Eels - Tomorrow Morning (2010)

Veelal korte, maar schitterende juweeltjes waarin Mr. E het weer voor elkaar krijgt allerlei emoties op ons los te laten; tekstueel en muzikaal gezien.
Het blijft toch een machtig mooi, somber en ontroerend universum waarvan wij toch maar getuige mogen zijn. Het is vaak zo triest en de kleine liedjes brengen dat zo bijzonder naar buiten.
Eels maken mij regelmatig melancholisch zonder dat ik er zwaarmoedig van word: lief, teder en vooral klein. Dat zijn voor mij de kernwoorden van Tomorrow Morning.
Verder verloopt het allemaal wel een beetje volgens bekend recept maar dat maakt mij niet uit. Het is 18 keer genieten geblazen en dat is er geen eentje te veel.

Dat nummer zou zo op 'Daisies' kunnen staan. Zelfde feel, misschien ook instrumentatie. In ieder geval in die tijd...

Ik heb eigenlijk alleen maar over zijn boek gepraat maar een mening over 'Tomorrow Morning' zal ik toch ook moeten geven.. Allereerst het uiterlijk van de plaat, prachtig, net zoals de vorige albums van deze trilogie. Het ziet er luchtig uit en dat is een goede verwijzing naar de plaat zelf. Het begint met een intro'tje (dat na 3 keer luisteren geen intro meer is maar een wezenlijk onderdeel van de plaat) en gaat dan over in een rustig nummer met een grappig trucje, maar dit nummer en nummer 3,4 en 5 zijn eigenlijk een soort van opstapje naar het echte prachtige werk. Er is geen nummer vanaf 'What I have to offer' wat ik niet 5 sterren waard vind. Het nummer 'Looking up' boezemde mij eerst angst in toen ik het voor het eerst hoorde; was er niet gek op, maar zo ingepakt in het album is het een zeer goede sfeerwijziging. Het album eindigt dan met het supermooie 'Mystery of Life'... Heerlijk luchtig en met een leuk koortje. Het is een samenvatting van het album: heerlijke baslijn, leuke bliepjes, een mooi achtergrondkoor en vooral E die vertelt dat er altijd wel een sprankje hoop is.

De EP is dan nog een mooi uitziend toetje, dat een lekkere smaak achterlaat en je doet smachten naar nog meer Eels.

Al met al is dit een typisch Eels-album en dat is een goed ding. Dit is de Eels waar ik van hou. En ik hoop dat ie nog lang mag doorgaan.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Ik vind Tomorrow Morning steeds beter worden, maar ik heb het idee dat E er zelf niet helemaal wild van is. Gisteren in Groningen slecht 4 nummers van de laatste CD gespeeld, terwijl er 16 nagelnieuwe nummers beschikbaar zijn (wel gespeeld: Spectacular Girl, Looking Up, I Like The Way This Is Going en in de toegift Oh So Lovely).
Nou heeft hij nogal een oeuvre om uit te kiezen, maar Hombre Lobo was bijvoorbeeld minstens zo ruim vertegenwoordigd, ik denk zelfs met 5 nummers (vond ik trouwens prima). En dan ook nog 4 covers uit de jaren 70/80 spelen....

Deze plaat kwam bij mij na een eerste beluistering over als een grote verrassing. Het was wel aangekondigd, dat het vrolijker zou zijn dan het eerder dit jaar verschenen 'End Times', maar dat het contrast zo schrijnend zou zijn.. had AOVV niet verwacht.

Ik zal maar meteen zeggen waar het op staat voor mij. 'Tomorrow Morning' vind ik een pak minder dan 'End Times', maar nog steeds kwalitatief dik in orde. Al staan er wel wat missers op, de meeste songs zijn toch weer oerdegelijk (een adjectief dat je bij eels in het woordenboek vindt, denk ik). Net als op de vorige, staan hier twee kortere, instrumentele nummers op ('In Gratitude for This Magnificent Day' en 'After the Earthquake'). Mooie intermezzo's, en je hoort er ook gelijk aan dat deze plaat vrolijker, hoopvoller, blijer is.

Van de volwaardige songs, meen ik enkele nummers als uitschieters te mogen noemen. 'Baby Loves Me' is energiek, speels en gezegend met een ijzersterke doch simpele tekst, zoals onze E. dat zo goed kan; het ingetogen 'What I Have To Offer', dat wat triester is van ondertoon, maar toch ook wat verborgen optimisme met zich meedraagt; het qua tekst wat pocherige 'The Man', dat echter wel goed blijft hangen; het sfeervolle 'That's Not Her Way'; het kleine, lieve, op het eerste gehoor niets voorstellende, maar o zo typische eels-juweeltje 'I Like The Way This Is Going'.

Voor het overige staan er nog enkele verdienstelijke songs op, zoals afsluiter 'Mystery of Life', met dat koortje en 'Looking Up', dat flirt met de grens van het draaglijke, maar toch net op het koord weet te blijven balanceren als een volleerd acrobaat.

In de categorie "Minder geslaagd": het veel te lange, vervelende 'This Is Where It Gets Good' (niet dus, meneer E.); het wat monotone 'I'm a Hummingbird'; het te vrolijke, kitscherig aandoende 'Oh So Lovely'.

De elektronische uitstapjes bevallen me niet zo goed; ik ben één van die mensen die E. het liefst hoort zoals op bv. 'End Times'. Toch pleit het voor hem dat de man nog de drift heeft om te willen experimenteren, en ik kan me wel voorstellen dat er mensen zijn die daar op zaten te wachten.

Het is wel eens interessant om te zien hoe een artiest in anderhalf jaar evolueert qua gemoedstoestand, levensopvatting en toekomstbeeld. In dat opzicht is deze 'Tomorrow Morning' een waardige afsluiter van het drieluik. Maar het is wel de minste van de drie.

3 sterren