maar eigenlijk komen zijn laatste 7 (van de 8!) solo-albums nauwelijks aan de 3***

En dat verbaast mij wel een beetje. Ik denk dat vriend en vijand het er over eens zullen zijn dat tot en met ...But seriously Phil Collins solo eigenlijk geen slechte albums heeft gemaakt.

Integendeel, ik lees bij dat album nog vele juichende kritieken en veel schrijvende mensen die, geheel ook conform de reacties van het publiek in die tijd, vier of meer sterren geven. Toch komt ook dat album nauwelijks boven de drie sterren uit, gemiddeld.

En hier word ik een beetje argwanend. Hoe komt het, dat duidelijk mindere albums van de laatste 20 jaar nauwelijks in sterren onderdoen voor alles vanaf Hello, I must be going?

Nogmaals, de kritieken, zoals dat van Martial op een album als Going back vind ik begrijpelijk, haast logisch. Er worden hier ook meer negatieve reacties op Going back geleverd. Geldt ook voor de vorige twee albums. Maar ...But seriously? Dat vinden velen op Musicmeter zelfs het beste Collins album ooit.

Een bizar fenomeen.

Nee hoor. Ik ken alleen Face Value helemaal (en deze) en zelfs dat vind ik geen goed album, terwijl dat album het hier op MuMe het nog wel het best doet. Ik ken verder ook alle hits. En ik kan me prima voorstellen dat mensen die album niet goed vinden.

De eerste 4 albums van Phil Collins (t.e.m. ...But Seriously) blijf ik sterk vinden ongeacht de troep die hij later uitbracht. Ik zie dat het allemaal covers van bekende Motown-hits zijn, ik hou mijn hart dus vast, coveren is niet de sterkste kant van Phil Collins (zie zijn versie van het Dylan-nummer The Times They Are A-Changin' ) al is het niet de eerste keer dat hij een Motown-song covert (zie eerder You Can't Hurry Love dat een nr.1-hit werd en ik nog best te pruimen vind).

Ik denk dat Phil Collins beter een unieke soulplaat had kunnen maken met eigen materiaal i.p.v. deze coverplaat. Het nummer Two Hearts uit de filmsoundtrack van Buster was wel een geslaagd soulnummer, geschreven door Collins en geproduceerd door Lamont Dozier.