Kent - En Plats I Solen (2010)

Niet echt beter of minder dan de vorige vier albums. Ik vind nog steeds dat de band beter klinkt in het engels, maar ik ben blijkbaar in de minderheid. Fijne muziek, maar geen songs die er echt op positieve wijze uitschieten.

Gaat snel met de heren. Ik moet hun vorige album nog horen. Tillbaka Till Samtiden vind ik wat minder dan zijn voorgangers. Maar het blijft Kent. Die kunnen uit het niets mooie albums maken.

Ik wacht nog steeds rustig af tot de postbode langs komt, maar als ik de geluiden hierboven lees kan het bij mij wederom niet anders uitpakken dan de volle mep (net zoals bij de laatste zes platen van deze heren)... Leuk trouwens dat een zweedstalige plaat zo prominent in de rotatielijst staat...

Draai de opener nu en wauw, daar word ik vrolijk van.

Dat is alvast een heel goed begin

wow Passagerare is prachtig, alleen jammer dat ik het niet kan verstaan.

Troost je lauradance, als je wél Zweeds spreekt, zijn de Kent-teksten ook niet echt duidelijk...

Zei hij met gevoel voor understatement

Vond deze, voor de liefhebbers! Met de Engelse vertalingen erbij, ook voor dit album al.

Kent Lyrics English Translations & Swedish Text En Plats I Solen - kent.awardspace.com

cool, die tekstreferentie naar Buffalo Tom's 'taillights fade' was me zelfs niet opgevallen bij de eerste luisterbeurten... ik ben trouwens rustig dit plaatje aan het grijsdraaien alvorens een echt oordeel te spuien

Ja ik ook... maar 4 steretjes redt-ie zeker wel, dus die geef ik maar alvast. Wie weet komt er nog eentje bij.

Het rare is dat ik niet het idee heb dat het nou allemaal briljant en/of vernieuwend is, maar op de een of andere manier blijf je hem toch steeds draaien.

Het combineert ook zo lekker met de hittegolf hier

Ligt wat in het verlengde van de voorganger, dance beats, electronica, maar wat meer gitaren en naar mijn mening "pakt" ie meer

Release van plaatmateriaal uitgesteld tot 21 juli... brrrrr... Dat houd ik nooit vol en dan zou ik voor mijn vakantie verstoken moeten blijven van deze plaat.... Wat een dilemma!! Pindakazen dan maar..?? Of toch niet..?? Nee... Of toch wel...

Gewoon doen en naderhand voor het origineel gaan!

Zo, het origineel is binnen nu voor het eerst aan het luisteren. Handig, van die tripjes naar Kopenhagen...

Nu alweer binnen vanuit Zweden. Een keer beluisterd onder het koken en het klonk niet slecht. Er sprong echter niks bovenuit, een nummer dat direct mijn oren deed spitsen. Morgen nog eens luisteren!

Ik houd nog steeds vol tot de fysieke uitvoering op de mat valt. Was vanmorgen wel even wat oud Kent-spul aan het beluisteren en wat me opvalt is dat de eerste nummers van de platen vaak de besten blijken. Daarnaast komen ze niet meteen als beste boven druppelen, maar duurt het altijd iets langer voordat het kwartje valt. Nummers als Livräddaren, Kungen är död, Taxmannen, Sundance Kid, Elefanter moesten even rijpen maar behoren nu tot de favorieten van de betreffende albums. Eigenlijk was alleen 400 Slag meteen raak. Hetzelfde lijkt nu weer te gebeuren met deze nieuwe plaat als ik op de stemmen af ga. Geeft ook de kracht van de band aan, veel nummers geven hun schoonheid niet direct prijs...

Na de eerste paar keren luisteren (~10 keer), zie je mij nog niet juichen van enthousiasme.
Het album begint goed, maar na een tijdje blijft het songmateriaal toch een beetje hangen in hetzelfde tempo en dezelfde dynamiek. Alle nummers los zijn wel goed, maar bij elkaar vind ik het wat monotoon worden. Verder irriteert het me dat soms de teksten voor mijn gevoel wat vaak herhaald worden. Tot slot trekken mijn tenen krom bij Ärlighet Respekt Kärlek.

Op zich een heel aardig plaatje, maar ik had hier meer van verwacht eigenlijk.
Ik geef nog geen cijfer, maar zit in gedachten zo rond de 3.5*

Hmmm, eigenlijk wel akkoord met wizard. Er springt niks meer echt uit, 't zijn allemaal goeie nummers maar geen echte uitschieters; Als röd de winter was, en dit de zomer, dan ben ik toch duidelijk meer een wintermens. Röd had voor mij meer die scherpe haken in de muziek, die melancholie samen met opgewektheid... hier mis ik dat een beetje.

Heb nu toch al heel wat keren zitten luisteren, en enige positieve opvaller is Skisser För Sommaren, maar dan vooral omdat dat ook de single was. Passagerare vind ik ook 1 van de beteren, Minimalen vind ik dan weer een beetje een stinker, 1tje waar de mix van rock & dance niet echt geslaagd is.

Pas op, ik vind dit geen slecht album (4 sterren op dit moment), want daarvoor is het geheel te aangenaam om te beluisteren, en is het gewoon nog altijd goeie muziek, maar om er snel even wat songs uit te halen en bij te laten schuiven aan de tafel der topsongs van kent, nee... daarvoor hebben deze songs wat boterhammekes te weinig gegeten.

Kan me er ook wel een beetje in vinden... geen echte uitschieters. En toch is het een album wat ik moeiteloos twee keer achter elkaar van begin tot eind luister!

Weet iemand hoe je een afdruk van het scherm door kunt sturen naar de band..?? Wellicht willen ze wel komen naar Nederland als ze zien dat ze in de rotatielijst top 10 van deze fijne site staan

prtscrn ? oftewel printscreen...

deze cd is niet uit mijn ipod weg te slaan, daar waar ik niet onder de indruk was van rod maakt deze alles weer goed.
zover ik het kan volgen qua de tekst (bedankt voor de link) gaan de liedjes ook ergens over en zijn het mooie teksten. maar ik hoef het niet eens te kunnen verstaan om dit toch heel vaak te willen horen.

kom naar nederland ajb!

Terug van vakantie en de teleurstelling was groot toen ik geen kartonnen doos uit Zweden zag staan, maar gelukkig kwam de buurman al snel aanlopen... Wat een prachtige hoes en de plaat zelf in stemmig rood vinyl. Wat zijn het toch een schatten die jongens van Kent.... Nu vanavond er maar eens even lekker voor gaan zitten. Ben zeeeeeer benieuwd en ondertussen kan ik niet meer wachten (maar luisteren met twee hyperactieve kinderen die net terug zijn na een lange autorit is natuurlijk ook niet aanradenswaardig...)

Ik denk dat ik na alle lovende kritiek die ik hier en bij andere albums van Kent lees die box maar eens blind ga bestellen. Verstandig?

...en dat vraag je hier...??? NA!TUUR!LIJK!!!!!! Als je niet wordt afgeschrokken maar juist de magie van het Zweeds weet te waarderen en je houdt van scherpe pop/rock/electronica dan kan dit nooit fout gaan!!

Gisteravond in alle rust de nieuwe plaat eens geluisterd en het eerste oordeel:
Ik ben het helemaal eens met een eerdere post van iemand die zei dat Röd voor de winter was en deze nieuwe voor de zomer. Het zijn allemaal weer zeer hoge kwaliteitsnummers zoals we dat al acht platen gewend waren, maar het is wel erg luchtig voor Kent-begrippen. Het venijn dat andere platen (en vooral Röd) zo karakteriseerde is grotendeels afwezig en komt pas aan het eind van de rit om de hoek kijken (Gamla Ullevi, Minimalen). Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat we hier toch met een b-keus te maken hebben; Glassäpplen, Gamla Ullevi en Passageraren steken er wat mij betreft bovenuit, de rest lijken me keurige B-kantjes. Maar goed, dan hebben we het nog steeds over B-kantjes van Kent, en bleken die in het verleden uiteindelijk vaak nog beter dan de A-keus (Noll, Nihilisten)..?? Vaker luisteren dus maar, zoals anderen hierboven ook al hebben aangeraden.
Onsamenhangend verhaal, maar samenvattend; niet de beste van kent, maar wel overduidelijk een product met het Kent-kwaliteitsstempel. Voor nu 4*, maar de groei gaat ongetwijfeld nog komen. Wat blijft het toch prachtig wat de heren produceren...

Ik vind deze Kent tot nu toe nog steeds een beetje tegenvallen.
Op de een of andere manier pakt dit album me niet zoals de overige albums dat doen.
Ik verkies ook liever een ander album als ik in de Kent mood ben...
Toch geef ik de moed nog niet op!

Amper de schok nog te boven van het vorige album, probeer ik toch weer dapper deze nieuwe plaat. De band heeft gedurende hun 'rock' periode toch veel krediet bij mij opgebouwd. Maar helaas, Kent heeft zichzelf blijkbaar gevonden in de electronica en zijn de rock invloeden ver te zoeken. Ook hier blijf ik dus weer gedesillusioneerd achter. Ik zeg niet dat wat ze nu doen per definitie slecht is, maar het is niet meer 'mijn ding'. De openingstrack vind ik trouwens wel ijzersterk maar dat niveau wordt in mijn ogen nergens meer gehaald op het album.

Het is inderdaad zo dat de rock ver te zoeken is momenteel. "Gelukkig" ben ik ook een liefhebber van meer electronisch geluid zodat mij dat verre van stoort, omdat de briljante melodieën overeind blijven.

De plaat -uiteraard- weer een miljoen keer geluisterd de laatste tijd en mijn eerdere conclusie blijft staan al moet ik hem een beetje afzwakken: Glasäppeln, Gamla Ullevi en Passageraren blijven er bovenuit steken, maar daarnaast is er nog veel meer moois te ontdekken dan ik na de eerste luisterbeurt had gedacht. Zo is er het prachtige refrein van Ismael. En op de één of andere manier is Varje Gang Du Moter Min Blick zich aan het opwerken tot albumfavoriet; iedere andere artiest had met dit nummer de tanden van mijn glazuur af doen halen, maar Kent is in staat om met een prachtige melodielijn de juiste snaren te beroeren. En dan het voor mij meest interessante nummer; Minimalen. Ik heb het idee dat we hier een tipje van de sluier voor toekomstig werk zien; na drie platen is dit de volmaakte mix van het oude gitaargeluid met het nieuwe elektronikatapijt. Tevens wordt met dit nummer Depeche Mode definitief op onoverbrugbare achterstand gezet.
Naast deze euforie zijn er toch ook een paar minpuntjes; Skisser For Sommaren en Arlighet Respekt Kärlek kabbelen wel heel vlakjes voort (zonder te storen overigen), maar grote misser vind ik Ensam Lang Väg Hem; zeer inspiratieloos aftreksel van Ingenting...
Eindconclusie; misschien wel één van de meest luistervriendelijke Kent-platen met een aantal prijsnummers. Lang niet zo interessant als eerder werk, maar zeker weer een toppertje, ondanks de kleine minpuntjes.

Toch zie je, als je de Engelstalige plaatjes even wegstreept, dat de waarderingen op MuMe voor Kent oplopen tot het hoogtepunt bij Hagnesta Hill en daarna steeds een beetje verder wegzakken. Ook voor En Plats i Solen geldt dat weer... Moeten we ons een beetje zorgen maken?

Dit album heb ik gekocht in Kopenhagen toen ik daar was op sollicitatiegesprek. Bij de platenzaak hier in de stad hadden ze hem niet namelijk. Meteen na het eerste gesprek de stad ingegaan en deze cd opgehaald. Snel naar mijn logeeradres, en daar over de boxjes van de laptop En Plats I Solen voor het eerst beluisterd. Niet de ideale luisteromstandigheden, maar je moet wat.
Gelukkig dit album sindsdien vaak genoeg via een goed geluidssysteem kunnen beluisteren. Toch verschilt mijn eerste indruk eigenlijk niet heel veel van wat ik nu van En Plats I Solen vind.

Het album begint fantastisch met Glasäpplen. Een mooi rustig begin, met een subtiele beat op de achtergrond, waarna het nummer echt losbarst. Hoewel ik de helft van de tekst maar kan verstaan, en misschien van de helft daarvan ook begrijp wat Joakim nou eigenlijk bedoelt, weet dit nummer toch een melancholisch gevoel op te wekken. Subtiele vioolgeluidjes op de achtergrond. Een onverwacht, abrupt einde, bijna à la mijn favoriete middelbareschool-gothmetallers Type O Negative.
Als het album op deze manier doorgaat, is het een topper.
Ismael is bijna even goed. De strenge drum- en toetsenpartijen contrasteren mooi met het frivole geklap tussendoor. En een paar leuke effectjes tussendoor.
Skisser för Sommaren begint goed, maar vanaf de eerste keer 'lalalalala, snälla säg det igen', bekruipt me het gevoel bij de vuurkorf naar een gezellig liedje te luisteren dat iemand op zijn meegebrachte, oude gitaar speelt. Het volgende nummer is zeker Dust in the Wind? En ja, eigenlijk zijn we allemaal moe en willen we naar bed, maar het is nog zo warm in de tent en bovendien kan ik nu nog even naar dat leuke meisje aan de andere kant van de vuurkorf kijken.
Hoewel de tekst ongetwijfeld dieper gaat, heb ik bij Ärlighet Respekt Kärlek steeds het idee bij de EO-Jongerendag te zijn, waar alle Kinderen Gods met de armen omhoog 'eerlijkheid, respect, liefde' exclameren. Prijs de Heer! Volgende nummer graag! Jammer ook dat het nummer kop noch staart lijkt te hebben
Ook van Varje Gäng Du Möter Min Blick kan ik niet heel enthousiast worden. Het begin van het nummer suggereert nog dat er iets leuks gaat komen, maar het liedje blijft hangen in een tandeloos midtempo niemendalletje. Terwijl de scherpe hoekjes Kentalbums juist zo leuk maken.
Ensam Läng Väg Hem is een aardig, redelijk typisch Kentnummer. Op zich is er niets mis mee, maar omdat het na een stel mindere nummers komt, weet ook dit me niet echt te raken.
Met Team Building komt er (eindelijk) weer een liedje dat de moeite waard is. Spannende zanglijn, eindelijk iets dat niet als lichte zomermuziek klinkt.
Gamla Ullevi is een van de betere nummers van het album. Ik houd helemaal niet van dansen, maar dit nummer wekt toch dansneigingen in me op. Dan moet het wel goed zijn, toch?
Minimalen weet me ook te grijpen, en vind ik alleen al de moeite waard vanwege het stukje tekst waarin een eenzame Elvis naar zijn verloren integriteit zoekt, maar 'Den kommer aldrig igen', die komt nooit weer terug.
Tot slot is Passagerare de typische ingetogen sentimentele/melancholische afsluiter. Zoals bij bijna al dit soort afsluiters slaat Kent hier de spijker op de kop.

Bij de eerste beluistering vond ik En Plats I Solen een behoorlijke tegenvaller, zeker na Röd. Dat was mijn kennismaking met Kent, en daarvan was ik diep onder de indruk. Zo langzamerhand ben ik wel wat goede dingen op het album gaan horen, maar ik vind het nog steeds een van de zwakkere werkjes van Kent. Eén echt topnummer (Glasäpplen), en een paar goede nummers temidden van wat grijze muizen en 2 nummers waarvan min tenen kromtrekken vind ik een tamelijk magere score.
Al met al wellicht een leuke plaat voor een warme, onbezorgde zomer, maar nu de dagen korter worden vrees ik dat En Plats I Solen binnenkort mijn cd-kast ingaat. En ik vrees dat het er volgend jaar ook niet weer uitkomt. Ook niet als het weer mooi weer wordt. Doe mij toch maar een wat donkerder album.

3.5*

Mooi verslag, en voor een groot deel kan ik er zeker in mee gaan.

Dan wat Kkriz opmerkte; moeten we ons zorgen maken dat de cijfers omlaag gaan voor de Kent-platen..?? Persoonlijk denk ik van niet...

De band bestaat al 20 jaar en heeft gedurende de eerste vier/vijf platen een grote groep fans om zich heen verzameld. De eerste platen werden getypeerd door alternatieve pop/rock en trok daarom vooral liefhebbers van dit genre. De grote groep fans bleef, maar echt veel nieuwe zieltjes zullen er niet gewonnen worden (de "jeugd" -uche uche- ziet Kent inmiddels als een stel ouwe sokken en heeft nieuwe -eigen- helden ontdekt).

Met Tillbaka Till Samtiden is een nieuwe weg ingeslagen. de fans die alleen houden van het gitaargeluid haken af en/of zijn teleurgesteld (en vertalen dat in hun beoordelingen) terwijl er weinig aanwas is van nieuwe fans. Gevolg; de fans van het eerste uur blijven alleen hangen indien ze het nieuwe geluid ook kunnen waarderen, de rest haakt af. Erg..?? Persoonlijk zeg ik "Nee". Fantastisch dat een band zich op elke plaat opnieuw kan uitvinden terwijl de composities op zich al 20 jaar van absolute wereldklasse zijn!!

(Luister eens goed naar het refrein van Ismaël. Misschien muzikaal en tekstueel wel het beste dat ze op plaat hebben gezet. Gooi hem eens over de koptelefoon en hoor hoe al die muzieklagen over elkaar heen zijn gelegd. Het ritme lijkt tegen de melodie in te gaan. Ik heb er geen verstand van, maar ik vind het bijzonder intrigerend)...