Phil Collins - Going Back (2010)

Phil wordt vaak (ten onrechte) verweten de 'Genesis'-formule om zeep geholpen te hebben. Daarnaast heeft hij (inderdaad) een overdaad aan drakerige ballads gemaakt (die Tarzan-bende, bv.). Bij sommige mensen inderdaad een reden om hem met alles neer te sabelen. Heb ooit eens op het Led Zeppelin-forum een hoop gezeik gelezen hoe slecht ie wel niet met ze drumde op Live Aid. Typisch zoiets.

Wat ik aan positieve reacties lees over deze plaat vind ik oprecht overkomen, en in de pers wordt het ook juichend ontvangen. Ik vermoed daarom ook dat de lage stemmen meer op het persoon Collins gericht is als op iets anders.

Prachtige reactie Kaztor ! En het is een gegeven dat Collins dit door de jaren heen altijd heeft gehad. Ben het met je eens dat hij ook " drakerige ' nummers heeft gemaakt, maar welke artiest heeft geen slechte momenten ? En van daaruit kan er altijd weer iets moois komen.

Het is knap van Collins dat hij gewoon zijn eigen weg gaat, en tijdens een concert in de Groenoordhallen met Genesis ( waar ze behoorlijk uitgefloten werden ) gaf hij ook aan dat de ' fans ' niet moesten zeuren.

Dat ik niet alles waardeer van hem is mijn zaak, mijn smaak. En als het aan anderen lag had hij nog steeds een baard, lang haar en zong hij nummers met het liefst een gemiddelde van 9 minuten lang, of bestond Face Value 9 uit meerdere nummers met opeens een ' magnifieke, verrassende ' drumsolo en gaf hij, anno 2010, nog steeds in interviews toen dat hij het liefste zo achter de drums zou kruipen als Peter Gabriel weer terug zou komen zingen in Genesis...

De man heeft ons veel moois gegeven waar we naar terug kunnen luisteren zo vaak als we willen. En ik doe dat ook, en dat ik dit na 30 jaar nog steeds doe zegt, voor mij, genoeg over de kwaliteiten van het werk wat hij gemaakt heeft....

Hij is oud geworden, veel van zijn lichamelijke klachten zijn terug te verwijzen naar zijn muzikaal verleden en zijn workaholicisme... Kan me voorstellen dat hij zijn roots opzoekt via zijn jeugdmuziek...

Hats off for the Little Big Man !!

Jawel, maar ik vind wel dat kaf en koren van elkaar mogen worden gescheiden, ook bij Phil Collins.

Kaztor beschrijft wat ik suggereerde, namelijk, dat Phil Collins door velen verantwoordelijk wordt gehouden voor de muzikale koerswijziging van Genesis. En dat dat dus blijkbaar automatisch moet leiden tot het afbranden van zijn gehele solo-carriére.

En dat vind ik in ieder geval tot en met ....But seriously volstrekt ten onrechte.

Toch is er maar één verantwoordelijk voor zijn eigen prestaties en dat is Phil Collins uiteraard zelf. En de laatste twintig jaar van zijn werk, daar is ook maar heel weinig goeds uit voortgekomen.

Daar steekt Going back dan nog vrij gunstig tegen af, eerlijk is eerlijk, hoewel ook ik liever een album had gezien met de allerbeste 12 motown nummers. 26 is echt teveel van het goede en komt op een gegeven ogenblik ook allemaal hetzelfde over. Daarin heeft Martial wel gelijk.

Maar met het doorzetten van zijn fysieke herstel, en een stem die verder nog weinig slijtage lijkt te vertonen, zou het wel aardig zijn als Phil Collins weer eens een album schrijft (en 45 minuten is meer dan voldoende) van het niveau van zijn solo-albums uit de jaren '80.

Haha, hoe ironisch is het dan ook dat albums als We Can't Dance en Invisible Touch naast de singles veelal symfonisch getint zijn, de heer Collins tot halverwege de jaren '80 bij tijd en wijle een baard liet staan en zelf het beste weet dat Gabriel zelf er geen zin in heeft. Meegaan met de tijd wordt wat mij betreft te vaak nodeloos afgestraft.

Een andere mogelijkheid: omdat veel Genesisfans Collins zijn blijven volgen kennen ze ook zijn (oudste) solo-albums en stemmen ze er op. Dat het vervolgens hun stijl niet is uit zich in een lage waardering, maar hoeft verder geen afbranden te zijn.
Een album als No Jacket Required vind ik weinig boeiend bijvoorbeeld, dus ik geef er geen al te hoog cijfer aan. Als precies ditzelfde album door Bill Bollins was uitgebracht dan had ik het waarschijnlijk nooit gekend en had ik er dus ook geen cijfer aan gegeven.

Zelfs " No jacket required" heeft fantastische nummers zoals going home, don't lose my number en de sting song.
Collins heeft, ook met Genesis, een mengeling gemaakt van commercie en fanatastische nummers.

Ikzelf een fan van Ripples kan ook zweven op i wish it would rain.
of boos zijn met i don't care anymore

Ik wil, bij nadere beluistering en bestudering, toch aangeven dat ik alsnog voorganger Testify, op de schaal van Phil Collins, net even iets beter vind dat Going back.

Testify is eigenlijk ook niet best maar heeft soms nog aardige momenten. Ik vind Going back vooral erg veel van hetzelfde, uitgekouwde overbekende hits die allemaal niet leiden tot een veelvuldig afspelen van deze cd. Dan heb ik rond 2002 Testify, waar Collins weliswaar enigszins zouteloos maar in ieder geval de moeite heeft genomen eigen nummers te schrijven, vaker gedraaid.

Genesis is een van mijn "all-time-favorites". Dit houdt ook in dat ik bijvoorbeeld Peter Gabriel en Phil Collins ben blijven volgen.

But Seriously en Both Sides waren uitstekende albums. Testify was prima, Dancing into the light was goed. Dus nieuw werk van Phil Collins wordt met gejuich ontvangen. Helaas kan dit album me niet laten juichen. Nu ben ik sowieso geen coveralbum liefhebber, maar ik had er toch meer van verwacht. Het is een goed album met een duidelijke Phil Collins touch, echter voor mij meer een album voor op de achtergrond dan om even lekker voor te gaan zitten.

Conclusie: geen gejuich, doch wel een glimlach. Hopende op echt nieuw werk van Phil.

Never Dreamed You'd Leave in Summer van Stevie Wonder heeft voor mij een speciaal plekje gekregen door de Memorial van Michael Jackson. De emotie die Stevie in dat nummer legde was in mijn ogen overdonderend. Ik vind dan ook dat Phil Collins daar vanaf had moeten blijven, want hij heeft in mijn ogen het nummer compleet verkracht. Maar goed, ik zal de rest van het album wel een eerlijke kans geven. Ik hoop dat de overige nummers mij beter in de smaak vallen. Maar de cover van Never Dreamed You'd Leave in Summer belooft niet veel goeds.

Een album dat prima aansluit vanuit het perspectief van Collins, getuige ook zijn eerdere hits; You can't hurry love/Two Hearts, heeft hij wel een voorliefde voor de motownsound uit de jaren zestig. De muziek van Genesis was ook meer het ding van Gabriel in de beginperiode dan die van hem. Dat bleek dan ook des te meer bij aanvang van zijn solocarriere.
Ik vind het wel een opgewekt album, dat lekker fris klinkt en met respect is gemaakt voor het origineel...ook prima om de lente mee te beginnen. Vooral de 1ste helft weet een glimlach bij mij op te wekken, met nummers als Heat Wave/Jimmy MAck/Loving You is Sweeter Than Ever, ook ooit een hitje geweest voor 501 menneke Nick Kamen.
Ik had liever een album met misschien wat minder tracks en de ballade achtige nummers weggelaten, omdat die het vrolijke tempo eruit halen. Daarnaast zijn nummers als Papa was a Rollin' Stone en Standing in the Shadows of Love een maat te groot voor Collins om aan te pakken. Die zijn zo retegoed, daar kun je alleen afbreuk aan doen. Al mag gezegt worden, dat de muzikale omlijsting dik in orde is...zoals eigenlijk wel op heel dit album.
Een met enthousiasme gemaakte retro-spectieve plaat, dat ik best wel kan waarderen.

Ik ben een hele erge Phil Collins fan dus in dat opzicht kon Phil het bijna niet verknallen.
Ik heb met lust naar dit album uitgekeken en ben de eerste dag dat hij uitkwam gelijk naar de cdwinkel gerend om mijn gereseverde speciale editie op te halen en toen heb ik dit album helemaal grijs gedraaid, ik denk dat pas ergens in november het album weer uit mijn installatie werd gehaald om een ander schijfje erin te doen. Ik kan me goed vinden in het bovenstaande bericht een aardige recensie, alhoewel ik veel ballades ook erg mooi vind en dit stoort me niet, wel skip ik ze af en toe door omdat ik er geen zin in heb. Ook de documentaire op de dvd die bij de speciale editie zit, is bijzonder mooi een geeft goed weer met hoeveel plezier en liefde dit album tot stand is gekomen een aanrader!

Zo en nu genoeg geouwehoerd, ik ga hem nog maar eens draaien!

De versie met dvd kost momenteel € 6,99 op cdwow.

Het is opvallend hoeveel mensen een idee hebben over Phil Collins dat negatief is : te veel zeemzoete ballads, genesis was zijn geluid niet, platte commerciele nummers enzovoorts. Nu hoor je zelfs dat hij teveel nummers op een plaat heeft gezet. Als je ze niet leuk vindt moet je ze niet opleggen, maar als iemand met zoveel respect voor het origineel zijn hart en ziel in een plaat steekt, kan je daar alleen maar respect voor hebben. Een muzikaal afscheid zoals we er een zelden één gehoord hebben. En wat de critici van Genesis voor en na Phil Collins te melden hebben raad ik aan om seconds out eens op te leggen (eerste live-album na Peter's vertrek). Hier hoor je beter dan op eender welk album wat een tour de force het was om Peter Gabriel op te volgen en hoe goed dat gelukt is. Briljante plaat. Als er één constante is geweest in het oevre van Genesis is dat ze altijd trouw aan zichzelf zijn gebleven. En dat kan je van niet teveel groepen zeggen. En Phil Collins : dat is een gewoon een hele grote mijnheer

Nou, echt groot is hij niet.....

Maar alle gekheid op een stokje, als wij het eens zijn over de grootsheid van Seconds out, hoe rijmt dat dan met een 5***** waardering voor Going back?

Want niet om het een of het ander, maar hier verschilt de muziek toch wel minimaal een dag en een nacht en bepaalt niet ten faveure van Going back.

Je kunt die herhalingsoefeningen, slechte imitaties van motown nummers en de symfonische rock van Genesis ten tijde van Seconds out toch niet straffeloos naast elkaar zetten? Ja, het kan wel, maar grotere tegenstellingen zijn haast niet te vinden. Face value, dat ging nog goed. Hello I must be going ook nog. Maar Going back?

Zeker, hij heeft ook recht op een eigen solo-carriére. Maar ook daarin steekt Going back nogal schril af tegen zijn eerste jaren. Waar is de grandeur van ....But seriously?

Het voordeel van een lange Going back is overigens dat je met wat passen en meten er één wat leuker album van kunt maken, door nog de aardigste 10 nummers te selecteren en daar dan één cd van te maken. De mix van kiezen voor de wat betere nummers en het terugdringen van het album in tijd maakt Going back automatisch wat krachtiger. Anders dreigt toch al gauw een langdurige plek op de tribune, in plaats van een basisplek op het veld....

De waardering die ik aan dat album geef is naast het feit dat ik het een geweldig album vind, vooral ingegeven door de manier waarop het tot stand gekomen is. Er zullen altijd mensen zijn die vinden dat je van motown moet afblijven omdat dat toch niet te toppen valt en daar kan ik inkomen, maar Phil Collins heeft die nummers met een geweldig respect benaderd en zijn ziel daar ingestoken op een moment dat de meeste artiesten er voor zouden kiezen om te stoppen, gezien zijn rugproblemen. Als je weet dat hij dan ook nog op elk nummer zelf drumt, daar kan je alleen maar respect voor hebben.
Daaarnaast vind ik zijn bewerking zeer geslaagd.
Maar voor alle duidelijkheid, ik vind Seconds out één van de beste albums die ooit gemaakt zijn. En ik vergelijk deze twee albums niet. Ze zijn gemaakt op verschillende tijdstippen in Phil Collins' carriere, maar ze tonen wel de veelzijdigheid en de drang naar perfectie van Phil Collins.

Beter kon je het niet verwoorden. En mensen die daar anders over denken raad ik aan de DVD eens te bekijken. daar is te zien hoe de tracks tot stand komen en wat Phil en zijn team voor caprioolen uit alen om een bepaalde sound te benaderen.

Ik hoor een man die terugdenkt aan zijn jeugd en schijt heeft aan wat het publiek er van zal gaan vinden. Hij doet wat ie het leukste vindt op dit album, en daarvoor mijn complimenten

Ik geloof dat je met dat laatste wel gelijk hebt, hij doet op Going back waarschijnlijk inderdaad wat hij altijd al een keer heeft willen doen.

Phil Collins staat er alleen niet om bekend dat hij 'schijt heeft' aan wat het publiek van zijn muziek vind, sterker nog, het is juist heel belangrijk voor hem.

Mocht je bijvoorbeeld in zijn nabijheid nog eens vragen naar het Abacab concert van Genesis in Nederland (1982, de band werd uitgefloten bij de Abacab nummers) dan zal hij jou waarschijnlijk vanwege je jeugdige leeftijd nog laten zitten, mij trekt hij waarschijnlijk over de tafel.

Maar hoe vind je dit album in vergelijking met andere Phil Collins cd's?

De nummers die op dit album staan, staan er op omdat Phil die zelf geweldig vindt.
Hij is niet gaan zitten om eens te zien hoe hij het grote publiek het beste zou kunnen pleasen.
Vandaar ook dat er best tracks op zullen staan die zeker niet bij iedereen in goede aarde vallen.
Maar daar was het Phil dus ook helemaal niet om te doen.

Heatwave en Jimmy Mack waren voor mij al klassiekers van het zuiverste soort, maar Phil's versies mogen er ook zeker zijn. Daarbij vind ik zijn stem juist wel bij het merendeel van deze nummers passen.

Voorlopig 3*

Zijn laatste albums vond ik wel een beetje cheesy... maar vooral But Seriously en Face Value, zijn debuut, vond ik zeker de moeite waard En ik vind het wel ontroerend hoe Phil hier nog zingt. Duidelijk bergafwaarts, dat is te horen. Maar hopelijk gaat hij niet Cash achterna.. die platen zijn legendarisch.

Ik heb de dvd gekocht en dat is toch beter te pruimen dan de cd

hier zie je dan ook de volledige backingsband met achtergrond zangers
en zo. en dan is het wel leuk

Waarom koop je een DVD van een album/project dat je maar met 0,5 * waardeert ?

Daar ben ik ook erg nieuwsgierig naar....

Inmiddels is Going back te verkrijgen voor € 2,99, inclusief dvd voor 4 pond 99.
Dat duidt op niet al te hoge verkopen en grote voorraden. En dat is vrij snel na het uitbrengen van deze cd.

Phil Collins lijkt sowieso uit de gratie bij de koper. De box met drie tenminste 'behoorlijke' cd's, Face Value, No Jacket required en ...But seriously ligt te koop voor 5 pond 99.

Begrijp ik nou niks van: dvd is beter te pruimen dan de cd, maar de muziek is hetzelfde die jij met een 0,5 ster waardeert Misschien is de blu-ray nog veel beter als de dvd...

Deze toch maar eens ontleend uit de bib. De verwachtingen liggen laag, gezien het werk van de man sinds 'Both Sides', maar slecht zal het wel niet zijn. Een tijdje terug stond in 'Het Nieuwsblad' een artikel over de 50 meest gehate muziekartiesten ter wereld. In die lijst stonden 2 namen die er volgens mij echt niet in thuis horen: Duran Duran en Phil Collins. Toegegeven, beiden kunnen irriteren en zwak uit de hoek komen. Daartegenover hebben beiden meesterwerkjes afgeleverd. Totaal onterecht dus.

Toch maar eens beluistert en het valt niet eens tegen. Het is een aardig stukje ''memory motown lane'' .
De uitvoeringen blijven dicht bij het origineel en het wordt allemaal lekker weggespeeld.
Collins zingt het lekker weg en de meeste nummers zijn beslist aardig.
Maar de toegevoegde waarde van dit alles ontgaat mij enigzins.
Dat Collins een fan van dit genre is, ok. Maar er wordt eigenlijk niets extra's aan toegevoegd.
Net of er vooral goed is opgelet om maar niet al te veel van de originelen af te wijken.
Ik zet dan toch liever de originelen op.
Vakwerk, geen discussie daarover, maar vermoedelijk heeft Collins hier meer een tevreden gevoel over dan de luisteraars.

@bikkel2 Uit de bijbehorende DVD wordt ook duidelijk dat het Phil's bedoeling is geweest om de nummers zo natuurgetrouw te brengen als eerbetoon aan het origineel en de originele uitvoerders.
Het was volgens mij ook meer een project dat Collins gewoon heel graag nog eens wilde maken en dat nu door de platenmaatschappij ook mogelijk werd gemaakt. Meer een gefinancierd hobbyproject voor eigen gebruik dus (en waar wij nu van mee mogen genieten).

Een hobbyprojectje is denk ik wel goed bewoord. Een afsluiting van de artiest Collins.
En dat heeft hij gedaan met liedjes die hij nu eenmaal bewondert.

Ik vind het dan ook een waardige afsluiter van een hele mooie carriere waar menig popartiest jaloers op kan zijn. Altijd al een zwak voor deze man gehad en ondanks dat sommige albums beneden de maat waren, probeerde hij wel zo divers mogelijk te zijn. Van drummer tot zanger bij Genesis, naar solo artiest en via een jazzy big band album ook weer diverse soundtracks opgenomen.

En dan dit album, waar hij afsluit met nummers die hij een warm hart toedraagt. Niet groots, maar wel mooi.