Boston - Boston (1976)

Hij draait nu rondjes in mijn CD speler, "More Than a Feeling" verveelt nooit.
Het superafwisselende "Peace of Mind" en het bombastische intro van "Foreplay / Long Time" zijn van een grote klasse.
Het overweldigende stadiongeluid en hemelse zang van Brad Delp redden sommige songs van een middelmatig nivo.
Zoals die van "Rock and Roll Band", muzikaal even pretentieus als de titel.
En het swingende "Smokin' " is een gezellig cafe-deuntje wat zo door een feesten en partijen bandje uitgevoerd zou kunnen worden.

Het gevoelige "Hitch a Ride" is mede door zijn mooie opbouw en dynamiek een uitschieter, geweldige lange gitaarsolo hierin.
Het hemels mooie intro en het duo rockman / Delp maken "Something About You" extra lekker.
De afsluiter is laid-back met een beetje country invloeden, een combi wat ik graag mag horen en valt het meest uit de toon met de rest maar ik vind het zeker niet het minste nummer.

Zouden er audio / video-opnames van Boston concerten uit de Brad Delp periode bestaan ?

Hardrock klassieker uit de 70's.
Ik weet nog dat ik een keer einde 1976 opstond om naar school te gaan,mijn tafelradio aanzette op Hilversum 3 en voor het eerst More Than A Feeling hoorde.
Ongehoorde sound voor die tijd. De week daarna de LP gekocht.
En veel gedraaid..
Deze staat nog altijd als een huis.
More Than A Feeling krijg je nog altijd geen slechte zin van en van Smokin' met zijn geweldige gierende keyboardsound al helemaal niet.
Boston is in feite Tom Scholz die deze wereldplaat zowat in zijn eentje in elkaar zette in een keldertje in Boston. Aangevuld met de wereldzanger Brad Delp (R.I.P.)
Tom Scholz omtwikkelde zelf de Rockman, een apparaatje waarmee hij gitaarlagen 'over elkaar kon stapelen'.
Dat hoor je op deze plaat (en alle volgende natuurlijk) iedere keer terug en geeft alle nummers een warme melodieuze inkleuring.
Verder is natuurlijk Foreplay/Long Time (Foreplay is het werkelijk geweldige intro van Long Time) een prachtnummer.
Ook Something About You heeft zo'n hemels intro.
Peace Of Mind en Let me Take You Home Tonight zijn ook prachtige nummers.
Alleen Rock 'n' Roll Band vond en vind (ook na 35 jaar) ik duidelijk het minste nummer.
Heb hem inmiddels op CD natuurlijk (LP is grijsgedraaid) en wordt nog regelmatig opgezet.
Verplichte kost voor iedereen die van (melodieuze) hardrock houdt.

Wat is dit toch een geweldige plaat. Seventies rock op zijn best!
Brad Delp is een perfecte zanger voor deze nummers. Zijn uithalen geven mij keer op keer weer kippevel.
Het gitaarwerk is ook dik in orde, lekkere ritme secties worden afgewisseld met monstervette solo's. Door de geringe speelduur luistert het geheel ook nog eens heerlijk weg.
Dit is rock zoals ik het wil horen.
Mijn favorieten zijn: Foreplay/Long Time, Smokin', Hitch a Ride en Something About You. Eigenlijk doet de rest van de nummers niet zoveel onder voor deze knallers.

Fantastisch album, naar mijn mening één van de allerbeste uit de jaren '70.

Eigenlijk alles op dit album klopt gewoon, behalve dat laatste nummer. Die vind ik er totaal niet bijpassen helaas.

In het speciaal moet ik eigenlijk wel even Foreplay/Long Time en Smokin' noemen. Het Foreplay deel van eerstgenoemde vind ik toch wel een ongeloveloos mooi instrumentaal stuk. Daar geniet ik toch elke keer weer van. Lekkere opbouw zit daarin. En vervolgens kicken natuurlijk die heerlijke Boston-gitaren er in op Long Time. Genieten.

Daarnaast Smokin', wat voor mij de absolute topper van de plaat is. Dat Hammond-spel daarop is wat mij betreft echt grandioos en kan elke keer weer een brede grijns op mijn gezicht toveren.

Geweldig album! 5*

Lekkere plaat. Je kunt er van alles over zeggen, maar eigenlijk volstaat het woord "goed".

Nou ben ik gewend om onderaan mijn bericht een lijstje met favorieten neer te zetten. Dit keer vind ik alles steengoed...

Deze cd ga ik zeker vaker opzetten!

More Than A Feeling van Boston was zo’n nummer die elk jaar terug te vinden was in Veronica’s Top 100 Allertijden op Goede Vrijdag.
Maar als kind uit de jaren 70 groeide ik op met The Cure, Simple Minds en U2.
Terwijl mijn vader de radio harder zette, was dit voor mij een moment om de eerder opgenomen nummers terug te luisteren.
Eigenlijk best zonde, want het debuut van Boston rockte flink, en zou zo tussen Slippery When Wet van Bon Jovi en The Final Countdown van Europe passen.
1976 was gewoon net te vroeg; twee jaar later zou Van Halen genadeloos toeslaan met hun debuut.
Brad Delp had niet de uitstraling van David Lee Roth, Tom Scholz niet die van Eddie Van Halen.
Geen make-up net als KISS, geen schoolpakjes als AC/DC.
Net teveel symfonische invloeden om stevig door te pakken, maar More Than A Feeling bleef verder wel een lekker nummer.
Laatst hoorde ik Don’t Look Back op de radio, en het geluid was wel heel herkenbaar; de koortjes zijn net wat minder dan bij More Than A Feeling, maar muzikaal is het misschien nog sterker.
Amanda was de hit rond de tijd dat Europe doorbrak, en heeft wat raakvlakken met Carrie, maar ook met Keep On Loving You van REO Speedwagon, net iets te zoet.
Maar het leek mij zinvol om bij het begin te beginnen.
Waarschijnlijk wel een goede keuze, want dit rockt allemaal heerlijk.
En dan lees je dat de zanger Brad Delp in 2007 zelfmoord pleegt, door een opgewekte Koolstofmonoxidevergiftiging door houtskoolovens.
Hoe vreemd is het om dan nu naar Smokin’ te luisteren, met halverwege dat pastorale orgeltje.
Aan zijn shirt zat een briefje met de woorden; Mr. Brad Delp. 'J'ai une âme solitaire'. I am a lonely soul.
Nooit iets van mij gekregen van dit dramatisch einde, blijkbaar was deze eenzame ziel echt door velen al vergeten.

Boston is een rockband uit...Boston, Massachusetts USA en is eigenlijk het speeltje van multi-instrumentalist Tom Scholz. Midden jaren ’70 richt hij de band op en trekt zanger Brad Delp aan en dat blijkt de juiste zet. Delp heeft een kenmerkende rockstem en daarmee gaat Scholz, aangevuld met een aantal andere muzikanten, de studio in om daar het titelloze debuutalbum mee op te nemen. “BOSTON” wordt op 25 augustus 1976 uitgebracht en is vooral in Amerika een groot succes. De eerste single “MORE THAN A FEELING” wordt daar een top 10 hit, in Nederland bereikt het net niet de top 10, nummer 11 in de Top 40. De 8 tracks klokken ruim 37 minuten kwalitatieve rockmuziek, met een snufje progressieve rock erbij. Opener is “MORE THAN A FEELING” en ik denk dat Boston in zijn carrière nooit over de populariteit van die song gekomen is...een rockklassieker pur sang! Track 2 is de single “PEACE OF MIND”, een heerlijke rocker met een geweldig refrein en Delp zingt fenomenaal. “FOREPLAY/LONG TIME” is één van de beste Boston tracks ever en begint met een progressief rock deel, instrumentaal met een hoofdrol voor de orgel, waarna de song na zo’n 2 en een halve minuut verder gaat met deel 2, een lekkere rocker met geweldige gitaar riffs. “ROCK AND ROLL BAND” is het kortste nummer van “BOSTON” en is een simpele, maar wel goede rocksong. “SMOKIN’”heeft een heerlijk ritme en mooie samenzang, met “HITCH A RIDE” gaat het tempo iets naar beneden, “SOMETHING ABOUT YOU” begint rustig waarna er een heerlijke gitaarsolo invalt en het nummer pas echt begint. Met “LET ME TAKE YOU HOME TONIGHT” eindigt het album. Het is een nummer met een wat afwijkend begin, een tegendraads ritme, waarna Delp opnieuw laat horen de songs van Scholz precies datgene kan mee geven, waardoor het klasse songs worden en het album tot een absolute klassieker wist uit te groeien. Opvolger “DON’T LOOK BACK” verscheen in 1978 en is van een zelfde kwaliteit, zonder echte toppers zoals “MORE THAN A FEELING” en “FOREPLAY/LONG TIME”. Daarna duurde het telkens jaren alvorens er een nieuw Boston album verscheen. “THIRD STAGE” uit 1986 is een prachtig album, “WALK ON” uit 1994 is wat minder en is ook zonder Brad Delp, die in 2007 zelfmoord pleegde, “CORPORATE AMERICA”, dat in 2002 verscheen is te wisselvallig en het in 2013 verschenen “LIFE, LOVE & HOPE” is een regelrechte tegenvaller, wat mij betreft. Je zou kunnen stellen dat Boston met elk album minder indruk heeft gemaakt en dat begon allemaal met “BOSTON”, dat ook wel een ongekend hoog niveau heeft.

Tegenwoordig kom ik om de haverklap verhalen tegen over Van Halen als dé grote vernieuwer van hardrock in de tweede helft van de jaren ’70. Een incompleet verhaal: men vergeet Boston, de band die debuteerde in augustus ’76.

Januari 1977 werd More than a Feeling een hit in Nederland, piekend in de Top 20. Ik stond op de drempel van de puberteit en mijn oren waren nog niet klaar voor steviger muziekstijlen. Dat veranderde nog datzelfde jaar toen ik in een nieuwe klas kwam, met daarin een grote fan van Status Quo. Via hem rolde ik de hardrock binnen. Met terugwerkende kracht ontdekte ik al spoedig Boston en veel meer namen.
Kerst 1977 kwam het lied nieuw binnen op 75 in Veronica’s Top 100 Aller Tijden met Deep Purples Child in Time op 1. Aan de radio gekluisterd nam ik dit en veel meer op met mijn radiocassettespeler. In ’78 ontbrak die Top 100 (Veronica was slechts een aspirant-omroep op Hilversum 3), in ’79 steeg het naar 33 bij de inmiddels C-omroep.

In de bladen werd hoog opgegeven over de unieke, warme sound en de immense productietechnische kwaliteiten van de plaat. Supermelodieus en toch die muur van geluid. Tom Scholz die dit alles jarenlang in zijn kelder had zitten knutselen; men vond het heel bijzonder. Menig ervaren geluidstechnicus moet verbaasd hebben geluisterd naar deze briljante nieuwkomer, een ruimteschip met warp 7 arriverend.

Ergens in de winter van ’80-’81 was daar het moment dat ik de elpee uit de bieb kon lenen en voor het eerst uit fatsoenlijke boxen hoorde. Een audiofeest. De cover vond ik als fan van sc-fi sowieso mooi, met bovendien de skyline van de stad in de cockpit.
Zwakke nummers kent de plaat niet, zang- en gitaarmelodieën zijn meer dan fraai, de variatie groot. Hier en daar spannend, zoals op Foreplay met enige progressieve rockinvloeden, net als sommige passages in Smokin’. Met Hitch a Ride móet ik altijd meezingen, al veertig jaar, zowel de zang als gitaarpartij. Prachtig blijft het subtiele intro van Something about You, waarover spoedig die prachtige gitaarsound golft. Dat en veel, véél meer, er valt immens veel te genieten.

Jaaaaa, die gitaarmuren van Boston! Bij tijdgenoten Zeppelin (dat jaar: de lp Presence) zijn ze grijs-bluesy, bij Sabbath (dat jaar: Technical Ecstacy) zwart-dreigend, bij Ted Nugent (Free-for-All) testosteron en róck ‘n’ róóóll.
Bij Boston echter zijn ze niet alleen megahoog en -heavy, maar tegelijkertijd gemetseld met warm-rode stenen waarover groene klimop groeit. In de zomer als een knusse stadstuin, waar je comfortabel voor de hitte kunt schuilen. In de winter als een roodgloeiende vuurkorf om je aan op te warmen van de winterkou. Vier seizoenen lang gastvrij, toegankelijk, onbezorgd en optimistisch.

De laatste jaren herwaardeer ik dit soort “gepolijste” hardrock. Pakkende melodieën schrijven, die krachtig zingen, heavy spelen en bovendien zoveel afwisseling in de songs aanbrengen? Dat is niet veel bands gegeven.

fantastische A_ kant . de B- kant zelden gedraaid.

Vanaf de vroege jaren 70 begon mijn echte muzikale ontdekkingstocht, als een grote natuurspons ontdekte ik tal van muzikale stromingen waarvan een deel mij direct aasprak en ook een deel waarvan ik wist dat het nooit mijn grote belangstelling zou opwekken (R&B - veel Blues - en Funk) uitzonderingen als Motown en E,W&F daargelaten.

MM collega's die mijn recensies lezen zien dat het ook vaak materiaal bestrijkt van links tot rechts over het hele muzikale spectrum....

Terug naar de -heerlijke- jaren 70 (blijft denk ik toch mijn favoriete decennium door al de GROTE ontdekkingen). Net als inmiddels de zestiger jaren zag je ook in de jaren zeventig duidelijke groepen zich vormen, gekoppeld aan die diverse muziekgenres (van Hardrockers - tot - Soulkickers die iedere week high naar Ferry Maat luisterden) een programma dat ik nooit heb gehoord.
Ik was met enkele vrienden wel een groep die naar veel muziek luisterde en daar dan gevoel voor kreeg of niet.

Al vroeg was ik (na eerst Alice Cooper) een Bowie follower en stond aan de wieg van Roxy Music (dat ik nog steeds een van de allergrootste, inspirerende en belangrijkste acts ever vind).
Maar ook Sparks, Jethro Tull, ELO, Supertramp, Queen, Blondie, Eagles o.a. om maar een brede lijn aan te geven leerde ik goed kennen en waarderen. Pas later maakte ik een inhaalslag naar de jaren 60 en omarmde ik Procol Harum, Pink Floyd, Byrds etc.

Maar nu terug naar de jaren 70, vanaf vroege voorjaar 1977 was ik volledig in de ban van Boston, veroorzaakt door hun megalomaan goede debuut single en album.
Mooier dan RonaldjK kan ik hun gitaarsound niet omschrijven, maar wel 100% onderschrijven.

Wat ik altijd fijn vond -en vind- aan Boston is dat de groep inderdaad een uiterst geraffineerd en misschien ook wel gepolijst soort rock muziek heeft geproduceerd, met grote aandacht voor alle details, solo's zowel instrumentaal als aan de zang en de koorwerkjes,, alles past naadloos en perfect in elkaar. Daarin vind ik deze groep waarschijnlijk de grootste die ik ken. (natuurlijk wil ik dit talent bij Queen ook onderschrijven, maar hier ervaar ik toch echt de Amerikaanse en de Engelse versie qua bands).

De single (titeltrack) heb ik ontelbaar keer gedraaid op een volume dat mijn ouders naar de kalmeringstabletten deed grijpen en mijn vader zich naar de ouderwetse stoppenkast deed spoeden.
Wat ik ook -op alle albums- geweldig vind is de naturelle manier waarop de hardrock nummers afgewisseld worden met de meest prachtige en grandioos gecomponeerde ballads.
Piece of Mind en Foreplay / Long Time zijn naast More Then a Feeling mijn favorieten. Maar het albums als geheel is niet te versmaden.

Hierboven wordt inderdaad vaak de vergelijking getrokken met andere rockbands zoals Van Halen, maar wat ik destijds al dacht en nog steeds vind is dat Boston het echt niet moest hebben van een aanstellerige frontman als David lee Roth. De band beschikte over top kwaliteit met de grandioze zanger Brad Delp (*dank Ronald), en een wereldgitarist / componist Tom Scholz.

De muziek en de zelf gekozen presentatie stijl (met de prachtige hoezen (vergelijkbaar met de vliegende schotel stijl van ELO, maar dan met de gitaar in de hoofdrol) waren voldoende. dat gold toen en ook nog tot aan de dag van vandaag.

Het was gelukkig niet heel lang wachten op het onvolprezen volgende album Don't Look Back.
Ook weergaloos mooi....