Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Achja, de recensent realiseert zich duidelijk ook de zwaktes van deze plaat, zowel op muzikaal als thematisch vlak haalt hij ze letterlijk daar ergens tussendoor in een alinea aan maar 't is vrij logisch dat Pitchfork dé band die ze zelf groot gemaakt hebben niet volledig de rug zal toekeren.

't Is dus wachten op LP4 voor ze ergens in de marge toegeven dat deze LP3 toch niet zo best was. De geschiedenis zal zich wel herhalen.

Ik begin er eindelijk in te komen! Ik heb me expres stil gehouden tot dusver, maar ik had best moeite met dit album de eerste keer. Nu echter luister ik weer naar de plaat en klinkt het steeds beter. Nummers als Ready to Start, Empty Room (Ge-Wel-Dig!) en City With No Children groeien als kool hier! Het album heeft een volstrekt andere smoel t.o.v. van Funeral en Neon Bible, die ook al bijna elkaars tegenpolen waren. Dit is wellicht de meest poppy AF tot dusver, maar daarom niet minder boeiend, op de langere termijn misschien zelf wel boeiender. Binnenkort zal ik eens een uitgebreider verslag schrijven.

Mijn eerste indruk was niet erg positief. Vond de plaat wat vlak klinken. Vooral de hectiek en dynamiek van de band (waarbij album Funeral het beste voorbeeld was) werd door mij een beetje gemist.

Gelukkig bleek The Suburbs een echte groeiplaat die je echt gaat waarderen naar mate je er vaker naar luistert. Een aantal nummers is erg sterk (Suburban War ) of aanstekelijk (Rococo) terwijl de andere nummers het tot een fraai geheel versmelten. Ben nu dan ook erg benieuwd naar de live uitvoering van deze plaat.

Ook een redelijk intelligente recensie op OOR.nl:
OOR.nl

Nee, tuurlijk niet. Als jij je mening uit dat 2 plus 2 5 is dan kan ik toch ook zeggen dat het niet klopt?! Dat zelfde geldt voor 'massa'

Zonder persoonlijk te worden, maar ik denk dat jij ondertussen bij de 'massa' hoort. De massa die Funural de hemel in heeft geprezen vind The Suburbs stukken minder en maar zo zo... Des te meer reden dat jij niet kan bepalen wie de 'massa' is. (en ik ook niet, maar ik beweer ook niet dat het plaat voor de 'massa' is.

En zeg nou zelf: met een beetje massa vind je dit album wel leuk!

wat maakt het ook allemaal uit massa, niet massa.. de plaat zal er niet anders op wezen.

Het levert in ieder geval een massa aan reacties op!

zucht ja... laten we er maar over ophouden... Wat zou Phillipe Massa van dit album vinden? Of heeft ie het te druk met racen...

Hij kan toch beopalen hoe hij het begrip 'massa' ziet... er is geen eenduidige definitie van het begrip massa, zeker in deze context niet... het is dus min of meer persoonlijk... Over 2 plus 2 is dat heel anders.

Ja, het is echt een massaplaat, binnekort staan ze inhet Gelredome, laat me niet lachten zeg, Ahoy zullen ze niet eens vullen, weinig massa aan hoor.

Ik denk dat hij over de boordradio te horen krijgt dat hij het een mooi album moet vinden,

De eerste luisterbeurt was positief, al kon ik niet gelijk een goed onderscheid maken in het enorme aantal liedjes. Hoe meer ik de plaat luister, hoe meer de liedjes afhankelijk van elkaar naar voren komen, terwijl het toch echt één geheel is.

Hoe dan ook, na een luisterbeurt of vijf kan ik de plaat al erg goed waarderen en ik verwacht een almaar opgaande lijn, net zoals ook bij voorgangers Neon Bible en vooral Funeral (20 keer luisteren, al begon ik met losse nummers) het geval is. Vier sterren lijkt me een mooie start.

Er moet me even iets van het hart gezien de discussie hierboven.

Er is iets wat ik niet begrijp. Wat is er in vredesnaam mis met een massaproduct? Natuurlijk is Arcade Fire een massaproduct. Altijd al geweest, trouwens. Net als The Beatles, The Doors, The Rolling Stones, The Beach Boys en ga-zo-maar-door. Er is in den beginne niets mis met massaproducten.

Mensen die zich daar aan storen zijn van hetzelfde slag die het vervelend vinden als 3FM ineens Grizzly Bear of The National gaat draaien. Ze voelen zich bekocht van hun band. Ze zijn zo bang om ineens bij de mainstream te gaan horen dat ze de band de rug toekeren.

Mijn punt is: het is mijns inziens van geen enkele invloed op de kwaliteit. Ik vind The National en Arcade Fire nog steeds goed als ze 'groter' worden. En al zag ik U2 in een zaaltje van 100 man, ik zou 't nog steeds saai vinden. Beoordeel de muziek op z'n merites, niet op zijn publiek.

Nogmaals, het is mogelijk dat je deze plaat niet mooi vind. 'Tuurlijk. Maar om het af te kraken omdat het een massaproduct is gaat mij veel te ver.

Overigens geniet ik erg van deze plaat. Tikje te lang misschien, maar veel kwaliteit. 4,5

Nog maar eens een keer beluisterd omdat je het ook wel eens verkeerd kan zien......maar het blijft in mijn ogen slappe meuk (zijn we van de massa af.)

Funeral blijft mijn favoriet en NB op de 2e plaats...

Niet meer luisteren hoor Blinde Darm, anders gaat het weer een halfje af. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Een dikke darm die van de massa af is, hoe bizar

Ik zeg: doen!

Dat lijkt me duidelijk, maar je moet wel beseffen dat het een beetje een vreemde uitspraak is. Allereerst, wat versta jij onder het begrip 'massa'? Arcade Fire is nooit een band geweest die makkelijk in het gehoor ligt. Hoewel ik het met je eens ben dat ze nu poppier dan voorheen klinken op sommige nummers, kan ik me niet voorstellen dat AF nu plotseling naast de popstars van deze tijd zal komen te staan qua populariteit. Binnen de context van liefhebbers van alternatieve muziek is AF dan misschien weer wel massaal, zo kun je het zo zien. Maar om te zeggen dat deze plaat is gemaakt voor de massa, nee, dat gaat er bij mij niet in.

Sowieso een beetje vreemde opmerking over 'de massa', want zo obscuur zijn de muziekfavorieten van Dikke Darm nou ook weer niet...

Maar zullen we het over de muziek zelf hebben? Stuk interessanter.

Het album is nu ook online te streamen (wat wel fijn is aangezien het niet op de luisterpaal/spotify/etc. staat).

Het valt me overigens wel op dat de reviews - samen met de discussies hier - een hele hoop (nee niet zo een die in een dikke darm rond dwaalt) mooie woorden en zinnen bevatten, die tot denken aanzetten.
En dat begint met een album als The Suburbs die je aan het denken zet.

Waarschijnlijk doelt onze vriend dikke darm op het feit dat het allemaal wat klantvriendelijker is, het gros van de nummers volgt dan ook zowat hetzelde stramien: inerte, mid-tempo rockers zonder al teveel diepgang (what you hear is what you get is hier veel meer dan bij hun eerste twee albums het devies), wat synths eronder, een tekstje waarbij Butler weinig subtiele vaagheden verkondigt over suburban malaise en een kristalheldere productie ter afwerking. Ik lees hier een aantal keer dat dit zogezegd een "stijlbreuk" zou moeten voorstellen met het verleden die de sceptici om één of andere reden niet zouden aankunnen maar eigenlijk zitten we hier grotendeels te luisteren naar een gecondenseerde, gepolijstere versie van hun oude geluid. Zelfs wanneer ze even de schijn geven alle remmen los te laten ("Month of May") blijft het allemaal braaf binnen de lijntjes kleuren (inclusief nog wat meer verwijzingen naar 'the kids' uit de cliché-generator) en klinkt het behoorlijk getelefoneerd. Kortom als je U2-stijl een paar dozijn focusgroepen met de brede doelgroep had laten bepalen hoe het volgende Arcade Fire album had moeten klinken dan kwam je ongetwijfeld aardig in de buurt van deze Suburbs (inclusief dat ene nummer aan het eind dat dient te onderstrepen dat ze het experiment toch niet schuwen). Het grootste risico die ze hier dan wel genomen hebben - de betrekkelijk lange speelduur van dit album- pakt dan nog eens bijzonder slecht uit ook aangezien dit de onderlinge inwisselbaarheid van de meeste nummers en de thematische bloedarmoede alleen maar extra in de verf zet.

Ik vind dit de beste AF-plaat tot nu toe. Funeral kent voor mij evenveel uitschieters naar beneden als naar boven en Neon Bible vind ik wel erg drammerig. Nee, dan deze. Bijna alleen maar puntige en sterke nummers.

ik vind het soms erg jammer kinderen binnen de lijntjes te zien kleuren.
Alsof het wijst op de verandering van het ouder worden en de perfectie waar (veel) mensen sindsdien vaak mee bezig zijn.
Met de zoektocht naar perfectie word vaak de fantasie vergeten, en zo zie je kinderen van buiten de lijntjes tekenen naar binnen de lijntjes tekenen naar make up binnen de lijntjes tekenen hun weg naar perfectie zoeken (en natuurlijk nooit vinden).

En ondertussen wijzen en zeuren dat er van alles moet veranderen.

Well, how come nothing ever changes?

Aan de tekening The Suburbs op de muur die Arcade Fire heeft gemaakt zie en voel je deze trieste maar tegerlijkertijd ( zoals dat vaak is ) mooie gewaarwording, en laat het je het allemaal zien terwijl zij er zelf onderdeel van zijn. Ook wij.

Net mijn eerste luisterbeurt gehad. Ondanks alle superlatieven zoals onze grote vriend Gijsbert van de VK hou ik me nog even in het midden. Daarom ook geen beoordeling. Wel kan ik zeggen dat ik het op het eerste gehoor een vrij oppervlakkig album vind. Dieptepunt is nr. 14 of 15, met die jaren ' 80 synthesizer. Vreselijk...Neem geen voorbeeld aan Yeasayer nummer 2 aub...

Het moet eruit, ontgoocheling tot en met hier! De OK Computer van Arcade Fire? Ben je gek, eerder de X&Y . Groter publiek, minder ziel.
Zo gezapig allemaal..waar is de emotie, de zottigheid, de ZIEL verdorie? Is de subtiele wereldsong In The Backseat van dezelfde band? Moeilijk te geloven..

Vind ik juist één van hun minste nummers

Als 1 album volzit met emoties, dan is het wel dit album. Heb jij wel de cd met tekstboekje en foto's? Ken jij de voorgeschiedenis en het thema? De muziek is typisch Arcade Fire, met vleugjes Springsteen, Talking Heads en New Order. Dat heeft helemaal niets van doen met het gedrocht X&Y.

Gisteren dit album eens helemaal geluisterd met het tekstboekje erbij en dan vind ik het nog beter. De combinatie van tekst en muziek is geweldig en voor ik het wist waren er 64 minuten voorbij, ik denk dat ik deze over een tijdje wel 5 sterren ga geven, een echt groeialbum wat je echt in z´n geheel moet luisteren.

Bericht verwijderd