Boston - Boston (1976)

Een cd uit 1976?

Bij mij is dat A Farewel to Kings van RUSH. Deze band is jouw ook wel bekend gezien je nick name...Geen RUSH als eerste??
Overigens kocht ik die LP destijds van Boston ook blind en draai hem nog steeds met veel plezier

Als fervent sigaren en shag roker kies ik voor "Smokin' " .

Als de term "rockklassieker" ( of een synoniem hiervan) voorbij komt, dan ik ik vaak in eerste instantie aan "More than a feeling" Hoe dat komt? geen idee Joost mag het weten. Dat zit steevast in mijn systeem. Het enige wat ik daarover kan zeggen: Als een nummer zo'n impact op iemand heeft, moet dat toch erg knap zijn voor een band om dat bij iemand te bewerkstellen.
Daardoor heeft Boston bij mij wel een speciaal plekje gekregen hoor

Serk debuut van Boston dat destijds een enorm commercieel succes was en nog steeds overeind blijft. Stevige maar melodieuze rock met zowel vocale als instrumentale hoogstandjes, helder en dynamisch geproduceerd. Boston was ontsproten aan het brein van Tom Sholz die 5 jaar lang zou gewerkt aan dit album. More Than A Feeling is een klassieker maar de oevrige nummers vind ik ook behoorlijk sterk buiten het mindere slotnummer.

Prachtalbum van Boston. Een band die melodieuze Hardrock maakte zonder over het randje te gaan. Veel bands maakten in die jaren AOR (adult orientated rock) wat mij in die tijd werkelijk niet kon bekoren. Boston slaagde er met hun muziek in om een brug(je) te slaan tussen rock en pop zonder die afslag naar AOR te nemen. Tijdloos.

Staat AOR niet gewoon voor Album Oriented Rock? En is Boston niet gewoon een AOR band?

Ik zeg het maar even.
In mijn beleving maakt Boston een beetje de muziek die Journey, Kansas, Foreigner etc. allemaal zo'n beetje maakte toentertijd.
Gedreven en melodieuze rock, zonder de agressie van punk of de pretenties van symforock.

Uiteindelijk wordt het tegenwoordig classic rock genoemd. Tegenwoordig vind men dit belegen en stug. Ik kan er van genieten. Maar ik kan van bijna alles genieten.

Album oriented rock? Dat is toch de term voor radiostations die alles behalve singles draaien. Adult Oriented Rock is waar hiet hier om draait. Bands die vaak ook gewoon singlesucces hadden. Zoals Boston dus.
Ik heb wel eens gehoord dat adult oriented rock een misbruikte term is. Wellicht dat het daarom niet meer op wikipedia is terug te vinden.

Ik dacht dat het oorspronkelijk Album Oriented Rock heette. Je weet wel: de elpee staat centraal en niet het singeltje (zoals bij disco en glamrock). Adult Oriented Rock is een pre-Classic Rock term, verzonnen door jonge hippe mensen om ouwe lullen-muziek aan te duiden.

Classic Rock is toch ook een onzin term. AOR eigenlijk ook, maar ik vind het wel een makkelijke classificatie. Melodieuze Rock zou overigens een betere classificatie zijn.

Maar onder album oriented rock zou je ook gemakkelijk Uriah Heep of Pink Floyd kunnen scharen. Dat is niet wat we er onder verstaan. Het is zo'n ingeburgerde term dat we het automatisch associëren met Boston, Foreigner, Survivor en Journey. Vind ik niet echt bands waarbij de LP centraal staat. Het zijn veelal liedjes die geboetseerd zijn om in de hitlijsten te eindigen.

Ik dacht in elk geval dat het altijd adult oriented rock was. Maar misschien hebben de internetbazen het onlangs veranderd.

Kan ons eigenlijk die term schelen.

Inderdaad zou ik Heep en Floyd niet snel AOR noemen.
Het is een fingerspitzengefühl. AOR is inderdaad meer de Journey, Boston, Tyketto en Magnum kant van de rock.

Melodieuze rock met de hoop op single-succes. In dat licht gezien heeft Heep in de 80's wel een gooi gedaan naar AOR.

Wat je zegt. Het is onbelangrijk, maar soms wel makkelijk om dingetjes mee te duiden.

Zeker, makkelijk om zaken mee te duiden. In mijn beleving is AOR overigens de muziek die bands als Heart, REO Speedwagon en andere meer 'hitgevoelige' rockbands in de 70's and 80's maakten. Uiteraard had Boston deze hits ook maar had niet dat 'gladde' van veel andere bands.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat dit album uitkwam.
En het werd destijds "melodieuze hardrock" genoemd. En zo werd ietsje later ook de muziek van bv. Foreigner, REO Speedwagon en Cheap Trick genoemd.
De term AOR staat inderdaad voor Adult Orientated Rock, maar is pas uitgevonden begin jaren 80, vooral om Amerikaanse rock aan te duiden en inderdaad om dit soort muziek als ouwe-lullenmuziek weg te zetten.
Aanvankelijk viel hier vooral ook muziek van bv. Fleetwood Mac, Steve Miller Band enz. onder.
Ietsje later weer nog ergere dingen zoals Starship, Michael Bolton, Richard Marx en dat soort gladjakkers

Als ik het mij allemaal goed herinner...

Nog later hebben ze gelukkig de term Classic Rock uitgevonden. En daar mag het voor mij allemaal onder vallen. Het is de muziek die ik graag hoor.

Ondertussen ga ik (nog even twijfelend of ik nu wel of niet aan het zwembad ga liggen) deze melodieuze hardrockplaat (de buren zijn op vakantie) nog eens keihard opzetten .

AOR stond in de jaren '70 inderdaad voor Album Oriented Rock, rock die zich meer manifesteert op album dan singles. Vanaf de jaren '70 concentreerden rockbands zich vooral op LP's en live-optredens en brachten enkel singles uit ter promotie daarvan (in de praktijk vooral progrock- en hardrockbands). Wanneer de jaren '80 ingingen werd die rock (met name in de VS) gladder en toegankelijker om ook een ouder pubiek te bereiken (met toevoeging van synths en tragere tempo's) en staat het dan voor Adult Oriented Rock.

Het debuut van Boston klinkt nog redelijk stevig (maar ook erg melodieus), de opvolger is qua productie een stuk gladder.

Los van waar de afkorting voor staat, hebben we volgens mij allemaal een redelijk beeld welke muziek er onder het kopje 'AOR' valt. En die muziek was anno 1976 nog vorm aan het krijgen. Ook een Foreigner of Journey waren nog een beetje zoekend: gaan we hardrock, gaan we prog, gaan we soft...? Een paar jaar later was een en ander ruimschoots afgebakend.

De eerste drie Journey's waren inderdaad mijlenver van de radiovriendelijke rock waar ze mee bekend werden.
Zelfde geldt voor Heart en Kansas. Bekend van de radiovriendelijke hits, maar kenners weten beter.

Tsja, wat moet je nou zeggen over deze plaat behalve dat ie er gewoon erg lekker intikt iedere keer dat ik em luister. Gewoon lekkere sound en voor die tijd erg vernieuwend, iets wat ik dan ook wel weer kan respecteren. Helaas kwamen Scholz & Co na dit album in mijn oren nooit weer in de buurt van hun debuut. Maar deze eerste van Boston is voor mij één van de allerbeste albums uit de geschiedenis welke door de jaren heen meer is blijven kleven dan bijna ieder ander album uit mijn jeugd. Hoogtepunten zijn alle nummers behalve de laatste, die had er van mij afgemogen en skip ik altijd. Ondanks dat compenseert de rest genoeg om dit 5* te geven en in mijn top-10 op te nemen.

"More Than a Feeling" is ongeevenaard maar helaas staan op deze (en de opvolger) een paar nietszeggende songs.
Geldt niet voor "Third Stage", een van de meest ondergewaardeerde albums uit de melodieuze rock !
Veel evenwichtiger, beter geproduceerd en wonderschone sfeervolle dynamische songs.....

Doe eens gek en zet' 'm gewoon eens op, zal vast lang geleden zijn.

Zou weer bezig zijn met een opvolger???

Welnu, verdomd als het niet waar is. Die Neal toch.

YouTube - BOSTON - Heaven On Earth (Official / 2013 New Studio Album)

Zelfs Brad Delp hebben ze weer opgegraven zo te horen. Riekt naar een paar zouteloze leftovers uit het archief met hopelijk wat spectaculairder vers materiaal.

Nog zo' n voorbeeld van de geweldige muziek uit de jaren 70. Boston wordt gekenmerkt door dat typische gitaargeluid. Gewoon lekker een keer in de zoveel tijd.

Halfje hoger al is het alleen maar om het beest Tom Scholz, die helaas, op vakantie is op het laatste Boston album. Dit album heb ik grijs gedraaid en nog steeds klinken de nummers heerlijk neem alleen maar het orgel intro bij Foreplay/Long time. Jammer dat hij dan zijn recenste album zo verkloot

Fantastisch album, naar mijn mening één van de allerbeste uit de jaren '70.

Eigenlijk alles op dit album klopt gewoon, behalve dat laatste nummer. Die vind ik er totaal niet bijpassen helaas.

In het speciaal moet ik eigenlijk wel even Foreplay/Long Time en Smokin' noemen. Het Foreplay deel van eerstgenoemde vind ik toch wel een ongeloveloos mooi instrumentaal stuk. Daar geniet ik toch elke keer weer van. Lekkere opbouw zit daarin. En vervolgens kicken natuurlijk die heerlijke Boston-gitaren er in op Long Time. Genieten.

Daarnaast Smokin', wat voor mij de absolute topper van de plaat is. Dat Hammond-spel daarop is wat mij betreft echt grandioos en kan elke keer weer een brede grijns op mijn gezicht toveren.

Geweldig album! 5*

Uit de tijd dat je met een plaat van een half uur tot drie kwartier prima het publiek kon vermaken.
Grote klasse!

Boston. Ik vond het vroeger vrij sterk. Nu ook nog wel, maar ik heb altijd de indruk dat ze hun verhaal op 2 albums wel zo'n beetje verteld hebben.
De produktie's zijn super verzorgd, en muzikaal valt er niets op aan te merken. Maar het typische Amerikaanse sfeertje vind ik in het heden wat minder aansprekend.

Tom Scholz doet een eeuwigheid over een nieuwe plaat, maar van enige vernieuwing is eigenlijk nooit sprake geweest. Alleen qua studiotechnieken waarschijnlijk.

Lekkere plaat. Je kunt er van alles over zeggen, maar eigenlijk volstaat het woord "goed".

Nou ben ik gewend om onderaan mijn bericht een lijstje met favorieten neer te zetten. Dit keer vind ik alles steengoed...

Deze cd ga ik zeker vaker opzetten!

Voordat Stadium Rock een term werd had Boston 'm al uitgevonden. Dit debuut uit 1976 overtrof qua geluid de meeste (hard)rock bands uit die tijd.
Een enorme gitaarmuur met hele vette riffs, orgeltjes hier en daar en de bijzonder melodieuze stem van Brad Delp.
Geen wonder dus dat dit album in de USA verkocht als een tierelier en op dit moment nog steeds de bestverkochte debuut aller tijden is.
In Nederland deed Boston het lang niet slecht dankzij de hit "More Than A Feeling"
Maar er staat meer moois op dit album. Eigenlijk zijn alle songs sterk maar bijzonder zijn toch "Piece of Mind", "Hitch A Ride' en "Rock 'n'Roll Band". De eerste Boston plaat is meer een party-album dan de opvolger "Don't Look Back" maar beide albums zijn eigenlijk verplichte kost voor rock-fanaten

Ik vind het nummer"Smokin" juist nog een extra attentiewaarde verdienen

Catchy rockplaat met erg sterke nummers. Vooral Hitch A Ride, More Than A Feeling en Let Me Take You Home Tonight zijn mij favorieten. Zeer goede band met super zanger. En het meest belangerijk, het rockt gewoon.