Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Zeer goed album. Zal er nog wat aandachtiger naar gaan luisteren, maar na 5 luisterbeurten meen ik wel al 4 sterren uit te mogen delen.

Vind de eerste twee openingstracks zéér sterk. Het nummer Month of May daarentegen vind ik eigenlijk helemaal niks.

De rest van het album ligt op een constant hoog niveau. Mooie samenzang, veel emotie. Prachtig.

Ik begin ook met 4 sterren. Ben het niet eens met de reacties dat die hapklare pop/rock is.

Bij de eerste paar luisterbeurten kan ik mij toch niet ontdoen van een lichte ontgoocheling. Zoals enkele mensen hierboven al keurig hebben vermeld is het allemaal veel poppier geworden zonder dat ze echt kunnen overtuigen.

Vandaar begin ik met een 3 sterrren...

Ik ben er nog niet uit met deze plaat. Het begint prachtig....leve de ontwikkeling van AF.....maar vrij snel daarna wil het me maar niet raken. Ze proberen in elk geval telkens hun geluid te vernieuwen en dat valt te waarderen, maar het levert natuurlijk niet automatisch een goede plaat op (iemand zei het boven al). Vooralsnog maakt het een wat vlakke indruk. Nog een keer opzetten dan maar.

Voor mij is dit dan msh de ontwikkeling naar de verkeerde zijde... Ik had ze liever iets duisterder gehoord ipv een meer poppy sound...

Dit is gewoon het OK Computer van Arcade Fire lijkt mij nu. Ik heb in lange tijd nog zo geen mooie nummers gehoord! Ik voel het: dit wordt een plaatje om te koesteren

De nummers zijn veel mooier opgebouwd dan die van de vorige 2 albums. Ook de vele instrumenten vormen meer één geheel nu. Veel meer emotie, mooiere melodieën. Ik heb na een paar luisterbeurten weer eens Funeral geluisterd en ik kan zeggen: ineens een heel klein stukje minder dan dit prachtige album!

klasse

Tot nu toe toch wel een tegenvaller. Bij de eerste track heb ik al zoiets van: is dit Arcade Fire? Niet dat het slecht is, maar nummers als deze heb ik al wel genoeg gehoord. Voor mij worden ze per album minder. Neon Bible heeft nog zijn (enkele) hoogtepunten, hier vind ik bijna geen uitschieters op. Rococo vind ik nog wel het meest sterke nummer. Maar wie weet wat vaker draaien nog oplevert

doen ze

Ja, ik ook, maar zoals gezegd; het levert niet perse een goede plaat op of in elk geval niet de plaat die jij en ik liever zouden zien.
Aan de andere kant acht ik AF wel zo'n goede band dat het wel goed zal komen. Voorlopig even doorzetten dus.

Erg gek hoe vertrouwd de nummers allemaal klinken - alsof je ze al vier, vijf keer hebt geluisterd. Ze slaan bij mij meteen aan. Is dit verontrustend?

'Funeral' heb ik destijds na één luisterbeurt van mijn computer gegooid. Ik kon er niets mee. Het raakte me niet. Totdat iemand me weer op het album wees en ik opnieuw ben gaan luisteren. En weer luisteren. En weer luisteren. Langzamerhand begon het album me te bevallen. Nu is het wat mij betreft één van de mooiste indieplaten van de afgelopen jaren. 'Neon Bible' sloeg al wat sneller bij mij aan.

Maar slaat deze nieuwe plaat meteen aan omdat het meer 'pop' is? Ik denk het niet. Ik ken inmiddels Arcade Fire - heb hun muziek talloze malen gedraaid en ben er aan gewend geraakt. Daarnaast is mijn muzieksmaak ook ontwikkelt, waardoor ik een album sneller kan doorgronden, denk ik.

Ik vind het nog lastig om dit album te beoordelen, want er staan wat mindere nummers op maar ook genoeg heel erg mooie nummers. De verwachtingen waren natuurlijk torenhoog dus blijft het lastig om deze in te lossen, tot nu toe ben ik nog niet helemaal overtuigd.

Het album opent meteen met een wat mindere track in mijn ogen, want het kabbelt maar een beetje voort op hetzelfde ritme, maar gaat daarna naadloos over in Ready to Start wat een erg goed nummer is. Ik word eigenlijk steeds weer blij als ik Empty Room weer luister, Régine raakt mij eigenlijk altijd meteen net als bij The Backseat, zij heeft een prachtige stem.

Het tweeluik Half Light I en II vind ik ook een hoogtepunt te noemen, evenals Suburban War, die climax! Month of May vind ik nog steeds een tegenvallen, ook in de context van het album.

Er zit heel erg veel potentie in dit album om uit te groeien tot een topper, maar dat zal nog wel even tijd nodig hebben. Net als Funeral en Neon Bible dat ook hadden. Ik ga er dan ook nog geen cijfer aan hangen.

Het is het lot van elk nieuw album van elke nieuwe topgroep om tot in den treure vergeleken te worden met het doorbraakalbum.
Bij alles wat Interpol uitbrengt zal de link met TOTBL blijven gelegd worden.
Bij Bloc Party zal het verwijzingen blijven regenen naar Silent Alarm.
Bij The National zal Boxer het referentiepunt blijven.
En zo wordt The suburbs nu weer te pas en te onpas vergeleken met Funeral.

Natuurlijk, de verrassing die Funeral bood zal nooit meer terugkomen. Dan kan je je überhaupt de vraag stellen of Arcade Fire ooit nog op hetzelfde niveau kan komen als ten tijde van Funeral, wat betreft publieke opinie dan toch.

Is het mogelijk te luisteren naar The suburbs zonder de geest van Funeral ? Ik probeerde te luisteren alsof dit het debuut was van Arcade Fire. Ik probeerde verrast te worden, terug meegezogen te worden in het enthousiasme dat een eerste plaat altijd te weeg bracht. Maar nee hoor, een stemmetje fluisterde mij voortdurend 'Funeral' en 'Neon bible' in het oor. Het verrassingseffect had ook op mij geen vat gekregen.

Maakt dat The suburbs tot een minder album ? Ik meen van niet. Het geluid is vol, het tempo ligt hoog. En over een album van 16 nummers durf ik niet te klagen. Zeker niet omdat er geen enkele skipper bijstaat. Is het allemaal niet wat poppier ? Ik weet het niet, eigenlijk vind ik Funeral heel poppy klinken, vrolijk zelfs. Is Rebellion/Lies niet de ultieme popsong? Dit klinkt donkerder, dreigender. Geen wo-wo-wo-wo-wo's (Wake up) meer, Meer inspelend op de tijdsgeest, die de melancholie van de jaren '80 laat herleven, meer synths dus. Misschien wel de juiste plaat op het juiste moment, zoals ook High Violet dat is.

2010 vind ik muzikaal geen grand cru, maar The National en Arcade Fire maken er dan toch een goed jaar van. En over de echte waarde van The suburbs durf ik mij toch maar over een tweetal jaar uitspreken. Dan zal blijken of dit tijdloos is, of toch maar de weerspiegeling van het nu. Maar goede hoop heb ik alvast wel.

Het album begint fantastisch met de titelsong. Prachtig nummer. Het nadeel is wel dat je dan gelijk al het hoogtepunt hebt gehad. Prima album verder maar het mag imho niet eens in de schaduw staan van zijn twee voorgangers.

Na een luisterbeurt of 6, heb ik het volste vertrouwen in dit album. Het is inderdaad een ietwat andere sound, maar is dat daarom slecht? Ik persoonlijk wil geen Funeral, Pt II... Laat elk album maar lekker uniek zijn. Het torenhoge niveau van vroeger, dat halen ze ook hier, probleemloos zelfs! Er is maar één vreemde eend in de bijt op dit album: Month of May. Het is al iets beter in de context van het album dan als single, maar ik persoonlijk vind er niets aan! Nu, dat geeft nog steeds 15 heerlijke songs, met Sprawl II als mijn persoonlijke favoriet.

Maar nogmaals, net als 'Neon Bible', is dit geen Funeral, Pt II. Deze plaat zal na verloop van tijd waarschijnlijk even geniaal uitdraaien, maar dan op zijn eigen manier.

Arcade Fire, U was weer Geweldig!

Bij mij overheerst vooral de teleurstelling. Een echte deceptie vind ik The Suburbs niet, maar echt sprankelen wil de plaat vooralsnog ook niet. Het is een beetje karig af en toe; zowel op muzikaal als op tekstueel gebied.

Met een nummer als Month of May komen ze wat mij betreft echt niet weg. Te simpel, eentonig en op den duur irritant. Ook met nummers City with No Children en Wasted Hours houden ze het simpel. Helaas weet het me niet te raken. Modern Man en Suburban War doen het bij mij dan beter.

Die laatste is meteen het laatste nummer dat me weet te bekoren op het album. De 7 volgende nummers weten me allemaal maar matig te boeien. Sprawl II is zelfs een behoorlijke miskleun en de outro vind ik vrij overbodig. De eerste helft van het album is voor mij duidelijk de betere en zeer genietbaar; ook het bombast van Rococo en Half Light I.

Wat de teksten betreft heb ik het gevoel dat ze zich iets té bewust zijn van hun adolescente doelgroep. Dezelfde thema's komen steeds weer terug. Geen probleem op zich, maar helaas spreekt het me allemaal minder aan dan hun vorige twee albums.

Jammer, jammer, jammer, want ik heb dit groepje hoog zitten. Voorlopig het voordeel van de twijfel met 3*.

Ik wacht nog even tot ik een echt exemplaar in handen heb. Was vandaag bij de Fame in Amsterdam, op hun website stond dat ze hem in voorraad hadden, maar ze mochten hem nog niet verkopen tot aan vrijdag!

Ik heb er wel een exemplaar van weten te bemachtigen al stond ie niet in de winkel (de eigenaar draaide hem wel, zeg niet waar). Mijn hoes is niet gelijk aan het plaatje hierboven.

Plaat valt niet tegen maar het definitieve oordeel kan nog twee kanten op

Suburban War is op veel platen ook aangegeven als # 15 .. Volgens mij een veel betere plaats.

Ik heb Arcade Fire hoog zitten, maar Month of May... wat een waardeloos nummer.

Verder niet bepaald onder de indruk van The Suburbs. Paar mooie nummers, maar het lijkt een beetje afgeraffeld (ik ben sowieso niet echt een fan van onaangekondigde fade-outs) en Régine had ook wel wat prominenter aanwezig mogen zijn.

Kan er dus niet echt enthousiast van worden, dit staat behoorlijk ver af van de band waar ik 5, 6 jaar geleden helemaal voor viel.

Ben ik trouwens de enige die de plaat met de luisterbeurt minder vind worden? Ik laat hem nu even links liggen, ben bang dat ik anders nog een onvoldoende moet geven.

Het is allemaal best corny.

Hier wordt ie steeds beter, vooral gisteravond tijdens het luisteren in een late avondwandeling. Details treden naar voren en de gehele sfeer die het hele album uitstraalt wordt er steeds mooier op. Nu weer heerlijk aan het genieten tijdens het grauwe weer. Geen grote avonturen deze keer, maar super sfeervol. Me Like!

Ben nog niet zo onder de indruk als jullie, maar Sprawl II vind ik wel erg mooi. Wat me verder opvalt is de wat electronisch getintere productie ten opzichte van de vorige albums.

Ben benieuwd of ik dit beter ga vinden dan Neon Bible, wat ik op 3 fantastische nummers na eigenlijk niet zo'n beste plaat vindt.

Dat was mij ook al opgevallen, doet me op sommige momenten denken aan de jaren '70 muziek.

Wat ik wel mis op deze plaat, is een meer 'uptempo'nummer. Alhoewel dat niet helemaal het goede woord is, maar ik kan het niet beter onder woorden brengen. Ik bedoel een nummer zoals No Cars Go of Rebellion (lies).

Wat ik ook merk, is dat hij nu al niet zo'n danig grote herhalingswaarde heeft, aangezien ik toch mindere nummers begin te ontdekken.

@Rensz:
Het doet mij ook wel wat denken aan sommige Dave Fridmann producties.

@Shylaa:
Je bedoelt denk ik nummers met een flinke drive erachter. Er staan hier ook wel een paar uptempo-nummers op, maar vooralsnog missen ze een beetje power.

Ok .... i'm quilty, ik geef eerlijk toe dat mn reactie op The Scientist een beetje flauw en gemakkelijk was.
Alles heeft natuurlijk te maken met de manier hoe iemand muziek in het algemeen persoonlijk beleeft, en wat het voor hem of haar waardevol maakt (of juist weer niet).
Iedereen mag natuurlijk vinden en zeggen wat ie van iets vind, en daar heb ik ook alle respect voor. The Scientist neemt zelf de tijd om zn bevindingen te onderbouwen, iets wat ik alleen maar kan toe juichen.
Mijn reactie was ook absoluut niet serieus bedoelt. Enige tijd geleden had ik mijzelf misschien vurig is de welles/nietes (of het een goed album is dus) discussie geworpen, maar ik ben een beetje ouder (en misschien wel iets wijzer) en ik zie het nu als een grappig, soms irritant, maar onbelangrijk spelletje, waar niemand ooit echt zal winnen. Alleen speelde toen even mn zwartgallige en ironische kant op, en kon ik het niet laten om ook even snel een tikje tegen de bal te geven.
En nu kan ik wel beginnen dat mijn muziek beleving dus duidelijk niet strookt met The Scientist (vandaar dat ik zelf vind dat die ene uitspraak kant nog wal slaat) maar dan gaan we helemaal of topic, en daar heb ik ook geen zin in.

Afijn, het album zelf dus.
Een pure vorm van muzikale kunst, alwaar mn mening puur subjectief is, omdat ik vanuit mijn bevindingen meen dat objectiviteit op kunst niet toepasbaar kan zijn.

Ik kan mijzelf wel en fan noemen van deze uitzonderlijke réunion, bestaande uit gepassioneerde en kleurijke figuren. In de afgelopen jaren hebben zij telkens weer bij hun zelf letterlijk en bij mij figuurlijk de juiste snaar weten te raken. Veel'' liedjes'' van Win en zijn vriendjes en vriendinnetjes zijn voor mij veel meer dan alleen maar '' liedjes'', maar meer ingekapselde bolletjes vol emoties en herinneringen, veilig opgeborgen ergens diep in mijn hart, maar met regelmaat (dankzij mn beste vriendje mr. Ipod) gierend vanuit mijn hersenen door alle aderen van mijn lichaam stromen. Heilig zijn zij niet, ik geloof in geen enkele god of godsdienst. Wel geloof ik in de liefde, die voor mij dan ook zeer sterk aanwezig is, als het aankomt op Arcade Fire
Vol nieuwsgierige verwachtingen heb ik dan ook geduldig gewacht op The Suburbs. Net zoals vele anderen. Als het dan eindelijk zover is staan veel belangstellende voor een keuze, al is het eigenlijk niet echt een keuze, maar meer een soort van automatische reactie veroorzaakt door zijn of haar persoonlijke muziekbeleving
Veel (muziek)fans hebben (zeker wel terecht voor hun) hoge persoonlijke gespannen verwachtingen en beluisteren het album met een scherp oor -wellicht- onbewust zoekend naar punten van kritiek. Punten van kritiek waar het album in hun ogen ten opzichte van hun verwachtingen tekort schiet. Bij mij werkt het net ff weer wat anders. Ik ben niet alleen fan, nee, ik ben ook smoorverliefd op deze band. Ik beluister hun muziek met roze oordopjes (figuurlijk he, want ze zijn gewoon zwart natuurlijk), (.....no way dat ik door de stad loop met roze oordopjes in) . En als ik verliefd ben, word ik week en neem ik zonder moeite dingen voor lief, ook tekortkomingen -als ze er zouden zijn - maar die ben de afgelopen momenten niet tegen gekomen. Pas na een lange, lange tijd van koerswijzingen van een richting die niet overeenkomt met mijn eigen gekoesterde droom eindpunt zwakt het af, met voor mij als duidelijk en recent voorbeeld U2.

Afijn het album zelf dus .-poging 2.
Enige tijd geleden was er plotselijke opwinding. Van uit het niets waren er in 1 keer 2 nieuwe songs van het nieuwe album te beluisteren. Getiteld ''The Suburbs'' en ''Month Of May''. Ongeduldig als ik was heb ik me gelijk getrakteerd op deze verrassing. Al na de eerste seconden van ''The Suburbs'' was ik alweer week.
Ik denk zelf dat het door dat piano riedeltje komt. In de eerste seconden. Want dan moet het nummer zelf nog echt beginnen, en komt er zoveel meer bij wat mij raakt. Wat ik bijvoorbeeld echt schitteren vind, is het minimalistische gitaarrifje na het 2e refrein, wat op het einde nog even herhaalt word. De combinatie van de piano, het rustige ritme en gedwee mee schuivende baspartij zorgen voor een terneergeslagen stemming. Win mijmert sentimenteel over vroeger, over verwachtingen, over onvermijdelijke veranderingen, en misschien wel het ergste, over het feit dat hij steeds minder dat gevoel terug lijkt te krijgen. Pretentieus sentimenteel gezwets en gezwaffel menen sommigen. Ik heb kippenvel en een brok in mn keel. Eerder gaf iemand de reactie bij de tekst van een ander nummer ''het epitoom van holle pathos'' (ik heb eerlijk waar tot 2 maal toe moeten googlen om die zin te kunnen begrijpen). Fok pretenties, wanneer iets bij mij oprecht overkomt raakt het mij, ook al begrijp ik - in eerste instantie- er geen donder van. Een aantal mensen geven aan teleurgesteld te zijn. Zou de teleurstelling ook niet stiekum een beetje gevoed kunnen zijn door het gevoel wat dat nummer, of het album in zn geheel over weet te brengen?

Ik heb het album nu een paar maal beluisterd. Naast de opening track zijn er een paar nummers die ik op dit moment wel als favoriet kan aanmerken. Rococo en, vreemd genoeg, gelet op reacties van anderen, afwijkend Sprawl II bekoren mij zeer.
Maar dr is iets anders aan de hand. Dit album heeft mij in zn greep. Ik snap dat sommige bepaalde songs wat karig vinden. Zelf vind ik dat niet, in mijn optiek missen zij het grote geheel. Dit album voelt aan alsof het compleet in balans is. Maar liefst 16 nummers, terwijl elke seconde van uiterste belang is. Voor mij althans.

Is het ''poppiër'' ? Geen idee. Misschien wel. Maar de Arcade Fire essentie blijft fier overeind en komt nergens in het geding. Wat is er mis mee wanneer het toegankelijker klinkt, terwijl ze toch hun eigen ding blijven doen? Ik vind het juist alleen maar erg knap. The Suburbs is bij lange na niet een X&Y (bijvoorbeeld) waarbij Win schreeuwt '' Kijk hier mensen, wij willen groot en populair worden en in uitverkochte stadions spelen!''

Ga dr maar eens aan staan. In je hele leven vormen zich ideeen die op dat moment, waarschijnlijk door gebrek aan know how rauw en ongepolijst voor het eerst op je debut in uitbarsting komen. Door bijna iedereen word je gelauwerd, waarbij de lat ongewild belachelijk hoog komt te liggen.. Komt de tweede. Op zich niet zo moelijk, gewoon het zelfde trucje met letterlijk meer toeters en bellen, slim verpakt in een opzichtig donker concept. Vooral het donkere is belangrijk.
Maar dan die 3e. Wat dan te doen? Het is onvermijdelijk dat de focus duidelijker voor anderen en fans komt te liggen op het ''moeten'' maken van nieuwe songs, waardoor het kan overkomen alsof de songs ter plekke gemaakt moesten worden, in plaats dat het lijkt alsof het materiaal na een leven lang regel vrij creatief proces te wereld is gekomen. Het lijkt mij voor een artiest een cruciaal moment, waarbij je je niet alleen aan jezelf, maar ook aan de rest van de wereld moet bewijzen, of je het wel degelijk in je mars hebt. Nu geen trucjes meer, maar je eigen ding blijven doen en maling aan iedereen en hun verwachtingen hebben, en vooral vertrouwen hebben in je eigen creativiteit( en dat van je muziekvrienden) . En voor mij zijn ze daar glansrijk in geslaagd. Voor mij is Arcade Fire juist meer en duidelijker Arcade Fire als The Arcade Fire ooit is geweest.
Ik ben het eens met de eerder gemaakte statement dat dit album niet in de schaduw mag staan van die eerdere 2, maar lekker op zn eigen verdiende plekkie. Niet dr achter of dr voor, maar rustig er naast genietend van zn eigen zonnetje.

Ik heb sinds kort besloten niet meer te doen aan sterren uitdelen enzo. Ik voel niet meer de behoefte om op die manier een statement te maken, want hoe valt liefde uberhaubt uit te drukken in vaste waarden ?

Nuttig genoeg Herman ?

Prachtbericht!

In het eerste gedeelte kan ik mezelf ook wel herkennen, soms speelt dat op inderdaad.

Wat het album zelf betreft: ik kan er nog niet definitief over oordelen, ga er zeker nog regelmatig naar luisteren de komende tijd en hoop dat het me dan net zo gaat grijpen als Funeral.

Wow, mooi beschreven.

Inderdaad, mooi stuk!

Ook ik adem op dit moment dit album! Sinds vrijdag is de cd (ik ben een van de gelukkige met een 'echt' schijfje ) niet meer weg te branden uit de speler die op dat moment het dichts in de buurt is: bij het opstaan, in de auto etc., een ware verslaving.

Nummers die er uitspringen zijn voor mij Rococo, Modern Man en Suburbam War, maar luister het album alleen volledig achter elkaar want het totaal plaatje is zo ontzettend mooi