Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Aardig album zo op het eerste gehoor, hoewel: soms wat te oppervlakkig in mijn opinie. Instrumentaties weten niet altijd te boeien omdat ze wat aan spanning ontberen. Aan de andere kant klinkt het leeuwendeel wel weer erg bombastisch, en juist dat volle geluid heeft een bepaalde aantrekkingskracht op me. Qua zang steekt The Suburbs prima in elkaar, met een goed gevoel voor drama worden een aantal meeslepende teksten gezongen.

Dan nog even dit: als album staat The Suburbs als een huis, beter nog dan Funeral. Dit komt omdat de tracks naadloos op elkaar aansluiten waardoor het tempo meteen hoog ligt en de toch wat lange tijdsduur absoluut geen struikelblok is.

Tot nu toe dus best over dit album te spreken, hoewel ik de grote positiviteit van de meeste users hier nog niet geheel deel. Blijft het zo dat ik niet alle instrumentaties even aantrekkelijk vind, dan verwacht ik dat mijn beoordeling zo rond de 3,5* komt te liggen.

Wat had je dan gewild? Een album dat op 'Funeral' leek?

Ik ben erg blij, dat Arcade Fire een nieuwe weg is ingeslagen. 'Neon Bible' sloot grotendeels aan bij 'Funeral', dat was prima, maar bij een derde album moet je toch écht je ontwikkeling als band laten zien, vind ik. Aan één 'Funeral' hebben we meer dan genoeg. Dat album blijft steengoed en daar kun je ten alle tijde op terugvallen. Een band moet zich juist gaan ontwikkelen, een nieuwe sound uitproberen. Zo blijven ze interessant.

En moet 'The Suburbs' zijn ze daar in geslaagd, denk ik. Al staan er natuurlijk ook zwakkere nummers op. Wat mij betreft geen probleem. Op de eerste twee albums staan ook nummers die ik nu vaak skip. Maar belangrijker is, dat ze de sfeer, de emotie, totaal niet zijn kwijtgeraakt. Een nummer als 'Rococo' of 'We Used To Wait' bezorgt me kippenvel, emotioneert me, zoals 'Neighborhood #1 (Tunnels)' en 'Windowstill' dat ook deden en doen. Daarom is deze band me zo lief!

Geweldig album! Magnum Opus van Arcade Fire, Plaat van het Jaar! Need I say more?

laten we beginnen met een 4.0 naar een eerste zeer fijne luisterbeurt.

Dat had voor mij niet gehoeven, maar dat deed Neon Bible in mijn ogen ook niet zo heel erg.. Maar een ontwikkeling is niet noodzakelijk positief, en hier zeker niet... Het moet toch ook mogelijk zijn een album te maken dat niet op Funeral lijkt zonder meteen zo vlak en saai te hoeven zijn, of zonder het gebrek aan variatie...

Op de manier waarop ze hier bezig zijn is The Arcade Fire voor mij The Arcade Fire niet meer, ze onderscheiden zich niet meer van een hele grote meute van bands die ongeveer hetzelfde doen, de een iets beter dan de ander, maar zonder heel veel onderscheid... Het is nu gewoon een aardig indiepop-bandje, maar aardige indiepop bandjes spreken me niet zo erg aan.

Het is dan ook gewoon Arcade Fire en niet The Arcade Fire.

Mhoehahaha ... de enigste juiste reactie op zo'n loze comment.

Vooral ja, zeker omdat ze in het verleden wel eens naar zichzelf refereerden als "The Arcade Fire".

En dat moet volgens mij de enige zijn



Zo raar is de reactie/review van The scientist toch niet ?
Volgens mij motiveert hij zijn mening prima.

Of je het er mee eens bent is een tweede maar om het een loze comment te noemen....

Ik denk dat je reageert op alleen een quote
Een pagina terug kan je precies de mening van de The Scientist lezen

Lichelijk teleurgesteld na 1 luisterbeurt. Het intense zijn ze verloren, het is meer hapklare pop/rock geworden. In hoeverre dat een probleem is, hoop ik de komende dagen achter te komen.....

Het intense zijn ze absoluut niet verloren, dat merk je nog wel na meerdere luisterbeurten

Hoop 't

Hebben alle vinyl bezitters van dit album nu ook een andere volgorde van de liedjes? Suburban War staat bij mij als een-na-laatste op de schijf.

HALF LIGHT 1 maar 1 stem?!
voor mij misschien wel hun (/het) mooiste nummer ooit.

Ride through these streets that we know so well
And the houses hide so much
In the half light, none of us can tell.
We have the ocean in a shell.
Ocean in a shell.

Our heads are just houses
Without enough windows
You say you hear human voice
But they’re only
Echoes.

They’re only echoes...

prachtige tekst

8 verschillende hoezen :O ik hoop dat ze die ook in NL leveren

Zonder gebrek aan variatie? zet 'm even snel nog is op, wil je?
Ik heb haast nog nooit een album gehoord met zoveel variatie, en waar ondertussen hetzelfde geld voor de eenheid en concept...

Opzich begrijp ik je punt wel hoor..( of ik kan er wel in komen )
Nummers als Tunnels en Power Out zitten er niet bij, maar daardoor zijn ze nog wel Arcade Fire? Niet zoals toen , maar zoals NU..

Luister en geniet! ( dit is geen bevel , want zo werkt dat natuurlijk niet.. )

Het punt dat ze zich niet meer onderscheiden van de rest ben ik het ook niet mee eens.. Ik zie het net andersom: Na een album als Funeral en Neon Bible en album als The Suburbs maken, het juist niet blijven hangen in de oude sferen is voor mij een punt van onderscheiding.Dit is nu net waar aardige Indiepop- bandjes gebrek aan hebben. Nu staat vernieuwing niet altijd gelijk progressie.. Dat is meestal erg subjectief.
gelukkig wel..

Vind het toch wat gezapig worden na nog een luistersessie. Weinig avontuurlijk deze plaat.

Anders posten jullie zelf eens een keer iets nuttigs in plaats van andermans onderbouwde meningen zo af te vallen. Alsof deze band zo heilig is dat je er niets negatiefs meer over mag zeggen...

Overigens staat op de eerste CD gewoon "The Arcade Fire", heb hem net nog even uit de kast gehaald om te checken.

Daar heb ik geen zin in.

Bla bla bla bla...luister hem eerst nou maar eens een keer of 10 en kom vervolgens om je mening hier te geven! Dat gel*l over saai en weinig afwisseling..gewoon een topplaat!

Ikke wel.
Ik kom er nog op terug, maar geef me even de tijd.

De eerste seconden van 'Empty Room' doen mij echt denken aan de eerste seconden van 'No Cars Go'. Hebben meer mensen dat?

Volledig mee eens! Wie kan dit nog overtreffen? Een album dat na iedere luisterbeurt iets prijsgeeft, hoeveel worden er zo nog gemaakt. Voor mij nu al de plaat van het jaar.

Eerder het epitoom van holle pathos.

Ze weten me positief te verrassen door het allemaal toch net iets anders te doen. Of de cd net zo legendarisch wordt als de vorige twee... dat moet nog blijken, maar we beginnen met een dikke 4*.

Ik hoor wel variatie, maar vooral oppervlakkige variatie, de opbouw en de structuur klinkt mij bij elk nummer ongeveer hetzelfde in de oren, een beetje gemakkelijk allemaal.. Of het dan nou een viool is of een gitaar die de boventoon voert.. of weet ik veel wat.




Dit vind ik een beetje een non-argument, ik luister naar de muziek (en heb het over onderscheiding in de muziek) en niet naar wat ze verder doen... Al gaan ze 5 jaar op vakantie naar Bali, solo-zeilen ze de wereld rond, winnen ze de verkiezingen in Amerika en schrijven ze vervolgens een album in de burger-king... als dat album zo klinkt als dit onderscheidt de band zich wel, maar de muziek niet..


.. en ik doe maar alsof ik het nietszeggende argument van Even Flow niet gelezen heb.

In aanloop naar dit album had ik Arcade Fire weer een kans gegeven. Funeral vond ik altijd maar matig, maar de afgelopen weken is het kwartje toch wel gevallen. Ik keek dus ook uit naar The Suburbs. Maar toch valt deze weer net zo tegen als hun debuut bij de eerste luisterbeurten. Weinig uitschieters en ik mis vooral het scherpe Arcade Fire-randje. 2,5* om te beginnen.

echt onmogelijk om te beoordelen na 1 luisterbeurt nu. Weet niet goed wat er van te denken. Maar ook bij de vorige 2 albums had ik dit en daar is het toch meer dan goed gekomen: funeral (5*)/ Neon Bibble (4,5*)
Klinkt inderdaad beetje vlakjes voorlopig

The Suburbs

Het was al een tijdje uitkijken naar de derde van het muzikale collectief uit Canada. Langzaamaan werd beetje bij beetje info vrijgegeven op de officiële website, wat alleen maar voor een grotere drang naar meer zorgde. Uiteindelijk is de zo zorgvuldig opgebouwde marketingstrategie door een domme fout van platenmaatschappij Universal onderuit gehaald. Enkele Nederlandse muziekwinkels hadden The Suburbs immers al op 24 juli in handen, terwijl de vooropgestelde releasedatum 30 juli was. Zo verscheen de plaat binnen de kortste keren op het net, en was het lek niet meer te dichten. Maar nu over naar het album zelf.

Dit start met de titeltrack, die al eerder vrijgegeven was. Meteen een schot in de roos. Het verslavende pianodeuntje is na de eerste luisterbeurt niet meer uit je hoofd te krijgen. Wat wel onmiddellijk opvalt, is de meer sobere aanpak van de o.a. strijkersarrangementen, die op Funeral en Neon Bible zeer talrijk waren.

Ready To Start sluit perfect aan op de opener en schiet enorm hard uit de startblokken. Hier is de bezetting al wat voller en weerklinken ook de heerlijke vocals van Régine. ‘Now I’m Ready To Start’, zingt Win, en ik geloof hem ogenblikkelijk.
Nog maar nauwelijks bekomen van het openingsduo, staat daar al Modern Man voor de deur. Het vreemde ritme zal nog menig klappend publiek voor schut zetten. Dit nummer heeft een zeer verzorgde opbouw, die de climax een niet missen kans aanbiedt. En of de climax scoort. Uren, wat zeg ik, dagen, galmt ‘Like a Modern Man’ nog na.

En alsof het nog niet genoeg is, is daar het duistere ‘Rococo’. 6 akkoorden die zo’n mokerslag uitdelen, zelden gezien. Ook is de innerlijke frustratie van Win duidelijk te horen, hij zingt als het ware met het mes tussen de tanden. Dit kan wel eens één van de publieksfavorieten worden.

Even uitblazen is het met Empty Room, gedragen door Régine, die voor het eerst prominent naar voren komt, waar dat vroeger meer het geval was (Cfr. Haïti).

Genoeg uitgeblazen, want daar is City With No Children al, een song die zowaar bekend in de oren klinkt. Vele associaties schieten door mijn hoofd, maar geen enkele blijkt de juiste te zijn. Arcade Fire blijkt nog maar eens uniek te zijn.

Het eerste van twee tweeluiken is Half Light, en hier blijkt vooral Half Light I uiterst sterk. HLI neigt ook veel meer naar het vroegere werk dan wat we tot nu toe mochten aanhoren. No Celebration drijft dan weer op een poppy beat, die meteen terug lijkt te grijpen naar de eighties.

Suburban War is één van mijn persoonlijke favorieten. Wat een opbouw, wat een riff, wat een zang, wat een tekst. alles wat nodig is voor een supersong. Hierna is het de beurt aan Month of May, een vreemde eend in de bijt, met een wat Punk-aandoende riff. Maar wonder boven wonder passen de puzzelstukjes plots wel, wanneer MoM in het albumgeheel fungeert.

Dan is het echt even tijd om uit te blazen met Wasted Hours, een schijnbaar bijna akoestische song, die rustig voortkabbelt, niets van al die pathos dus.

Deep Blue geeft geleidelijk aan alle lagen prijs in een muzikale striptease, die net zoals die andere striptease, doet hunkeren naar meer. Hierop volgt een nog groter kippenvelmoment met We Used To Wait. De bloedmooie samenzang, en de heerlijke instrumentale begeleiding passen gewoonweg perfect.

Dan zijn we aanbeland bij het tweede tweeluik. Sprawl I is tamelijk bevreemdend met vlijmscherpe en hoge zang van Butler, en is wel vervuld van pathos. Als u dit al bevreemdend vond, dan is Sprawl II wellicht een schok. Deze song is een soort ABBA meats Beat Music. Een ware popsong. Afsluiten doen we met The Suburbs (Continued) , de bijna acapella reprise van de titeltrack. Een kers op een rijkgevulde taart, me dunkt.

Zo bewijst Arcade Fire dat ze momenteel niet alleen meekunnen met de kopgroep, maar zelfs een demarrage uit die kopgroep plannen.