Eels - Tomorrow Morning (2010)

Neem aan alleen op vinyl. Blijkt dat inderdaad afgelopen vrijdag de release was van de vinyl en over anderhalve week die van de cd-versie. Ik heb gister de mijne opgehaald en oh wat ben ik hier weer blij mee.. na het rock-gerichte Hombre Lobo, het verstilde End Times en nu zijn de bliepjes en koortjes weer terug! Heel fijne release weer

Je kan alvast luisteren naar "Looking Up"
YouTube - Looking up (Eels)

Ik vind het wel goed, maar een beetje apart. Niet echt eels, meet Stones.

En hier is Spectacular Girl, deze is wel oldschool Eels!
YouTube - EELS Spectacular Girl from TOMORROW MORNING - out 8.24.10

Ik vind het weinig bijzonders. Dat overstuurde stemmetje kennen we nu wel.

Er staat een aardig interview met Mr. E in de OOR. De foto's die daarbij geplaatst zijn hebben wel iets hilarisch in zich

Mij doet het net enorm aan Bob Dylan denken, al vanaf het eerste vers, nog iemand?

Een nieuwe Eels; ben wederom erg benieuwd!!
Zowel Hombe Lobo als End Times vond ik in ieder geval OK!

Baby Loves Me, leuke tekst

De zanglijnen in het couplet laten me wel heel erg denken aan het nummer "Souljacker part 1". Ben benieuwd naar dit album, zal het een dezer dagen binnen krijgen

Nou mij eerste luisterbeurt zit erop. Vanmiddag de deluxe versie opgehaald. Weer 18 nieuwe EELS nummers in huis. Mijn eerste indruk is na beluistering positief. Na een instrumentaaltje komt I'm A Hummingbird. En je hoort gelijk dat Mr.E nogal wat synths en electronisch bliebjes en andere geluidjes in de strijd gooit, zoals ook bij The Morning. Tekstueel erg mooi, melodieus niet om van je stoel te vallen. Nr 4, My Baby Loves Me begint weer met bleipjes en blapjes, maar gaat over in een Hombre Lobo-achtig nummer. Gelukkig wat meer tempo dande eerste 3 nummers. Specteculair Girl is een sterk nummer, maar ik heb allemaal het gevoel al eens eerder gehoord te hebben. Maar dat is wel meer bij andere EELS nummers. Niet storend, gewoon goed. Eigenlijk is dat bij nr. 6 What I Had To Offer is dat ook maar is een prachtig nummer. Zowel tekstueel als melodieus. Bij nr 7 heb ik het gevoel een vinyl plaat op te zetten, die na een daverend feest niet ongeschonden is gebleven. Een hoop gekras en ruis! En beetje te veel van het goede, vind ik, als is het een manier van opnemen, die Mark veel gebruikt. Het nummer is OK, daarna komt er weer zo'n typisch EELS instrumentaaltje. Simpel, maar mooi. Oh So Lovely is een vrolijk nummer en geeft de cd ineens een andere wending imo. Ten goede. Eindelijk niet meer zwaar op de hand maar een vrolijke Mark Oliver. Die trend zet zich voort als een zelfverzekerde Mr. E I Am The Man zingt. Heerlijk drum en bas en drumpartij. Het album is eigenlijk goed op weg gekomen. Nr 11. Is waarachtig een gospelnummer op zijn eigen stijl. Je gaat vanzelf meedeinen als er zelfs een achtergrondkoortje opdoemd, terwijl Mr.E. schreeuwend uit zijn dak gaat! Mijn persoonlijke "klapper"van dit album is That Is Not Her Way. Eén van de mooiste nummersdie ik ooit van EELS heb gehoord, zoniet het mooiste. Prachtig!!! Met I Like This Is Going en het wederom ritmische goede Mistery Of Life beëindigd EEls het album, dat wat stroef begon maar bijna feestelijk eindigt.
Een afwisselend album en voor EELS fans gewoon een die-wil-ik- hebben cd.
Het enige bezwaar mijns insziens dat hij soms wat teveel het "krakend en krassend lp"geluid toepast. Ik begon af en toe te twijfelen of mijn installatie niet kapot was en gelukkig: dat is niet zo.
Op de bonus cd staan 4 leuke nummer, die los staan van het album. 4 pareltjes Bij Swimming Lesson hoor ik voor eerst bij EELS een banjo meespelen. Leuk nummer! Met het tedere For You dooft de sfeer van 58 minuten Tomorrow Morning langzaam. Het was een zeer aangenaam klein uurtje.
Een aanrader dus!!!

Ik zou 'em alleen al kopen vanwege de voorkant.
That's Not Her Way is inderdaad een erg mooi nummer.

Veelal korte, maar schitterende juweeltjes waarin Mr. E het weer voor elkaar krijgt allerlei emoties op ons los te laten; tekstueel en muzikaal gezien.
Het blijft toch een machtig mooi, somber en ontroerend universum waarvan wij toch maar getuige mogen zijn. Het is vaak zo triest en de kleine liedjes brengen dat zo bijzonder naar buiten.
Eels maken mij regelmatig melancholisch zonder dat ik er zwaarmoedig van word: lief, teder en vooral klein. Dat zijn voor mij de kernwoorden van Tomorrow Morning.
Verder verloopt het allemaal wel een beetje volgens bekend recept maar dat maakt mij niet uit. Het is 18 keer genieten geblazen en dat is er geen eentje te veel.

Nou, oke dan. Ik ga hem toch ook maar weer proberen. Ook al heb ik een beetje genoeg van de E.-formula.

Ik vrees dan toch het ergste voor je, want die formula is ook hier nu eenmaal niet uit te vlakken

Huh? Op Daisies Of The Galaxy wordt toch ook veel van banjo gebruik gemaakt?

Dit album vind ik trouwens helemaal niet zo eels-by-numbers, dat waren de vorige twee delen uit de 'trilogie' toch veel meer, vooral End Times. Maar hier gaat E weer het sonische avontuur tegemoed en de speelsheid doet mij op de een of andere manier vaak aan zijn twee solo-platen denken en soms ook aan zijn werk als MC Honkey. In die zin grijpt E wel degelijk terug op een kant van zichzef, maar dat is een kant die we al erg lang niet meer hebben gehoord en die ik zeker heb gemist. Een kant bovendien waar volgens mij nog een heleboel valt uit te halen.

Na twee beluisteringen vind ik dit een erg geslaagde en vooral spannende plaat. Alleen het nummer 'Looking Up' vind ik niet zo speciaal, maar misschien verandert dat nog.

Dylan in zijn gospelperiode, bedoel je dan denk ik?
Mij klinkt het weinig bijzonder in de oren, maar zeker niet onaangenaam.

Integraal te beluisteren op zijn myspace:
EELS op MySpace

Grappig (maar ook frustrerend) is dat ik elk nieuw eels-album altijd op vinyl aan wil schaffen (negentig procent van mijn muziek koop ik tegenwoordig op vinyl), maar na lang twijfelen uiteindelijk toch steeds maar weer voor de cd-versie ga, omdat ik nu eenmaal al zijn vorige platen ook al als cd in de kast heb staan en het er mooier uitziet om de collectie naast elkaar compleet te houden. Wel erg jammer, want een hoes als deze komt volgens mij nu juist extra mooi uit in een groot formaat.
Over luxe-problemen gesproken.

Plus het feit dat je zelfs bij de vinyl-uitvoering een bonusdisc krijgt (7"). Dus daarvoor hoef je het niet te laten!

Ik ben zojuist pas begonnen met een eerste luisterbeurt.

uhu, lekker decadent But I like! ;P

Maar een bonus op vinyl of op cd maakt dan niet uit, staat toch hetzelfde op?

Ja, misschien dat ik ooit nog eens op een dag (als ik wat rijker ben) wel alles van dhr. E dubbel aanschaf op alle mogelijke formaten. Je bent immers fan (= gek) of niet.

Vandaag de CD met bonusnummers in huis gehaald en zojuist 1 luisterbeurt achter de rug.
Moet nog wel wennen aan de plaat zeker de eerste pakweg 4 nummers maar tussen Eels en mij komt het wel goed.

Beetje een allegaartje, dit. That's Not Her Way vind ik wel een erg mooi nummer, maar verder wel teveel fillers met gitaarriedeltjes die we al veel vaker bij Eels hebben gehoord. En de 2 songs die de plaat openen (na de instrumentale intro) vind ik een beetje raar geplaatst, zo aan het begin.

Al met al denk ik toch dat E beter deze afgelopen trilogie had beperkt tot een dubbel-album á la Blinking Lights, dan had hij (met, zeg, de 20 beste nummer van de afgelopen 3 platen) één van de beste werken van dit decennium neer kunnen zetten.

Ik ben het best wel met je eens ManicM, wat betreft dit album. Na mijn eerste luisterbeurt, beschreven in mijn vorige reaktie, had ik ook wat bedenkinkjes. Soms iets teveel van dit en weer wat te weinig van dat, maar na één luisterbeurt kun je eigenlijk nog geen definitief oordeel veel. Vergelijken na één luisterbeurt met Blinking Light is dan ook eigenlijk niet helemaal eerlijk. Die is van zo'n hoog niveau, dat een evenaring al een prestatie van jewelste zou zijn.
Maar nu, wat luisterbeuren verder begint hij toch beter te klinken en te groeien bij mij. Dit album is de laatste van een trilogie. En dat begin ik steeds meer te horen. Er staan nummers op die mij doen denken aan Hombre Lobo en End Times, maar er staan ook weer nummers, die weer een heel eigen stijl hebben (That's Not Her Way, bijvoorbeeld) Om dit album dus een "allegaartje"te noemen, vind ik wat te ver gaan. En om alles dan maar op een hoop te gooien zelfs een slecht voorstel. Je kunt een heerlijke sorbet té groot serveren, maar dan is jij voor velen niet meer te behappen.
Neen, dit album moet je gewoon de tijd geven en lekker op je in laten werken.
Dat ik een grote fan van EELS ben, zal iedereen wel gemerkt hebben, maar ik blijf wel met één grote vraag zitten. Hoe nu verder, na dit album? Eens komt er een punt van verzadiging en zal Mr.E. met iets anders moeten gaan komen om niet herhalingen te gaan vallen. Zijn sound "kennen" we nu onderhand wel. Ik ben benieuwd hoe hij dat dilemma gaat "handelen"
Vooralsnog ga ik lekker door met het genieten van dit album door hem vooral niet te veel achter elkaar te beluisteren (er zijn immers nog andere goeie groepen en muziek) Dit album zal zijn plekkie in de geschiedenis vast wel vinden.

Nou, dat verzadigingspunt was n.m.m. met 'Hombre Lobo' toch echt al bereikt. Vanaf dat album is het een en al herhaling van wat E. al eerder heeft laten horen. Ik heb dit album nog niet gehoord, maar ik vraag me af of het album nog nieuwe benaderingen brengt van de "E.-formula". E. zijn maniertjes beginnen bij mij ook wat irritatie op te wekken. Hij "speelt" te zeer de rol van het depressieve jongetje. Maar dat neemt niet weg dat ook op de laatste albums nog steeds een aantal parels te vinden is. Vooral de ingetogen en "klein gehouden" nummers.

Kent iemand trouwens deze prachtige docu. E. is de zoon van Hugh Everett een natuurkundige die in zijn proefschrift een theorie opperde voor het bestaan van parallelle universa. Even doorklikken om de gehele docu te zien. Uw gids is in de docu is uiteraard E.

Dat is een héél interessante docu, Chameleon. Ik heb 'm al gezien en het is eigenlijk een must voor echte EELS-fans. Het laat ook zien uit wat voor "nest" Mark komt. Bovendien geeft het m.i. prima weer hoe de persoonlijkheid van Mark gevormd werd en daardoor ook zijn muzikale ontwikkeling. Met al zijn genialiteiten maar ook zijn beperkingen. Hele goeie tip, Chameleon!!!
Ik vind het ook prima verwoord door jou wanneer het verzadigingspunt van de "E-formula" bereikt wordt of voor sommigen al is. Dat is precies wat ik ook bedoelde met mijn opmerking in mijn laatste reaktie. Genialiteit en krankzinnigheig liggen dikwijls heel dicht bij elkaar. Vandaar ook mijn zorg hoe het met de muziek, maar ook met zijn persoonlijk leven verder gaat.

Wat bedoel je? Waar ben je bang voor?

En die docu is idd een must have/see! Het is een mooie mix van wetenschap, inzicht in het persoonlijke leven van E. en natuurlijk zijn muziek.

Dat het voor zijn muzikale en persoonlijke leven wel eens anders zou kunnen aflopen, dat we hopen mischien. Misschien helemaal uit de muziekwereld stappen, schrijver worden. Nobody knows. Mark is toch wel een erg gecompliceerd persoon, die mijn zijn gortdroge humor wel eens een iemand kan zijn voor wie de wereld te groot en onbegrepen kan zijn. Maar dat is puur speculeren wat ik doe. Ik proefde in die docu toch ook wel een flink stuk eenzaamheid. Maar dit alles in een zeer persoonlijke inschatting.

Heeft hij eigenlijk een partner? Kinderen? Of is hij erg op zichzelf die leeft voor de muziek. Gezien de hoge productie van nummers de afgelopen jaren, lijkt het op het laatste. Ik weet in dit opzicht eigenlijk niets van zijn 'personal life'.

In dat geval is zijn autobiografie "Things the Grandchildren should know" een echte aanrader.