menu

Korn - KoЯn (1994)

mijn stem
3,66 (334)
334 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Epic

  1. Blind (4:19)
  2. Ball Tongue (4:29)
  3. Need To (4:01)
  4. Clown (4:37)
  5. Divine (2:51)
  6. Faget (5:49)
  7. Shoots and Ladders (5:22)
  8. Predictable (4:32)
  9. Fake (4:51)
  10. Lies (3:22)
  11. Helmet in the Bush (4:02)
  12. Daddy (17:31)
totale tijdsduur: 1:05:46
zoeken in:
avatar van Suicidopolis
5,0
Noem het jeugdsentiment, of wat je ook maar wil, maar ik vind dit een steengoede plaat. Jon klinkt hier nog legitiem psychotisch, de productie is lekker rauw en ruw, en de nummers klinken gewoon alsof de groep echt nood heeft om ermee naar buiten te komen, dit in tegenstelling tot latere Korn platen, waar ze het hele gedoe bijna zijn gaan beginnen parodiëren, ongetwijfeld ongewenst.

Effe nog aan toevoegen: Jon's stem klinkt hier ook niet zo irritant nazaal als op Korn's laatste platen. Misschien heeft hij zich een gat door z'n neusbeen gesnoven ofzo, ik weet het niet, maar vanaf Untouchables heeft ie dat irritante toontje in z'n stem gekregen...

avatar van MDV
4,0
MDV
Korn, in de tijd dat dit album uitgebracht werd was het een onbekend bandje dat bestond uit een paar hopeloze types die verslaafd aan speed hun dagen sleten door op straatgevechtjes te gokken en ruige muziek te maken. Hoewel hun muziek een beetje leek op die van Faith no More en Rage Against The Machine hadden ze een eigen stijl en waren ze bijzonder creatief en origineel te noemen. Ze speelden harde gitaarmuziek met sterke hiphopinvloeden in de bas, keihard, maar niet al te 'heavy metal', dat was het plan.

En ja hoor, het plannetje werkte en de muziek sloeg aan, en sindsdien is Korn samen met al zijn na-apers de meest gehate en uitgekotste band van de metalscene, door de minder succesvollen uiteraard. Want het afkraken van zo'n goed album als dit getuigt volgens mij vooral van jaloezie.

Want wat is dit goed zeg! Je kan klagen dat het niet bijzonder moeilijk is om te spelen maar riffs als die in Blind en Clown zijn van wereldniveau. Nog beter dan de riffs van Korn is de zang van Jonathan Davis, een geweldige stem had die knul hier nog, hij klinkt beheksend, gefrustreerd en oprecht.

"There you are alone
With no hope of ever having something to be proud of
Something earned without begging
Yes, I know you're a person, a person close to me
Who do you think you are? What more do you want from me?! "

En dat moest er even uit zeg! Dat is duidelijk te horen. Wat ook duidelijk te horen is is het talent van David Silviera en Fieldy. Samen weten ze onder het gitaargeweld en het geschreeuw een sterke beat te zetten, zonder ook maar ergens overdreven te gaan rammen.

Het beste nummer van het album is faget, een nummer dat vaak onterecht voor homohaterij aan wordt gezien. Faget is een instrumentaal sterke en weinig eentonige song die gaat over hoe Jonathan Davis altijd getreiterd werd. Critici zien dit vaak als een flauw trucje om jongeren aan te spreken. En mochten ze gelijk hebben kan dat me niets schelen, ik kan Korn dan alleen maar een compliment geven voor het bereiken van hun doen en het maken van een steengoed nummer op een album dat de rockwereld terecht op z'n kop heeft gezet.

avatar van Sanderkeuh
4,5
Eerste en beste album van Korn. Heerlijk aggressieve en rauwe sound.
Er hangt een donkere sfeer in de nummers, zeker niet alleen door de zang van Jonathan Davis.
Geweldige basslines, scheurende gitaren, schreeuwende achtergrondzang, beukende drums.
De duistere teksten horen er natuurlijk ook bij.

Korte review per nummer:
01. Blind: Steengoed nummer met sterke opbouw. Outro mocht weggelaten worden van mij.
02. Ball Tongue: Niet zo'n goede tekst maar wel een zeer sterk nummer.
03. Need To: Zang vind ik in het begin wat minder, maar het is zeker geen slecht nummer.
04. Clown: Intro van dit nummer haalt het tempo er jammergenoeg uit, maar de song zelf is zeer goed. Tekst is ook goed.
05. Divine: Wat sneller nummer hier, goede breakdown ook.
06. Faget: Zeer goede opbouw en heerlijke climax.
07. Shoots and Ladders: Niet zo'n fan van deze song, maar de doedelzak intro is wel geweldig.
08. Predictable: Drums blinken uit in deze song. Goede bassline ook, maar verder vind ik dit nummer niet zo speciaal vergeleken met de rest van het album.
09. Fake: Goed nummer, zang is een beetje repetief maar het stoort niet echt.
10. Lies: Hard nummer, niet slecht.
11. Helmet in the Bush: Sterk nummer met goede opbouw.
12. Daddy: Iets rustiger nummer om mee af te sluiten, maar daarom zeker niet slecht. Wel iets té lang vind ik.

Top 3:
Blind, Faget, Divine

4.5*

avatar van james_cameron
4,5
Dit blijft een imposant debuut, waarop de originele en o zo herkenbare groezelige Korn-sound al direct gedetailleerd wordt neergezet door producent Ross Robinson. Het helpt natuurlijk dat de band hongerig en in topvorm is, gewapend met uitstekend songmateriaal. Van de geweldige opener Blind tot afsluiter Daddy is het genieten geblazen. Die laatste track zeurt wel veel te lang door, maar dat is dan ook de enige klacht. Korn had hierna uiteraard veel moeite om dit niveau te handhaven.

avatar van ASman
4,5
De tijd kan snel gaan en ondertussen heb ik met veel meer materiaal binnen het Metal-genre uitvoerig kennis gemaakt, waaronder een resem uitstekende en stevige acts die me bijzonder goed bevallen. Bands zoals Korn, Limp Bizkit, System Of A Down, Deftones en Slipknot waren de eerste bands die me kennis lieten maken met het Metalgenre, eigenlijk al ver voor de tijd dat ik meer naar Metal begon te luisteren. En dan spreek ik van een tijd waar ik 14-15 jaar oud was. Ik schreef in 2013 al iets over dit album, maar ook toen was ik het genre nog niet volledig aan het exploreren. Tijd dus om de werkjes van al deze bands nog eens af te spelen, nu ik redelijk geruime tijd al met heel wat meer Metal kennis gemaakt heb. Op cd (ben waarschijnlijk een van de enigste in mijn directe omgeving die die dingen nog koopt) en met oordopjes in wel te verstaan. En hoe doen ze het nog? De "second-level" Nu-Metalbands zoals Drowning Pool, Flaw, Nothingface, Sevendust, Coal Chamber kan ik uiterst moeilijk (lees: niet) nog verteren, en ik was er nochtans wild van toen ik 14 was. Limp Bizkit reken ik onder "guilty pleasure". Oerdom, maar ik kan nog wel een zekere aanstekelijkheid vinden tussen al het abominabele. Deftones, goede band en ik weet albums zoals White Pony en wat erop volgt nu eigenlijk nog een pak beter te appreciëren dan de laatste keer dat ik ze beluisterde. Slipknot, idem, Iowa blijft een monster en Vol III en het debuut kan ik nu ook zelfs nu meer appreciëren dan bij mijn laatste luisterbeurt. SOAD, eerste twee albums nog steeds uitstekend, daarna kakt het niveau wat in. Mudvayne, een uitstekend debuut gevolgd door pure schijt. En hoe doet KoRn het nog? Wel...

Ik blijf het verbazingwekkend vinden hoe een band die zo'n uitmuntend debuut aflevert vervolgens zo'n pure muzikale verschrikkingen kan produceren. Vreemd ook dat ik bij Life Of Peachy een goed album in gedachten had. Toen ik het twee dagen geleden nog eens beluisterde (volgend op het debuut een dag eerder), was ik oprecht geschokt hoe beduidend minder het niveau van dat tweede wapenfeit was. Om nog maar te zwijgen van Follow The Leader tot en met See You On The Other Side. Alles wat daarop volgt, daar heb ik zelfs geen aandacht meer aan geschonken. Doorspoelen ermee...door het toilet wel te verstaan.

Maar wat een dijk van een album blijft dit titelloze debuut toch. Ok, hier en daar is het weleens wat minder: "Divine" vind ik slappe koek en een track als Faget kan ik soms moeilijk nog serieus nemen (ook al maakt de rauwe power het in dit geval goed). Maar waar dit album wel echt in slaagt, is in het bieden van een echte ervaring. Duidelijk werd dit opgenomen in een psychologisch barre periode voor de bandleden (recentelijk zelfs nog gehoord dat de bandleden vol op de speed zaten tijdens het de opname in de studio) en dit heeft een niet te ontkennen weergave op de sfeer van het hele album. Ik meen mij te herinneren dat de term "spookycore" ooit gebruikt is geweest en ik kan mij geen ander album uit deze periode voorstellen waarop die term zo van toepassing is. Een omineuze, groezelige sfeer daalt over de luisteraar heen tijdens het beluisteren van dit album. Een sfeer die KoRn in de latere werken nooit meer heeft kunnen herhalen. Hoewel ik nu natuurlijk al wat zwaardere muziek gewoon ben, blijven de riffs in dit album simpel maar gespierd genoeg om te kunnen boeien. Zanger Davis heeft sinds dit album nooit meer zo oprecht getormenteerd, krachtig en creatief geklonken. De nummers zitten boordevol met verrassende wendingen: wie verwacht bijvoorbeeld bij "Helmet In The Bush" (inderdaad een beetje een "vergeten" nummer, maar een van mijn favorieten op de plaat) dat Davis op het einde met die uit het niks komende "cookie monster" vocalen komt aanzetten? Het schokte mij toen ik 15 was en het heeft nu 10 jaar na datum nog niet aan kracht ingeboet.

Een trip door het hoofd van een getormenteerde ziel omgezet in een dijk van een Metal-album. Een die met recht een klassieker genoemd mag worden en trots zijn standje krijgt tussen het ander zware materiaal in mijn "Metal-hoekje" (een kast waarin ik al mijn albums binnen het genre heb uitgestald en die nog steeds groeiende is, naast mijn "hiphop-hoek" of "blues/jazz/southern/rock'n'roll-hoek ). Die 4,5* blijven gewoon staan en dat zal niet snel veranderen.

En nu ga ik dan maar even verder met mezelf wijsmaken dat dit het enige album is dat KoRn ooit heeft uitgebracht.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:54 uur

geplaatst: vandaag om 23:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.