Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Ik hoor hier en daar toch ook wel een ABBA achtige sound, bijvoorbeeld bij Empty Room.. Kan dit een beetje kloppen?

Niet te snappen..:) Subtiel fragiel nummerke..niet in het minst door de vocalen van Règine. En hoe de strijkers uitsterven op het einde! Prachtig.

(pffft die quote werkt niet)

Gerre, leg eens uit: hoe kan je nu in vredesnaam maar liefst 1,0* geven aan dit album van Arcade Fire terwijl je zo hoog opgeeft van de vocalen van Regine? Is het bij jou zwart of wit, alles of niets?

Ik vind dat ook wel een van de beste nummers van Arcade Fire. Empty Room doet me er wel aan denken, maar dat komt omdat ik de stem van de zangeres waardeer.

Inderdaad West, ik begrijp niets van zo'n waardering. Ieder zijn mening maar ik hoor een verzameling nummers waar de emotie vanaf spat, met als hoogtepunt Suburban War. De muzikale variant van American Beauty.

Het zijn echt die wereldsongs die op The Suburbs ontbreken, nietwaar?

Vooralsnog ervaar ik The Suburbs nog als een snoepwinkel met veel smaakjes, maar het ontbreken van echt bezwerende songs als In the Backseat of het prachtige Haïti (vaak betrap ik mezelf erop dat ik alleen voor dat nummer graag alweer heel Funeral draai) geven voor mij deze plaat vooralsnog het nadeel van de twijfel. Zo'n Sprawl II komt daar echt niet bij in de buurt, de magie lijkt verdwenen naar elders.

Echter, drie jaar geleden deed ik Funeral af als een rommelige rotplaat.
Wie weet heb ik ook deze keer weer oogkleppen op.

Ik hoef die voorgeschiedenis niet te kennen. Ik was er echter wel bij op hun legendarische gig in het koninklijk circus in 2005...(ik kan er ni aan doen maar vond het 2 jaar al spijtig dat ik 'mijn bandje' nooit nog zo intiem zou zien:))Ik denk dat de ontgoochelden dan ook te vinden zullen zijn bij de vroege fans. Dit is een muzikaal afwisselend album, maar het raakt me langs geen kanten, vriend. Tja, de lat bij deze band ligt voor mij hoog. Terwijl ze toch net muziek maakten die ondanks de bombast toch subtiel was, je emotioneel meesleuerde, euforisch was bij momenten.

Ik bedoelde eigelijk eerder het laatste album van Coldplay. Ik wou muzikaal niet echt een vergelijking maken, maar gevoelsmatig is het wel te vergelijken. Die band gaf ik op dat moment ook op, voelde er NIETS meer bij. Zoals hier nog al opgemerkt vind ik het een 'afgevlakte' Arcade Fire, gezapige liftmuziek.

Qua muzikale genaliteit vergelijken met OK Computer snap ik niet. Journalisten halen graag superlatieven boven zeker eh..

Alles of niets, wel degelijk in dit geval! Niet moeilijk te begrijpen als je weet hoe hard fan ik was destijds.
Soit, in cijfers geven ben ik niet goed. Zo rationeel benader ik muziek niet. 1 als teken van mijn ontgoocheling vooral vrees ik.

Ik wil het wel nog eens een kans geven hoor (goede muziek wat Arcade Fire nog steeds is, is geen fastfood..), maar heeft het veel zin? Het eerste gevoel is ook heel belangrijk.

Vreemd dat dit album in de comments toch wat laag wordt beoordeeld. Ik vind 'm tot nu toe veel sterker dan het tegenvallende Neon Bible. Het is natuurlijk geen Funeral, maar daar gaan ze ook nooit meer in de buurt komen.

Ben het er wel mee eens dat er weinig uitschieters zijn op dit album. Maar is dat een probleem als de algemene kwaliteit hoog ligt?

Verhoogd naar 4,5*. Geweldig album. Sprawl II, The Suburbs, City With No Children en We Used to Wait als favorierte nummers.

Als je Wasted Hours, Deep Blue en Suburban War weg had gehaald, had ik 5* gegeven.

Suburban War weg? Is wat mij betreft het sleutelnummer op deze plaat!

Ja, ik vind hem wat minder. Weet niet waarom. Hij is niet slecht, dat niet.

Ik vind dat nummer juist veruit het mooiste nummer van de plaat, prachtig toewerkend naar de climax.

Niks weghalen, de nummers die je noemt passen gewoon perfect in het geheel, dit is echt geen album om paar nummers van te luisteren, gewoon gelijk helemaal en het liefst nog de teksten erbij, dan wordt er helemaal ingezogen door het verhaal! Die 5 sterren die ik wou geven komen er nu. En het is een van de betere nummers op het album, het is echt de omschakeling naar het heerlijke Month of May.

OK, probeer het nog 1x. Zeker nu het door sommigen gezien wordt als sleutelnummer. Wie o wie heeft Suburbian War ook als een-na-laatste nummer op de vinyl versie. Doet dat dan afbreuk als 'sleutelnummer' of juist niet. HELP!!!!!

Het lijkt mij ook erg raar.

Daar hoor ik dan alvast niet bij. Ik vind het ook niet met elkaar te vergelijken: sowieso de albums zelf niet maar ook de hele tijd waarin ze uitkomen. Toen was het een fris bandje met een bijzonder debuutalbum. Nu heeft het een enorme status en zal er altijd vergeleken worden met dat 'meesterwerk' en, o nostalgie, die mooie begintijd toen ze nog niet zo groot waren: velen zullen het nu eenmaal niet te pruimen vinden dat 'de massa' het nu ook goed is gaan vinden (oei deze discussie heb ik al voorbij zien komen).
Mij lukt het in zulke gevallen ook niet altijd, deze keer wel. Maar ik reken mezelf toch echt tot een zeer vroege fan die niet teleurgesteld is in The Suburbs terwijl ik dat vooraf eigenlijk wel verwacht had. Begrijp me niet verkeerd: ik snap heel goed dat velen teleurgesteld kunnen zijn.
Ik zeg dus niet dat jij daartoe hoort (het 'massa' verhaal), maar de extreem lage beoordeling die je nu geeft voor een band die je blijkbaar zo hoog had zitten bevreemdt me toch ietwat. Teleurstelling... vooruit.... maar van heel hoog hebben zitten naar het echt complete bagger vinden??? Is The Suburbs echt zulke bagger dat het niet boven de 1* uitkomt?

Ik heb al uitgelegd dat heel dat cijfermatige me weinig interesseert. Focus daar niet te hard op. Natuurlijk is het geen bagger, maar het doet me niets. Voorlopig blijft die 1 dus staan, stijgen kan al houdt het me niet bezig. Ben ik wat muziekmoe als het op albums op aankomt? Wie weet..

Idd, er zit wel wat tijd tussen het eerste album en het laatste, liefst meer dan 5 jaar. Zelfs Funeral zou niet meer hetzelfde overkomen als destijds, denk ik .Veel oude platen luister ik niet gauw van voor tot achter terug. Muziek kan zijn tijd gehad hebben, maar de mooie momenten koester ik voor altijd.

Dat is natuurlijk lariekoek: mensen hebben dat hier wel degelijk als referentiekader. In dat geval zou je zelfs beter helemaal geen beoordeling moeten geven als je niet wilt dat mensen daar op focussen.
Ter vergelijk: deze jongen was in de jaren '80 groot Prince fan. Al jaren levert deze artiest matig werk af dat het niet haalt bij de 'glory days'. Maar om dat dan met 1* af te straffen? Ik blijf dat wel degelijk in perspectief zien, anders gaan mensen vraagtekens plaatsen zoals nu bij jou gebeurt. Echt: ik snap je teleurstelling, maar als je dan toch die cijfertjes plakt vind ik het persoonlijk nogal overdreven, want zelfs teleurgestelden kunnen dit toch onmogelijk zo slecht vinden tenzij je altijd al een pesthekel hebt gehad aan deze band.
Die ene ster is in elk berichtje van jou zichtbaar en ondanks dat jij je er niet voor interesseert doen anderen dat wel en kijken daar nu eenmaal naar. Dat is musicmeter

Dat is niet alleen Musicmeter, dat zijn mensen. Een waardering zegt gewoon heel erg veel over iets, als iets een lage waardering geeft, trekt dat minder mensen wanneer iets een hoge waardering geeft.

Als cijfers geven iemand geen ruk interesseert snap ik ook niet waarom je (gerrie) überhaupt een cijfer geeft? Waarom je dan gestemd heb kan ik niet helemaal begrijpen.

Sinds wanneer dient iemand een 1* te verdedigen bij een album als de gebruiker meerdere malen aangeeft ontgoocheld te zijn, de muziek hem van geen kant raakt en de stemmer de plaat na verloop van tijd misschien wel nooit meer opzet?

Dat lijken mij juist verdomd legitieme redenen om 1* uit te delen!

Mag het hier om de muziek gaan en niet om de cijfers, alstjeblieft?

Het feit dat hem cijfers niet veel doen en alsnog een cijfer geven verbaasd mij. En dat is in ieder geval voor mij de reden om dat te vragen. Of hij nou een 1 geeft of een 5 interesseert mij totaal niks want iedereen heeft recht op zijn of haar mening.

Maar goed, back to the music.

Siepie, met een simpele google actie was je dit tegengekomen: Arcade Fire - "The Suburbs" (Vinyl, Album, LP) at Discogs (Keywords voor google: Suburbs tracklist vinyl )

Ik was eigenlijk van plan ook nog de vinyl versie te halen, maar ik kan me Suburban War helemaal niet op die plek voorstellen :s

Ik denk dat ik wat te oud word voor dit soort puberale onzin-lyrics. En voor Butler zou naderhand toch zowat hetzelfde moeten gelden.

In het begin beklijft alleen een vlakke indruk. Ook ingegeven door de singles, die later meer voorstellen dan ze je eerst laten denken. Als je de plaat echter een aantal draaibeurten gunt vallen meerdere delen op zijn plek. Het verdient aanbeveling het album als geheel af te spelen anders verlies je de aansluiting. De plaat groeit derhalve en is meer ingetogen dan zijn voorganger waarop nog wel eens geexperimenteerd werd of het waanzinnige debuut dat je meteen een knal voor de kop verkocht. The Suburbs doet dat niet maar blijkt derhalve meer te omhelzen dan je op het eerste gezicht denkt. Ik ga hem nog vaak opzetten....

Onzin dat voor hem hetzelfde zou moeten gelden.

Daar komt bij dat ook Butler het recht heeft om dezelfde vragen te stellen die veel mensen zich in een bepaalde levensfase stellen, lijkt me. Het is behoorlijk pedant om iets dat voor jou 'been there, done that' is meteen als afgehandeld voor iedereen te beschouwen. Als ik iets boeiend aan deze plaat vind dan zijn het de lyrics wel. Al was het alleen maar omdat ik zelf inmiddels in de suburbs woon

Ben overigens benieuwd wat jouw antwoord op die vraag is.

Ik heb enkel nog maar de sleuteltracks van deze plaat een paar kansen gegeven, dus het album als geheel kan ik nog absoluut niet beoordelen. Daarnaast vind ik dat 'het eerste gevoel' te weinig draagkracht heeft om een hele mening op te stoelen, en al zeker om een cijfer op dit album te willen plakken, maar toch moet ik nageven dat de eerste luisterbeurten voor mij redelijk teleurstellend waren. Het klonk mij allemaal wat ongeïnspireerd en braafjes in de oren

Maar om een definitief verdict te vellen wacht ik toch nog even af =)

Ondertussen nog even Neon Bible opleggen...

Dit album is juist een fraai geheel, wat je ook nog eens een paar maal moet draaien om het echt goed te waarderen.

Ik vind alleen het eerste nummer al fantastisch. Het is gewoonweg bizar hoe één nummer je zo kan overtuigen. Ben inmiddels bezig aan een zesde luisterbeurt en het wordt met elke minuut weer een beetje beter.