Tsjah, toch wel belangrijke cd in mij leven dit (ppfff, klinkt lekker zwaar weer

). Nu Metal was toch wel de muziek die het meest aanwezig was om me heen. Beetje irritant nu eigenlijk, want was liever in de Brit-Pop hype ofzo opgegroeid (ben gewoon 5 tot 10 jaar te laat geboren, al mijn favoriete muziek kwam toe ik een peuter/kleuter/opdondertje was

. Maar ja, vond dit toen geweldig (ook wel dé muziek voor de puberjaren natuurlijk

).
En waar je bij de Brit-Pop een soort stijd had tussen Oasis en Blur, zo was dat in 'mijn tijd' (tis toch alweer zo'n 7 jaar geleden hoor

) een soort strijd tussen (alleen dan bij de fans) Korn en Deftones. Ik vond ze allebei wel oke, maar Deftones heeft toch wel mijn voorkeur gehad en in het heden al helemaal. Korn vind ik nu eigenlijk he-le-maal niks meer. Vooral door J. Davis. De zang klinkt veel te gemaakt en veel teksten zijn toch wel erg slecht. De muziek kan ik nog wel waarderen, lekker die ultra laag gestemde 7-snaren.
Van dit album vind ik alleen nog Blind nog wel te luisteren, maar de rest...kan er nog wel naar luisteren, maar echt voor mijn plezier doe ik het niet meer. En dat terwijl ik Life is Peachy nog wel kan waarderen. Deftones daarintegen ben ik zo mogelijk alleen nog maar beter gaan vinden. Geef drie sterren, omdat het toch wel een belangrijk album voor me is geweest, maar eigenlijk veel te veel.