Kent - En Plats I Solen (2010)

Kent heeft nu al 10 reguliere albums op naam staan waarvan er 2 zijn verschenen in het engels en zweeds. Acht stuks dus eigenlijk waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de zweedstalige versies; dat geeft het allemaal net iets extra's.
Ook de scores zijn telkens goed te noemen en eigenlijk besef ik nu pas dat Kent daarmee een bandje is dat vrij ongemerkt eigenlijk best wel een favorietje te noemen valt terwijl ik dat gevoel nooit zo heb gehad (en nog steeds niet). Een ietwat vreemde positie nemen ze dus in tussen alle echte favorieten van mij.

Nummer 8 kan in zeer korte tijd al weer veranderd worden in album nummer 9, want En Plats I Solen volgt Röd in zeer korte tijd op (binnen het jaar). Röd is een album dat net even minder is blijven hangen dus er was wat vrees voor dit album dat toch wel snel erna uitkomt.

Gelukkig is er al geruststelling in opener Glasäpplen dat lekker dansbaar is en een wat stroperig geluid meekrijgt door de violen, wat wonderwel uitpakt. Bij een nummer als dit gaat mijn volumeknop harder open en ben ik extra blij met de zon die op dit moment volop schijnt. Heerlijk nummer dat mij al na de eerst draaibeurt te pakken had. He, dat is lekker binnenkomen zo.
Ismael kent eenzelfde dancevibe, zonder het rockgeluid uit het oog te verliezen. Wat dat aan gaat vond ik de Shieldster Remix van Ingenting ook best aangenaam. Het geluid van Kent leent zich er prima voor. Toch vind ik Ismael wel iets platter dan het vorige nummer maar erg storen doet het me niet.
Skisser För Sommaren is er wel eentje van de grootse gebaren: een vrij wijds geluid wat iets wegheeft van de U2 sound en verrek, ook hier toch wel weer een dansbare sound zonder dat het een dance-nummer genoemd mag worden. Het swingt zullen we maar zeggen.
Ärlighet Respekt Kärlek kenmerkt zich door een wat lager tempo maar wel eentje waar meezingen haast geen verbod lijkt op te leveren. Het uit zich ook in de samenzang op dit nummer. Inhaken en meebrullen maar. Klinkt eng, is het niet. Dit is gewoon een catchy nummer waar je niet al te moeilijk over moet doen en dat lijkt sowieso de tendens op dit hele album te zijn. Het is er eentje van niet al te moeilijk, weinig diepere lagen, maar gewoon onweerstaanbaar en aanstekelijk (althans voor mij dan).
Ik blijf die titels in het zweeds leuk vinden staan, zo ook Varje Gång du Möter Min Blick. Ook dit nummer heeft iets meezingbaars of hoog handjes in de lucht gehalte. Ik besef terdege dat dit eerder afstotelijk werkt dan bevorderlijk maar ik raad zeker aan om het hoofd niet af te wenden want het is gewoon prima poprock die we hier voorgeschoteld krijgen en daar is helemaal niks mis mee.
Ensam Lång Väg Hem kent ook wat toegevoegde electronica maar nergens 'overdone' waardoor het uitstekend mengt met de akoestische geluiden die o.a. de gitaar voortbrengt (later de electrische). Het is een typisch Kent midtempo nummer. Verrassen doet deze band al lang niet meer maar dat is ook niet zo verwonderlijk na zoveel albums die ook nog eens redelijk evenwichtig zijn allemaal. Mooi nummer.
Team Building klinkt minder zweeds maar is het uiteraard wel gewoon. Krakerig gaat het van start om uiteindelijk een mooie, heldere popsong te worden. Het is allemaal lekker degelijk op deze manier.
Op Gamla Ullevi is de dansinvloed weer een stuk groter. Ondanks dat het er niet op lijkt moet ik onwillekeurig aan U2's Discotheque denken. Voor mij is dat niet negatief trouwens. Ik hou van het stuwende, enigszins opzwepende gevoel dat dit nummer voortbrengt.
Minimalen start redelijk minimaal (ik moest heel even aan de akoestische versie van Neil Young's Rocking in the Free World denken) om vervolgens een flinke dance-injectie te krijgen. Vol en vet slaat het in je smoel en bewegen zal je! Uitstekende heldere productie als je het mij vraagt.
Passagerare doet me denken aan de Pet Shop Boys en dat is een duo die ik behoorlijk waardeer dus ik vind dit een prima einde van deze cd.

Een cd die nogal onverwacht op mij afkwam en waar ik wat huiverig voor was. Zeker omdat ik Röd uiteindelijk toch wel als de wat mindere beschouw. En Plats I Solen is dat zeker niet en ik verheug me er nu al op om dit in mijn lange vakantiereis naar Italië te draaien in de auto: raampjes open, meegalmen, en dan de zweedse taal als vervreemdend effect in dat warme land: heerlijk vooruitzicht toch?!

Niet echt beter of minder dan de vorige vier albums. Ik vind nog steeds dat de band beter klinkt in het engels, maar ik ben blijkbaar in de minderheid. Fijne muziek, maar geen songs die er echt op positieve wijze uitschieten.

Dit album heb ik gekocht in Kopenhagen toen ik daar was op sollicitatiegesprek. Bij de platenzaak hier in de stad hadden ze hem niet namelijk. Meteen na het eerste gesprek de stad ingegaan en deze cd opgehaald. Snel naar mijn logeeradres, en daar over de boxjes van de laptop En Plats I Solen voor het eerst beluisterd. Niet de ideale luisteromstandigheden, maar je moet wat.
Gelukkig dit album sindsdien vaak genoeg via een goed geluidssysteem kunnen beluisteren. Toch verschilt mijn eerste indruk eigenlijk niet heel veel van wat ik nu van En Plats I Solen vind.

Het album begint fantastisch met Glasäpplen. Een mooi rustig begin, met een subtiele beat op de achtergrond, waarna het nummer echt losbarst. Hoewel ik de helft van de tekst maar kan verstaan, en misschien van de helft daarvan ook begrijp wat Joakim nou eigenlijk bedoelt, weet dit nummer toch een melancholisch gevoel op te wekken. Subtiele vioolgeluidjes op de achtergrond. Een onverwacht, abrupt einde, bijna à la mijn favoriete middelbareschool-gothmetallers Type O Negative.
Als het album op deze manier doorgaat, is het een topper.
Ismael is bijna even goed. De strenge drum- en toetsenpartijen contrasteren mooi met het frivole geklap tussendoor. En een paar leuke effectjes tussendoor.
Skisser för Sommaren begint goed, maar vanaf de eerste keer 'lalalalala, snälla säg det igen', bekruipt me het gevoel bij de vuurkorf naar een gezellig liedje te luisteren dat iemand op zijn meegebrachte, oude gitaar speelt. Het volgende nummer is zeker Dust in the Wind? En ja, eigenlijk zijn we allemaal moe en willen we naar bed, maar het is nog zo warm in de tent en bovendien kan ik nu nog even naar dat leuke meisje aan de andere kant van de vuurkorf kijken.
Hoewel de tekst ongetwijfeld dieper gaat, heb ik bij Ärlighet Respekt Kärlek steeds het idee bij de EO-Jongerendag te zijn, waar alle Kinderen Gods met de armen omhoog 'eerlijkheid, respect, liefde' exclameren. Prijs de Heer! Volgende nummer graag! Jammer ook dat het nummer kop noch staart lijkt te hebben
Ook van Varje Gäng Du Möter Min Blick kan ik niet heel enthousiast worden. Het begin van het nummer suggereert nog dat er iets leuks gaat komen, maar het liedje blijft hangen in een tandeloos midtempo niemendalletje. Terwijl de scherpe hoekjes Kentalbums juist zo leuk maken.
Ensam Läng Väg Hem is een aardig, redelijk typisch Kentnummer. Op zich is er niets mis mee, maar omdat het na een stel mindere nummers komt, weet ook dit me niet echt te raken.
Met Team Building komt er (eindelijk) weer een liedje dat de moeite waard is. Spannende zanglijn, eindelijk iets dat niet als lichte zomermuziek klinkt.
Gamla Ullevi is een van de betere nummers van het album. Ik houd helemaal niet van dansen, maar dit nummer wekt toch dansneigingen in me op. Dan moet het wel goed zijn, toch?
Minimalen weet me ook te grijpen, en vind ik alleen al de moeite waard vanwege het stukje tekst waarin een eenzame Elvis naar zijn verloren integriteit zoekt, maar 'Den kommer aldrig igen', die komt nooit weer terug.
Tot slot is Passagerare de typische ingetogen sentimentele/melancholische afsluiter. Zoals bij bijna al dit soort afsluiters slaat Kent hier de spijker op de kop.

Bij de eerste beluistering vond ik En Plats I Solen een behoorlijke tegenvaller, zeker na Röd. Dat was mijn kennismaking met Kent, en daarvan was ik diep onder de indruk. Zo langzamerhand ben ik wel wat goede dingen op het album gaan horen, maar ik vind het nog steeds een van de zwakkere werkjes van Kent. Eén echt topnummer (Glasäpplen), en een paar goede nummers temidden van wat grijze muizen en 2 nummers waarvan min tenen kromtrekken vind ik een tamelijk magere score.
Al met al wellicht een leuke plaat voor een warme, onbezorgde zomer, maar nu de dagen korter worden vrees ik dat En Plats I Solen binnenkort mijn cd-kast ingaat. En ik vrees dat het er volgend jaar ook niet weer uitkomt. Ook niet als het weer mooi weer wordt. Doe mij toch maar een wat donkerder album.

3.5*

Ik ben al 4 maanden helemaal ondersteboven van 'Ismael'. Wat een fantastisch nummer is dat zeg. Het sterke dansritme, de electronica en dan ook nog die zálige melodische refreinen die aan het eind samenkomen met de práchtige climax-regels 'du lät exakt som Ismael/Minns du Ismael?/Jag ar dinn Ismael'. Wow, ronduit geweldig. Volgens iTunes heb ik er sinds de zomer meer dan 350 keer naar geluisterd. Onbehoorlijk neurotisch obsessief, maar hé, blame Kent!

De rest van En Plats i Solen is ook weer van hoog niveau. Ik hou van die heerlijke electronica-saus die Kent's muziek sinds 2007 en het album Tillbaka Till Samtiden typeert. 'Glasapplen' is een sterke opener die meteen laat zien dat, hoewel deze snel gereleaste plaat left-over materiaal van Röd bevat, de band nimmer qua kwaliteit inboet. 'Varje gång du möter min blick' bevat een groots 'anthem'-achtig refrein, en met 'Gamla Ullevi' staat er een regelrechte pakkende zomer-dance hit op, met een ijzersterk danceriffje. En eigenlijk kun je de rest van de songs niet als filler afdoen, integendeel. Dit is genieten van begin tot eind. Kent levert al sinds Isola stuk voor stuk briljante albums af, met daarop vele ware klassiekers. Jammer dat buiten Scandinavië niet iedere muziekliefhebber doordrongen is van dit feit. Ik ben en zal altijd een fan blijven. En ik weet al hoe ik mijn eerste zoon ga noemen!