Boston - Boston (1976)

Met name vanwege More than a feeling, en Foreplay/Longtime is dit een sterk album. Eén van de eerste albums die ik gekocht heb.

toendertijd het best verkochte debuutelpee ooit.

"More than a feeling" is echt super! Prachtmoment in dit nummer..

Leuk plaatje, m.i. Boston's beste. Vooral Peace of Mind, Smokin' en Rock 'n' Roll Band spreken me wel aan.

Heeft er wellicht iets mee te maken dat alle volgende albums botweg gezegd alleen variaties hierop waren

Foreplay/Longtime is echt hoogstaand.

Geweldige plaat. Alleen het laatste nummer 'Let me take you home tonight' is minder. Volgens mij is dit ook het enige nummer dat niet in de kelder van Tom Scholz is opgenomen, maar in een studio in Los Angeles.

Superklassieker !!! Wie kent niet "More than a feeling" (voor de single trouwens vreselijk ingekort), maar ook "Piece of mind" en het geweldige "Foreplay/Long time". Mijn favouriet is echter het heftige "Something about you", waarin Brad Delp zijn longen uit zijn lijf zingt. Het enige mindere nummer is de afsluiter "Let me take you home tonight", wat een B-kantje van een single had kunnen zijn.

Ik vind juist "Hitch A Ride" het minste nummer en daarna dan wel "Let me take you home tonight".
Positief opvallende nummers op dit album vond ik toch "Smokin'" en "Rock And Roll Band". Vooral "Smokin'" ligt lekker in het gehoor.
Topper blijft natuurlijk "More Than A Feeling".

Al met al 3*

De Walk on suite van de gelijknamige CD (iets meer dan 12 minuten!) staat misschien nog een tikje hoger.

Ach ja, spierballenrock met scheurende en gierende gitaren, inclusief de bekende effecten aan het einde van een nummer. Over elkaar heen gestapelde vocalen. Jeugdsentiment, maar ik vind het niet meer zo bijzonder in vergelijking met de periode dat ik op de middelbare school zat. Maar wel lekker om stiekem een keertje te draaien.

sterke cd

Heerlijk jeugdsentiment en dan vooral door dat ene nummer wat alles zegt over die tijd .

Ik zie mij op korte termijn niet snel een album van Boston aanschaffen maar die keren dat de muziek tot mij komt is de conclusie vaak, lekker! Ik ben vooral wel gecharmeerd door de vocalen van Brad Delp die met samenzang vaak nog beter uit de verf komt.

net nog eens naar more than a feeling geluisterd, wat blijft dat liedje mooi en fris, na al die honderden keren dat ik het al gedraaid heb. ik heb trouwens gehoord dat zanger Tom Scholz(wat een naam heeft die man) er 4 jaar aan gewerkt heeft. met resultaat, overigens.

Het Boston geluid was nieuw in die tijd want meneer Scholz had een apparaatje uitgevonden dat hij de ''Rockman'' noemde. Hiermee kon hij zijn gitaar een sensationele meerstemmige geluidsmuur meegeven. De composities zijn wat flauwe typisch jaren 70 AOR stijl maar de sound was uniek evenals de ongelofelijke zangkwaliteiten van Brad Delp. Redelijk evenwichtig debuut dat insloeg als een bom. Peace Of Mind, Smokin' en het titelnummer blijven favoriet.

Eigenlijk houd ik helemaal niet van bombastische stadionrock en More than a Feeling kan ik niet meer aanhoren, maar toch scoort dit debuut van Boston een voldoende bij mij, zij het een krappe voldoende. Toen deze band zijn intrede deed, was melodieuze rockmuziek eigenlijk nog onontgonnen gebied. Het succes van het album was voor een groot deel de verdienste van gitarist Tom Scholz (zoals hierboven al genoemd), die met een vol en harmonieus geluid een belangrijke stempel op de bandsound drukte.

Over het algemeen zijn de songs stuk voor stuk dik in orde, zelfs het
grijsgedraaide More than a Feeling is op zich niet slecht. Het ietwat saaie Let Me Take You Home Tonight daarentegen skip ik het liefst, maar voor de rest was dit zeker voor die tijd leuke, innovatieve melodieuze muziek. Het epische Foreplay/Longtime en het aanstekelijke Peace of Mind zijn voor mijn de nummers die een ruime voldoende scoren en voor de andere songs buiten Let Me Take You Home Tonight geldt dat ze nog vrij acceptabel zijn.

Nu, 32 jaar later, zou ik geen band op kunnen noemen die qua geluid aan Boston doet denken, wat ik als pluspunt beschouw. Het is veelzeggend dat Boston alleen met opvolger Don't Look Back kwalitatief een beetje in de buurt kwam van dit debuut, dat van mij 3* krijgt.

More Than A Feeling is misschien wel grijsgedraaid, maar het nummer is dan ook bijna perfect. En het nummer(de gitaarriff eigenlijk) heeft Kurt Cobain geïnspireerd voor de riff van Smells Like Teen Spirit!

Een dijk van een rocksong waar onmogelijk sleet op kan komen, kan nog 500 jaar mee, op zijn minst!
Mooie plaat, daarna heb ik de band niet echt meer gevolgd.

Goed debuutalbum van Boston, die nooit meer dit niveau zouden halen. Het eerste deel van de plaat is uitstekend, het tweede deel net iets minder. 'More Than A Feeling' en 'Foreplay/Longtime' zijn m'n absolute favorieten.

3.5 sterren

Klassieker. Deze gaat denk ik maar in mijn top 10. Ongelooflijk dat deze cd al meer dan 30 jaar oud is. Je hoort het er niet aan af. Ik vind de gitaarsound echt heerlijk en de vocalen zijn ook om van te smullen. Hier staat niet 1 slecht nummer op, het is gewoon 38 minuten genieten.

Voor een album uit 1976 een fraai en helder geproduceerde plaat .
Allemaal uit het brein gekomen van Tom Sholz , een enorme perfectionist .
De nummers en het geweldige gitaargeluid zijn van hem en dat levert een uiterst herkenbare plaat op .
Gespierde melodieuze Amerikaanse rock met natuurlijk de classic More Than A Feeling , zoveel jaar na dato is dat nog altijd een geweldig fris nummer .
Het meeste van de andere nummers zijn op dezelfde leest gemaakt , al blijft het niet overal even goed meer hangen .
Mondjesmaat leverde Boston nog wat albums aan , maar dat zijn in zekere zin herhalingsoefeningen .

Dit is een meer dan degelijke plaat. More Than a Feeling, hun allereerste single, is een magistraal nummer. Een commerciële single die een commerciële single moet zijn, en geen hedendaagse troep zoals we gewent zijn bij MNM en Q-Music (wat Vlaanderen betreft). Peace of Mind, uitgebracht als 3de single, moet maar weinig onderdoen. Eveneens een succesvolle single. Foreplay is een sterk instrumentale intermezzo en werd als B-kant gebruikt bij Peace of Mind. Long Time werd de tweede single uit hun debuut. Conclusie => Een zeer sterke A-kant. Kant B is van een lager niveau hoewel ze zeker genietbaar blijft. 4.5 voor kant A en 4 voor kant B. Dat maakt dus een sterke 4. Of nog beter een nipte 4.5

De beste Boston plaat met een heerlijke 70s sfeer.

Ik ken enkele van deze nummers, maar Peace of Mind is echt een klapper van formaat. Ik heb dit nummer een (of 2) jaar geleden gehoord op Classique 21, en dat moment was bijna wonderbaarlijk. Nu nog altijd trouwens, het staat zeker in mijn top tien van beste nummers. Een volledig onbekend nummer die me de volle 5 minuten kan geboeid houden gebeurd nu ook niet zo vaak.

En More Than a Feeling spreekt voor zich. Het heeft me overigens wel heel lang geduurd eer dat ik doorhad dat het liedje niet letterlijk over zijn 'Marriane' ging, maar gewoon over het gevoel dat ze krijgen over dat ene liedje van vroeger.

Album dat het moet hebben van de A-kant (#1 - #3). De B-kant valt daarentegen erg licht uit. Ik zet positief in met 3,5 en betwijfel of ik het ooit zie stijgen.

Is er trouwens nog iemand die vind dat Piece Of Mind kwa zang-harmonieën erg opzichtig is afgekeken van Todd Rundgren's Initiation?

YouTube - Todd Rundgren & Utopia - Initiation

Wat rommeligheid betreft komt het eerder in de buurt van Yes of Zappa maar de harmonieën zijn hier toch heel wat minder close dan bij Boston als ik eerlijk moet zijn.

Ik vind Hitch a Ride anders ook wel erg fraai. Zelfs fraai genoeg voor een vinkje (de andere is voor Foreplay / Long Time).

Bij deze kom ik terug op m'n vorige reactie.

Ik heb de cd nu in huis (oude versie die volgens velen de beste is) en ik ben nu toch wel zeer onder de indruk. Zoals al eerder aangegeven is het jaren '70 AOR, maar die muur van gitaargeweld klinkt erg authentiek.
Een heerlijk volle productie met een dynamiek die vooral op deze cd goed wordt gevangen.
Hitch A Ride is inderdaad ook een hoogtepunt. Het klinkt aanvankelijk als een wat tamme ballad, maar dan dat goddelijke einde...
Eigenlijk vind ik alleen Let Me Take You Home Tonight een wat flauwe dissonant.
Let eens op hoe de spierballenrock van More Than A Feeling begeleid wordt door klappende handjes...

Prachtige plaat! Deels door het unieke gitaar geluid natuurlijk maar ook zeker omdat de songs gewoon erg goed zijn. More than a feeling is en blijft een geniaal nummer natuurlijk. Peace of mind, Foreplay/Long time, Rock & roll band en Smokin completeren het rijtje ijzersterke nummers. De rest is ietsje minder maar nog altijd dik in orde! De vocalen van Delp zijn trouwens ook niet te versmaden!!