Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Het feit dat even anders is dan al die bandjes die maar geen genoeg kunnen krijgen van de woorden 'eyes' en 'tears' werkt bij mij al als een hele verfrissing. Of het ergens over gaat is een ander verhaal. Zeer zelden moet een band het hebben van lyrics. Tegenwoordig kan ik er wel beter doorheen kijken.

Ik heb Arcade Fire tekstueel gezien altijd een sterke band gevonden, dus ben het zeker eens met Herman alhoewel ik nog niks ken van Wire. Dit album gaat volgens mij over hun jeugd en de omgeving(Suburbs) waarin ze zijn opgegroeid. En wat ik eruit kan opmaken is dat niet altijd leuk geweest, niet al te vrolijke teksten al doet de muziek anders vermoeden.

Mmm...bedrieglijk eenvoudig dan misschien? Geen hoogdravende metaforen of zeldzame woorden inderdaad op deze plaat, des te meer rake observaties en herkenbare schetsen van de wereld om ons heen.

Met het werk van Wire ben ik eerlijk gezegd niet zo goed bekend, dus die vergelijking is lastig te maken voor mij.

Die woorden komen hier in het titelnummer al niet eens voorbij. Maar dan nog, waarom zou je per se zulke woorden willen vermijden? Soms is het gewoon goed te zeggen of zingen waar het op staat. Van mij hoeft het qua teksten niet zo pretentieus, doe mij maar gewoon teksten uit het hart. Daar kan ik me tenminste wel mee identificeren, zoals op deze plaat.

Vermijden niet natuurlijk, maar waarom moet iedereen dezelfde woorden gebruiken bij het schrijven van een nummer? Noem mij eens een zanger of zangeres die nog nooit eyes heeft gebruikt. Waarschijnlijk is het een zoektocht naar een tekstsoort die niet eens bestaat. Misschien luister ik wel te veel muziek. Tijd om terug te grijpen naar instrumentals.

En zo wordt songteksten lezen een soort detectivespelletje. Kan je niet beter gewoon op de teksten zelf letten? Snap best dat zinsneden als "Every Teardrop Is A Waterfall" kokhalsneigingen kunnen opwekken, maar bij dit album lijkt me daar geen sprake van.

Lezen? Hoe bedoel je lezen? Ik hoor iemand wat zingen en het valt me op dat het vaker is gezongen, that's all. En natuurlijk is er geen sprake van kokhalsneigingen.

Je draaft wel een beetje door als je zo blindstaart op woordgebruik. Dan ben je meer met de vorm dan met de inhoud bezig. Misschien moet je voortaan maar muziek in exotische talen gaan luisteren, dan weet je zeker dat je geen eyes en tears tegenkomt...

Ik doelde eigenlijk op de songteksten an sich, niet op het lezen ervan, al was 'luisteren' hier natuurlijk een logischer optie geweest
En tja, als een band het over tranen of ogen wil hebben dan worden andere opties dan "tears" of "eyes" erg lastig. Ik zie het probleem niet zo, behalve als er Coldplays watervallen aan te pas komen of ander slijmerig gedoe.

Vandaar dat ik zo veel van Sigur Ros hou denk ik.

Het is niet zo dat het me er van weerhoud om dit soort muziek te luisteren. Ik vind het gewoon opvallend en zo nu en dan niet zo fijn. Gelukkig gaat het om gevoel inderdaad. Dat heeft vaak genoeg de overhand.

Maar wat nou als ze het eens ergens anders over hebben?

Is zo nu en dan ook geen slecht plan, inderdaad, maar soms kan een band ook mooie teksten schrijven over tranen danwel ogen. Dat daar al erg veel teksten over bestaan hoeft van mij niet zo'n belemmering te zijn.

Het probleem van Arcade Fires lyrics ligt hem naast het feit dat Butler een aantal keer U2 naar de kroon steekt qua holle pathos (Sprawl I & de half lights zijn hier mooie voorbeelden van) gewoon in zijn zeer beperkte metaforiek.

Neem een beperkt aantal termen:

Kids
Town
Suburbs
Children
Start
Go
Car
Keys
Nighbourhoods
Daughter/Son
etc.

Maar hiermee een nummer en je hebt zowat elk AF lied sinds hun debuut-EP. Alleen Neon Bible kon hier enigszins een nieuwe twist aan geven maar Suburbs is wat dat betreft tekstueel gewoon een regressie naar hun eerste album. Als je na 3 albums en een EP nog altijd dezelfde anderhalve metafoor moet gebruiken dan ben je toch op z'n minst een allesbehalve briljante tekstschrijver of gewoon een beetje een luie mens. En ja, ik zou hier zelfs de woorden "objectief gezien" voor uit de kast willen halen.


Waarom zou Eveningguard in godsnaam "doordraven"? Dit album presenteert zich erg nadrukkelijk als eentje met een "concept" (tot zelfs die totaal onnodige reprise op 't einde toe erbij, kwestie van het er nog eens extra dik op te leggen). Dan is het nogal logisch dat Arcade Fire daarop afgekerend mag worden.

Ben het er wel mee eens. Vaak worden tekstschrijvers die een boodschap hebben al meteen een goede schrijver genoemd. Zijn twee verschillende dingen.

Die woorden kom je al amper tegen in de tekst van The Sprawl. Maar dan nog: zolang het teksten waarmee ik me kan identificeren oplevert maakt het mij niet uit. Misschien is het omdat ik een generatiegenoot van Butler ben, maar de manier waarop hij zijn jonge jaren beschrijft is voor mij erg herkenbaar. Een goede tekstschrijver is voor mij iemand die me weet te raken.


Neon Bible vind ik tekstueel juist een stuk minder, omdat Butler daar in sommige nummers een te prekerige toon aanslaat. Om hem een lui mens te noemen omdat jou de teksten niet aanstaan is wel een beetje ridicuul trouwens...

In mijn ogen zijn er in de muziekwereld twee soorten goede schrijvers: Personen die met clichématig woordgebruik die toch een goede indruk maken (Ian Curtis is daar het beste voorbeeld van) en de orginelere tekstschrijvers (zoals Colin Newman en Tom Waits). De eerste groep gebruikt vaak genoeg een veelvoorkomend woord. Deze zin van Curtis bijvoorbeeld:

Try to cry out in the heat of the moment,
Possessed by a fury that burns from inside

Razend knappe metafoor, maar wel eentje met de veelvoorkomende woorden Cry, Moment, Burn en Inside.

De tweede groep komt beter onder de cliche's uit. Heer Waits heeft er hier maar eentje:

The poker's in the fire
And the locusts take the sky

Vanwaar deze mierenneukerij? Het lijkt wel of alles in de eerste groep op elkaar lijkt. Zo worden teksten wel heel erg hapklaar. Eerst even grabbelen in de grote kom der cliche's en er dan een verhaal van schrijven. Ook bij een concept album als The Suburbs viel het me op. Dan schrijf ik de teksten al gauw af.

Je kunt prima teksten schrijven die niet cliché zijn terwijl je de woorden 'eyes', 'cry', 'burn from inside' e.d. gebruikt naar mijn mening. Maar ik denk dat je vooral jezelf hiermee hebt.

Dit lijkt mij inderdaad de meest logische manier van luisteren - nogal evident. Lijkt mij overigens voor elke kunstvorm op te gaan: wat centraal staat is het losweken van gevoelens. Dit kan met eenvoudig taalgebruik, en met poëtisch, moeilijker taalgebruik. Het één is niet beter dan het ander - er is louter een verschil van aanpak.
Het idee dat een tekst slechter of beter zou zijn omdat bepaalde woorden wel of niet worden gebruikt is uiteraard volledig absurd. Infantiel zelfs.

Een goede poetische tekst is wel beter dan een simpele tekst die hetzelfde zegt. Esthetiek is ook wat waard. Bovendien willen bijv. metaforen en symboliek geregeld extra betekenis geven of beter bij een bepaald gevoel passen/aansluiten.

Niet waar: een poëtische tekst die hetzelfde zegt als een simpele tekst is nooit intrinsiek beter. De poëtische tekst kan bombastisch, pretentieus of zelfs ronduit slecht zijn. Het is niet omdat je moeilijker of poëtischer taalgebruik hanteert dat je tekst intrinsiek beter is. Een achterhaald idee.

Eensch

Hetzelfde zeggen op een mooiere manier kan wel degelijk een pluspunt opleveren bij mij. Maar dat talent is maar weinig tekstschrijvers écht gegeven. Verder kan het van de context afhangen: bij Hurt van Nine Inch Nails past de simpele, misschien wel enigszins cliché tekst juist perfect.

Ik veronderstel dat ik ook wel tot die generatie behoor maar al wat ik hoor is een hoop geprivilligeerde mensen die nostalgisch doen over hun geprivilligeerde jeugd en dat op een weinig geïnspireerde manier (The National om een andere indie household name aan te halen deed dat op Alligator b.v. veel beter, met een bredere scope en zonder te vervallen in inhoudsloze clichés) door tot den treure toe op hetzelfde dode paard te slaan.



Ja, dat staat er dus helemaal niet, probeer eens niet je eigen draai te geven aan wat anderen zeggen aub. Ik zeg dat Butler een beperkte/luie tekstschrijver is omdat hij steevast beroep doet op een handvol dezelfde metaforen. De eerste keer kom je daar mee weg, maar na 3 albums en een EP mag je toch stilaan eens uit een ander vaatje tappen.

Ohja, die prekerige verontwaardiging op Neon Bible vond ik ondanks een aantal faux pas (mirror mirror on the wall, show me where the bombs will fall etc.) dan toch oprechter dan het schaamteloze escapisme op The Suburbs. Al sluit dat platte escapisme misschien wel beter aan bij de zeitgeist, ja.

Het probleem is trouwens niet het taalgebruik maar de thematiek en de metaforiek. Dat teksten geschreven met de thesaurus bij de hand intrinsiek beter zouden zijn is natuurlijk onzin. Maar als je zwaar aangezette teksten begint te schrijven rond inhoudsloze termen als "oorlogen" in suburbia (jaja, ik weet ook wel dat Butler het niet letterlijk bedoelt maar met dat soort woordkeuze ga je voor de flikkerende rode lampjes en de uitroeptekens ipv de subtliteit) of de ziel eroderende supermarkten dan is dat goedkoop effectbejag en da's wel degelijk een probleem.

Uiteraard is een mooiere manier van zeggen altijd een pluspunt. Maar het is niet omdat iets poëtisch gezegd wordt, dat het daarom meteen mooier gezegd wordt. Poëtisch taalgebruik en mooi taalgebruik zijn geen synoniemen ofzo. Eenvoudig taalgebruik kan evengoed gebruikt worden om iets mooier te zeggen. Het zijn niet de woorden zelf die een tekst mooi maken, het is de manier waarop ze gebruikt worden.

Was reactie op Niels94

Slechter of beter staat ook nergens. In mijn geval gaat het om pakkend of niet pakkend en dat is bij de eerste groep niet vaak aan de orde. Gewoon een kwestie van smaak dus.

Dat klopt! Het dan ook even om aan te geven dat ik de eindeloze rij aan woordjes die iedereen moet gebruiken nogal beu aan het worden ben.

Dat begrijp ik, alleen snap ik niet waarom simpel taalgebruik gelijk zou moeten staan aan wat jij 'clichématig' taalgebruik noemt. Curtis gebruikt gewoon alledaagse taal.

Het idee dat een woord als 'eyes' op zich 'cliché' is, is absurd. Uiteraard kun je er heel clichématige en melige zinnen mee maken, maar jij doet het klinken alsof elke schrijver die het woord 'eyes' gebruikt in sé op een cliché manier schrijft.

Iedere, maar dan ook iedere, artiest heeft het al een keer gebruikt. Het lijkt wel alsof het per se moet. Na een tijdje wordt het buiten gewoon irritant en smacht je naar iets orginelers.

Nostrils? Das denk ik nog niet veel gebruikt. Toch ook wel zo'n woord waarmee je op adequate manier de schoonheid van het meisje waarop je verliefd bent kan illustreren.

Zullen we toch maar voor eyes, lips, hair en de hele resem aan 'clichématige' woorden gaan? Zal alleszins een mooier plaatje weten op te wekken .

Je hebt me in ieder geval aan het lachen gekregen. Het is duidelijk wat je bedoelt. De liefde kan inderdaad op deze manier beschreven worden. Maar als het anders kan is het misschien toch wat doeltreffender. Het is wachten op de artiest die me met het beschrijven van verliefdheid uit de sokken kan blazen.