Korn - KoЯn (1994)

Veel zelfde type nummers; hoeft geen probleem te zijn als je het mooi vindt, maar als je het niet zo ligt is het een moelijke zit. Ze zijn toch wel (een van) de starters van de nu-metal, maar ik ondervind teveel 'tegenstand' bij deze muziek. Op zich knap gemaakte mix.

Heerlijk duister, dit soort muziek slokt me echt helemaal op. Op positieve manier dan. Heerlijk diepe bas en krijg er een beetje sociopatisch gevoel bij De zanger kruipt echt in je hoofd. En wat heeft die bassist z'n bas lekker gestemd, wel raar maar erg lekker.

Wel coole plaat wel vet om soms te luisteren en het heeft me veel gedaan toen ik jonger was nu luister ik geen echte harde muziek meer maar deze kan i kwel erg waarderen.

blind is de hardste track ooit.

Het debuut van Korn... misschien hun beste werk (hoewel ik Take a Look in the Mirror ook zeer fijn vind)
Het openingsnummer Blind is live echt super.

Zeer goed album: Blind, Ball Tongue, Faget en Divine zijn mijn favoriete nummers.
Take a Look in the Mirror vind ik persoonlijk toch nog iets beter.

En weer ben ik blij dat ik een steuntje in de rug kreeg om dit album te beluisteren, ik was het al een tijd van plan en nu zitten er eindelijk wat luisterbeurten op. Take a Look in the Mirror kende ik al, dit vond ik een redelijk album. Korn is het tweede album wat ik beluister en dit vind ik dus echt geweldige muziek.

Dit album rockt! Het eerste wat ik over het album te zeggen heb en eigenlijk ook meteen het belangrijkste. Ik vind Jonathan Davis een sterke zanger, zijn stem vind ik vermakelijk en is op sommige momenten wat beangstigend (als hij wat hijgerig gaat zingen). Met zijn stem weet hij een geweldige donkere sfeer te vertolken. In rappen is hij niet de beste, dit doet hij ook op sommige stukken, maar is het nog altijd op zijn minst vermakelijk te noemen.

Opnieuw veel donkere teksten, die mij meestal niet echt aanspreken, dit keer is het anders. Ten eerste omdat er heel veel adrenaline achter zit. Daardoor komt het op mij erg goed over, daarnaast vind ik het lyricaal ook nog eens goed te noemen. Hier een aantal stukken tekst die mij aanspraken:

“This place inside my mind, a place I like to hide
You don't know the chances. What if I should die?!
A place inside my brain, another kind of pain
You don't know the chances. I'm so blind!” (Blind)

“What's with you boy? Think hard.
A tattooed body to hide who you are
Scared to be honest, be yourself
A cowardly man!” (Clown)

“I can't stand the sight of you
I can't stand what you put me through
Your life's a lie, that you hide
Is it that terrible being you inside” (Fake)

De muzikale ondersteuning vind ik al evengoed als de zang, het heerlijk gitaarspel met name, perfect om het volume eens goed open te gooien. De drum doet het trouwens ook voor mij, David Silveria geeft met zijn drumstokken het album een fraaie kracht mee. De instrumentale ondersteuning zorgt ervoor dat ik niet stil bij kan zitten en continu met mijn hoofd op en neer beweeg (het zal vast een naam hebben ). Mocht ik een klein kritiekpunt geven dan is het dat de nummers misschien wat eentonig zijn, eigenlijk mag ik dat geen nadeel noemen; elke track brengt een hoge dosis adrenaline met zich mee.

Dit album is voor mij helemaal het einde (nou ja, bijna helemaal het einde). Dit album is voor mij een bron van adrenaline. Dit album zorgt ervoor dat ik niet stil kan zitten.

Dit album rockt! punt

Bedoel je bijna het einde van je leven?

Flauw he

Ja

Zeer flauw .

Maar nee, ik hoop niet dat ik nu al aan het einde van mijn leven zit; ik wil nog meer genieten van de bloempjes, de bijen, de blauwe lucht, wind die door mijn haren waait, deze cd, de geur van de lente, de geur van de BBQ in de zomer, een pilsje in de zon op een terras...

Korn, in de tijd dat dit album uitgebracht werd was het een onbekend bandje dat bestond uit een paar hopeloze types die verslaafd aan speed hun dagen sleten door op straatgevechtjes te gokken en ruige muziek te maken. Hoewel hun muziek een beetje leek op die van Faith no More en Rage Against The Machine hadden ze een eigen stijl en waren ze bijzonder creatief en origineel te noemen. Ze speelden harde gitaarmuziek met sterke hiphopinvloeden in de bas, keihard, maar niet al te 'heavy metal', dat was het plan.

En ja hoor, het plannetje werkte en de muziek sloeg aan, en sindsdien is Korn samen met al zijn na-apers de meest gehate en uitgekotste band van de metalscene, door de minder succesvollen uiteraard. Want het afkraken van zo'n goed album als dit getuigt volgens mij vooral van jaloezie.

Want wat is dit goed zeg! Je kan klagen dat het niet bijzonder moeilijk is om te spelen maar riffs als die in Blind en Clown zijn van wereldniveau. Nog beter dan de riffs van Korn is de zang van Jonathan Davis, een geweldige stem had die knul hier nog, hij klinkt beheksend, gefrustreerd en oprecht.

"There you are alone
With no hope of ever having something to be proud of
Something earned without begging
Yes, I know you're a person, a person close to me
Who do you think you are? What more do you want from me?! "

En dat moest er even uit zeg! Dat is duidelijk te horen. Wat ook duidelijk te horen is is het talent van David Silviera en Fieldy. Samen weten ze onder het gitaargeweld en het geschreeuw een sterke beat te zetten, zonder ook maar ergens overdreven te gaan rammen.

Het beste nummer van het album is faget, een nummer dat vaak onterecht voor homohaterij aan wordt gezien. Faget is een instrumentaal sterke en weinig eentonige song die gaat over hoe Jonathan Davis altijd getreiterd werd. Critici zien dit vaak als een flauw trucje om jongeren aan te spreken. En mochten ze gelijk hebben kan dat me niets schelen, ik kan Korn dan alleen maar een compliment geven voor het bereiken van hun doen en het maken van een steengoed nummer op een album dat de rockwereld terecht op z'n kop heeft gezet.

Vind ik allemaal geen reet aan.

Ik zie dat je ook albums waardeert die waarschijnlijk behoorlijk anders zijn dan dit en die ik mogelijk een stuk mooier vind, en het kan zijn dat je wel een brede smaak hebt, dus het zit wel snor met jou!

Geweldig album, geweldige vocals , geweldige sfeer en dan nog een geweldige coer erbij! Wat moet je nog meer hebben?!
Een vette 5/5!

pik en pikdonker album met een constant dreigende sfeer...echt heel indrukwekkend gedaan. Buiten de geweldige sfeer, vooral harde muziek die lekker in het gehoor ligt.
Het beste nummer vind ik Predictable....maar er staan een aantal pareltjes op. 4,5*

Eerste en beste album van Korn. Heerlijk aggressieve en rauwe sound.
Er hangt een donkere sfeer in de nummers, zeker niet alleen door de zang van Jonathan Davis.
Geweldige basslines, scheurende gitaren, schreeuwende achtergrondzang, beukende drums.
De duistere teksten horen er natuurlijk ook bij.

Korte review per nummer:
01. Blind: Steengoed nummer met sterke opbouw. Outro mocht weggelaten worden van mij.
02. Ball Tongue: Niet zo'n goede tekst maar wel een zeer sterk nummer.
03. Need To: Zang vind ik in het begin wat minder, maar het is zeker geen slecht nummer.
04. Clown: Intro van dit nummer haalt het tempo er jammergenoeg uit, maar de song zelf is zeer goed. Tekst is ook goed.
05. Divine: Wat sneller nummer hier, goede breakdown ook.
06. Faget: Zeer goede opbouw en heerlijke climax.
07. Shoots and Ladders: Niet zo'n fan van deze song, maar de doedelzak intro is wel geweldig.
08. Predictable: Drums blinken uit in deze song. Goede bassline ook, maar verder vind ik dit nummer niet zo speciaal vergeleken met de rest van het album.
09. Fake: Goed nummer, zang is een beetje repetief maar het stoort niet echt.
10. Lies: Hard nummer, niet slecht.
11. Helmet in the Bush: Sterk nummer met goede opbouw.
12. Daddy: Iets rustiger nummer om mee af te sluiten, maar daarom zeker niet slecht. Wel iets té lang vind ik.

Top 3:
Blind, Faget, Divine

4.5*

Kijk, dat is nou typisch zo'n nummer die niet direct opvalt, zo'n 'verstopt' nummer, maar toch ijzersterk is. Absoluut het meest onderschatte nummer op het album!
De dynamiek dat de band ooit had komt hier echt geweldig tot z'n recht.

Agree, maar ik moet toegeven dat ik dat nummer pas echt ontdekte toen ze het live speelden op Graspop.
De CD versie is goed, maar de live versie is nog beter.

moest me zo denken aan dat scene van flodder

daddy is op zich wel een mooi nummer alleen jmmr dat die zo lang duurt. alleen dat nummer van shoot & ladders. vond ik wel een mooi/apart nummer. dat je al die kinder versjes op een duisterige manier hoor. veral dat stuk knick knack peddywack give the dog a bone. this old man come roling home kwam bneetje op een ander manier over.

Okee, ik ga het dan toch zeggen...

Zijn er nog meer mensen die denken dat het gesnotter in Daddy nogal.. eh... 'gemaakt' overkomt?

Ja en nee. Het komt natuurlijk niet spontaan maar er zit zeker wel oprechte emotie achter. Ik doe dat soort dingen ook wel eens.

jemig nou lekker dan :S nog al laf omdat bij een baby te doen.

Als je de documentaire ziet (je weet wel dewelke ik bedoel, kan alleen niet meer op de naam komen...) met die beelden van de opnames van dit nummer (enkel de intro als ik me goed herinner), dan lijkt mij dat dit toch best wel oprecht was hoor.

Ben je niet in de war met Who Then Now? Dat is een docu dat Life Is Peachy belicht en Jonathan gaat behoorlijk uit z'n plaat bij de opnames van Kill You.

Het is gewoon... met die sample erbij en de band die gewoon doorspeelt enzo... het klinkt wat bedacht.

Who Then Now inderdaad... Er staat ook een klein stukje van Daddy in:

http://www.youtube.com/watch?v=j9F8T4mMtP8,

vanaf 2:22 zie je een klein stukje van Jon die samen met Ross Robinson aan het begin van Daddy werkt. Toegegeven dat dat niet dat gebleit op het einde is, maar het lijkt mij alsof Jon zich toch nog zo'n beetje onwennig voelt met dat nummer, en bijgevolg durf ik dat ook wel te extrapoleren naar de rest van het nummer, en dus maar te veronderstellen dat het wel degelijk oprecht is...

Maar dat is vanzelfsprekend ook maar een veronderstelling

lol ik heb ze al vanaf dit album gevolgd over trouwe fan gesproken XD

Ik ben de laatste dagen helemaal verslaafd aan die breakdowns in Faget. Heerlijke climax. Ik ga dit album nog maar eens een kans moeten geven.

Jeugdsentiment en, achteraf, hun beste album.
Hier is Korn nog lekker rauw en minder gepolijst.
Daddy is een van de hoogte punten van dit album, dit voelt heel persoonlijk aan en, volgens diverse interview quotes die op wikipedia te vinden zijn, is dit nummer ook heel persoonlijk.

Dat rauwe en persoonlijke had Korn al snel verloren in de latere albums, jammer.

Ik heb dit vroeger geluisterd in een mindere periode van mn leven. Intense bak herrie. Nu ik een relatieve ouwe &^% ben en gelukkig met een gezin, zou ik dit niet meer willen opzetten. Ik begrijp dat Korn later steeds commerciëler werd, maar dit album kwam destijds wel intens en oprecht over.

Desondanks dat ik meestal rap luister, zet ik van tijd tot tijd ook eens een klassiek Nu-Metal album op. Ik weet dat dit genre binnen de metalscene vaak met de nek wordt bekeken, maar qua metal is het nu eenmaal het enige genre dat ik kan pruimen ( andere 'rockgenres' die ik weleens opzet zijn NYHC en Stoner Rock)
Wat mij altijd is opgevallen is dat bepaalde Nu-Metal bands welgeteld een bepaald album hebben dat rauw, ongepolijst en op de een of andere manier duister en angstaanjagend overkomt. Deftones hebben hun debuutalbum Adrenaline, Slipknot heeft Iowa, Mudvayne heeft LD50 en Korn heeft ook dit debuutalbum. De muziek op al deze albums klinkt ruwer, dreigender en weet zich op een of andere manier in je hoofd te nestelen. En dat maakt het net zo sterk.
Gewoonweg het sterkste album van Korn, alles wat erna komt valt in het niet. Hetzelfde geldt voor die andere bands.