Eels - Tomorrow Morning (2010)

Ik heb het nog even opgezocht en zag dat 'Losing Streak ' ook in deel 3 gebruikt wordt. Misschien herkent ze de stem.

Ja, zou kunnen. Dan is daarmee bewezen dat het werk van E. veel op elkaar lijkt en er geen vooruitgang in zijn geluid zit.

Was vandaag in de Plato in Groningen om de rest van mijn Eels collectie compleet te maken (moet bekennen dat ik de flink wat van de reguliere albums niet eens in bezit had :O) en zag de vinyl versie van deze plaat staan. Los van het feit dat ik geen LP speler heb, was het toch haast verleidelijk om hem te kijken. Die heerlijke cover is nog mooier op zo'n grote plaat...

De CD zelf gisteren in de bus gekregen, en ben meer dan tevreden. Niet heel veel vernieuwing, maar dat is ook totaal niet waarom ik naar Eels luister. Mr. E kan met zijn "trucjes" en vocalen genoeg variatie aanbrengen om toch fijn te blijven om naar te luisteren. Toch zitten er op Tomorrow Morning wat dingen die ik niet eerder heb gehoord. Ten eerste is het een stuk electronischer, maar ook zijn de de drums voor mijn gevoel wat meer aanwezig, maar dat kan aan mij liggen. Heb hem ook pas 2 keer gehoord.

E heeft zichzelf niet opnieuw uitgevonden, hij heeft geen experimentele plaat uitgebracht of opeens een andere artiest geworden. Het is meer van hetzelfde, maar toch verfrissend en goed genoeg om mij blij te houden. Kijk heel erg uit naar het concert op 6 september in de oosterpoort

P.S Mystery of Life heeft iets heel bekends, zeker met dat koortje. Ik vind het zelf een hele mooie track, maar heeft iemand een idee waar ik het van (her)ken?

In een interview zei E dat het koortje maar uit één vrouw bestond, hahaha.. maar ik zou niet weten waar het van te herkennen zou zijn.



Dat weet ik nog zo net niet... Het zou me niks verbazen als hij weer een of ander knotsgek idee uit zijn brein tovert dat ook nog eens blijkt te werken (bijv. die strings-tour, of zoiets als Souljacker).



Ik zit m'n hoofd er over te breken, maar welke albums zijn IATM en AMCE?

Voor de leken onder ons :
DOTG- Daisies,
ESB - Electro Shock Blues,
Blaor - Blinking Lights,
SJ - Souljacker,
BF - Beautiful Freak,
BTS - Broken Toy Shop,
TM - Tomorrow Morning,
SH!- Shootenanny!,
ET - End Times,
AMCE - A man Called E,
HL - Hombre Lobo,

En dan natuurlijk nog UT, BDIL, L en MTE-EEV (en nog wat andere)

Maar ik moet eerlijk zijn, IATM kan ik niet op komen.. Het zal wel erg voor de hand liggen.. maar ik weet het niet...

I Am the Messiah lijkt me? Ik kon er ook niet opkomen, maar toen ik zag dat de individuele releases van E er bij stonden was de stap naar MC Honkey niet al te ver.

Ja logisch... Heb het album vandaag nog gedraaid.. ik noem het altijd 'de MC Honky-cd'....

Ach verrek!

tegenvaller, ik weet niet zo snel wat ik er van moet vinden, de nummers doen mij niet zo veel. Er is hard gewerkt aan dit album,maar toch, het grijpt me niet. Ik denk dat ik hem op den duur zelfs met een punt moet verlagen. Spijtig.

Wow, kende Eels niet maar dit is muziek naar mijn hart. Onbeschaamde melancholie subtiel melodisch verpakt.

Helaas,

Dit vind ik persoonlijk de minste van het drieluik.
Als Eels in een ''depressie'' zit vind ik hem toch op zijn best.

Zoals op Hombre Lobo met:

The Longing en Ordinary man.

3***

Speciale artiest, deze eels toch. Na één luisterbeurt vond ik dit absoluut geen sterke plaat, een beetje bleekjes na het (in mijn ogen) prachtige 'End Times'. Maar deze morgen nog eens gedraaid, en 't klonk al een stuk prettiger. De schoonheid van enkele nummers waar ik niet zo veel aan vond, klonk wat meer door. Ik ben benieuwd wat het gaat worden na 5 luisterbeurten..

Maar MTE-EEV en UT tellen niet mee, dat zijn immers verzamelaars. L is een twijfel-gevalletje, maar had ik mee kunnen rekenen, want bestaat toch grotendeels uit exclusieve tracks. BDIL daarentegen is toch nog steeds onvindbaar? Of loop ik achter? (Ik hoop het zo!)

Ik heb het album nu een aantal keren beluisterd. De eerste keer wist ik niet wat ik er van moest vinden. Het is in elk geval anders dan End Times en een beetje variatie kan nooit kwaad. De bliepjes zijn leuk, maar ik zet serieuze vraagtekens bij die geluidssamples die de nummers her en der vertroebelen. WAAROM?

Sommige geluidsamples passen totáál niet bij het nummer en staan soms ook nog eens in een totaal andere toonsoort, waardoor het lijkt alsof twee verschillende nummers door elkaar aan het spelen zijn. Bijvoorbeeld bij "This Is Where It Gets Good" - zonder samples zou ik het een geweldig nummer vinden, maar wat er naast allemaal aan het gebeuren is.. En dit gebeurt bij een aantal nummers. "What I Have To Offer" heeft ook een hele rare string-sample. "Baby Loves Me" - ook zoiets. De coupletjes zijn qua melodie rechtstreeks afkomstig van "Souljacker". Dit nummer wordt m.i. ook een beetje vertroebeld door wazige geluidssamples. Jammer - maar oke, ik móet zeggen: het is verfrissend. Dat moest ik even kwijt.

"Oh So Lovely", "This Is Where It Gets Good" en "Mystery Of Life" vind ik op dit moment de beste tracks. Dat kleine riffje met bas en gitaar in "This Is Where It Gets Good": geweldig!

Het idee achter "The Man" vind ik heel leuk (moet even denken aan de clip van "Bittersweet Symphony", waarbij Richard Ashcroft ook een straat afloopt en allerlei mensen tegenkomt). Alleen jammer dat er zo weinig op melodisch gebied gebeurt in de coupletjes. Wordt een beetje saai zo. Maar saai in Eels termen is nog steeds behoorlijk goed. "Looking Up" swingt lekker, "The Morning" prachtig.

De bonus-EP vond ik eigenlijk nog een stukje beter. Even geen bliepjes en geluidsamples, maar weer eens een gitaar. "Let's Ruin Julie's Birthday" hád gewoon op het album moeten staan, maar ik denk dat het niet geheel in de sfeer van het album paste. "Swimming Lesson" en "For You" vind ik pareltjes.

Dus wat ik er op dit moment van vind? Een heel aardig Eels album, maar ik denk dat ik het nog wat vaker moet beluisteren. Maar ik moet zeggen: E heeft uitstekend zijn best gedaan!

UT is inderdaad geen album en ik zet hem ook nooit in een lijstje van albums, maar er staan wel wat onuitgebrachte nummers op en die zijn niet slecht. MTE daarentegen vind ik jammer en naast de dvd niet de moeite waard. Vind het eerlijk gezegd een slechte compilatie. Natuurlijk: het zijn leuke nummers, maar zo zonder context van het album valt veel betekenis weg. Als je toch met Eels wilt beginnen luister je toch gewoon BF of Sh!, of zelfs SJ. Of welk ander album dan ook...

L vind ik eigenlijk best een goed album, natuurlijk: veel instrumentale nummers... maar die reken ik wel altijd mee.

BDIL is niet te koop, er zijn maar een paar honderd van gedrukt en Mr E is er zelf ook niet echt over te spreken (-hij spreekt er nooit over). Het is luisterbaar en ik denk best leuk voor de Eels-liefhebber. Ik zou hem qua muziek naast BTS zetten, het heeft alleen een soort van fout Prince-sausje. Voor het geval je hem wilt luisteren- hij is te pindakazen (zo noemen jullie het hier toch?). Ik zelf heb hem ook wel.

Eels is blij en laat dat merken. Toch heb ik liever een wat droeviger Eels.

Dankje Raoul! Laatste keer dat ik achter BDIL aan ging leek hij nog niet te 'pindakazen' te zijn, blij om te horen dat dat inmiddels wel het geval is!

Ik heb dit album een paar keer beluisterd en ik vind toch wel weer een zeer mooi geheel. Een onwaarschijnlijk creatieve en produktieve man die E.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Weer een mooie bespreking Kas!

Dankje!

Ik sluit me bij deze helemaal aan bij Chameleon Day. Mooie, interessante en voor aspirant-EELS fans een erg leerzame beschouwing, Kas. That's Not Her Way is bovendien mijn favoriet van dit album. (lees mijn reaktie van 20 aug. j.l.) Goeie keuze!

Let's Ruin Julie's Birthday

Ik vind Tomorrow Morning steeds beter worden, maar ik heb het idee dat E er zelf niet helemaal wild van is. Gisteren in Groningen slecht 4 nummers van de laatste CD gespeeld, terwijl er 16 nagelnieuwe nummers beschikbaar zijn (wel gespeeld: Spectacular Girl, Looking Up, I Like The Way This Is Going en in de toegift Oh So Lovely).
Nou heeft hij nogal een oeuvre om uit te kiezen, maar Hombre Lobo was bijvoorbeeld minstens zo ruim vertegenwoordigd, ik denk zelfs met 5 nummers (vond ik trouwens prima). En dan ook nog 4 covers uit de jaren 70/80 spelen....

Mister E. trekt nog 'ns alle registers open. En hoe! Hij houdt het beste voor het einde. Na twee mooie schijfjes terug een meesterwerkje.

De geest van Beautiful Freak blijft de hele tijd ronddwalen, enkele vleugjes heerlijke Daisies en af en toe intimistische Blinking Lights. En als kers op de taart 5 schone bonustracks.

Na elke luisterbeurt begint deze parel steeds meer te fonkelen... Baby loves me!

Ik vind hem steeds beter worden. Ik merk dat ik vaker naar "Tomorrow Morning " grijp dan naar "End Times"..

Tja dit is iets "elektrischer" dan Hombre Lobo en End Times, maar minstens zo goed

Ja, dit landt bij mij heel goed.

This Is Where It Gets Good
Prachtige trach zeg
Ik vind de electronische drums op dit album echt geweldig klinken.

Deze plaat kwam bij mij na een eerste beluistering over als een grote verrassing. Het was wel aangekondigd, dat het vrolijker zou zijn dan het eerder dit jaar verschenen 'End Times', maar dat het contrast zo schrijnend zou zijn.. had AOVV niet verwacht.

Ik zal maar meteen zeggen waar het op staat voor mij. 'Tomorrow Morning' vind ik een pak minder dan 'End Times', maar nog steeds kwalitatief dik in orde. Al staan er wel wat missers op, de meeste songs zijn toch weer oerdegelijk (een adjectief dat je bij eels in het woordenboek vindt, denk ik). Net als op de vorige, staan hier twee kortere, instrumentele nummers op ('In Gratitude for This Magnificent Day' en 'After the Earthquake'). Mooie intermezzo's, en je hoort er ook gelijk aan dat deze plaat vrolijker, hoopvoller, blijer is.

Van de volwaardige songs, meen ik enkele nummers als uitschieters te mogen noemen. 'Baby Loves Me' is energiek, speels en gezegend met een ijzersterke doch simpele tekst, zoals onze E. dat zo goed kan; het ingetogen 'What I Have To Offer', dat wat triester is van ondertoon, maar toch ook wat verborgen optimisme met zich meedraagt; het qua tekst wat pocherige 'The Man', dat echter wel goed blijft hangen; het sfeervolle 'That's Not Her Way'; het kleine, lieve, op het eerste gehoor niets voorstellende, maar o zo typische eels-juweeltje 'I Like The Way This Is Going'.

Voor het overige staan er nog enkele verdienstelijke songs op, zoals afsluiter 'Mystery of Life', met dat koortje en 'Looking Up', dat flirt met de grens van het draaglijke, maar toch net op het koord weet te blijven balanceren als een volleerd acrobaat.

In de categorie "Minder geslaagd": het veel te lange, vervelende 'This Is Where It Gets Good' (niet dus, meneer E.); het wat monotone 'I'm a Hummingbird'; het te vrolijke, kitscherig aandoende 'Oh So Lovely'.

De elektronische uitstapjes bevallen me niet zo goed; ik ben één van die mensen die E. het liefst hoort zoals op bv. 'End Times'. Toch pleit het voor hem dat de man nog de drift heeft om te willen experimenteren, en ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die daar op zaten te wachten.

Het is wel eens interessant om te zien hoe een artiest in anderhalf jaar evolueert qua gemoedstoestand, levensopvatting en toekomstbeeld. In dat opzicht is deze 'Tomorrow Morning' een waardige afsluiter van het drieluik. Maar het is wel de minste van de drie.

3 sterren