Arcade Fire - The Suburbs (2010)

Inderdaad erg mooi, maar live is dat nummer niet aan te horen. Wat een gekrijs zeg van die vrouw

Ik heb onlangs ook een live-opname van Sprawl II beluisterd op youtube (Ik dacht opgenomen in Madison Square Garden), maar ik had ook niet bepaald het idee dat Regine goed bij stem was. De zang op de studio-uitvoering komt wat dat betreft stukken beter uit de verf.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vorige week dit album besproken, beluister het hier.

Bedankt voor deze goede en genuanceerde recensie, daarnaast heb je een prettige stem: bij deze mijn complimenten !

Leuk om te horen!

Lang naar uitgekeken. Waarderingen tot nu toe zijn hoog en ik had al gehoord dat de muziek meer ´pop/rock´ was en ´minder dan Funeral´.

Nou dat klopt volgens mij allemaal wel een beetje. En net als de vorige keer (bij Neon Bible) heb ik meteen weer die drang om een stukje te schrijven als dit.

Al zo lang als dat ik ze ken lees ik over Arcade Fire dat het ´een band is als alle andere´ of dat ´onbegrijpelijk is dat iedereen er zo kritiekloos achteraan rent´ of soortgelijke oordelen.

Wel: met die mensen ben ik het nu definitief oneens. Zeker bij dit album. Want ik HOOR dat het een gewone rockplaat is en toch zindert en knettert het in mij als word ik meegenomen op een experimentele trip. Dit is wat goede muziek onderscheidt van de rest. Voor de tegenstanders die niet horen niet wat ik hoor. dat is dan maar zo.

Ik ben de laatste jaren steeds minder in de rock, luister veel jazz, wereld, soul, experimenteel. Ik probeer wel rock, maar het is maar zo zelden dat er iets tussen zit dat je echt diep raakt. Elbow, ooit MuMe plaat van het jaar doet me bijvoorbeeld helemaal niets: gepruttel is het voor me. En dat geldt voor wel meer hooggewaardeerde en bijzondere rockplaten: kwalitatief dik in orde maar het doet me zo weinig.

Ik twijfel dan wel eens; luister ik nog wel goed? Hebben die mensen die zeggen dat jazz je interesse voor rock en pop verslapt dan toch gelijk? Nee dus. Want we hebben de Arcade Fire. Juist omdat de muziekstijl meer naar de mainstream gaat bij dit album, is dat zo duidelijk.

Wat een heerlijke plaat weer!

Dit weekend nog eens opgezet, maar mijn mening is (nog?) niet bijgesteld. Zijn hier users die bepaalde tracks van The Suburbs' oprecht beter vinden dan pakweg een: Rebellion (Lies), Wake Up, Intervention of No Cars Go?

Ik denk dat je te veel op zoek bent naar de kwaliteit van de individuele tracks. Juist als geheel functioneert deze plaat optimaal. Sprawl II zou ik overigens best in dat rijtje durven zetten als je het dan toch over individuele tracks wilt hebben.

Sprawl II zou kunnen. Rococo heel misschien ook, maar verder?

Mijn top 10 van Arcade Fire songs zou bestaan uit:
1x e.p.
5x funeral (of 4x)
3x neon bible
1x suburbs (of 2x)

Ik weet niet of ik daar alleen in sta, of dat velen zo'n zelfde uitkomst hebben. Ik krijg steeds meer het gevoel dat The Suburbs bestaat uit 12-14 stuks á la "Une Année Sans Lumiere" en "Windowsill". Als je daar een album van vol zet, heb je een vrij gelijkmatige kwaliteit en scoor je nergens een onvoldoende. Echter staat deze plaat stevig op 4*** en zijn ook veel recensies verre van negatief. Men hoort dus iets wat ik niet hoor, want ik benader deze plaat niet te kritisch en heb er best naar uitgekeken.

Altijd lastig om zeer recente songs met classics te vergeklijken maar Suburban War is imo toch wel een kandidaat-topsong.

Geen verkeerd woord over Windowsill, vind ik een leuk nummer!

Heb het album nu 4 keer beluisterd en het wordt steeds beter. Ik ga nu de tekst er eens goed bijpakken, mogelijk dat het cijfer dan nog hoger wordt.
Uitschieters tot nu toe zijn The Suburbs, Rococo, City with no Children, Month of may, We used to wait en inderdaad Sprwal II, een echte topper.

Dat zou inderdaad kunnen gewerkt hebben als dit album een nummer of 5-6 korter geweest was. Nu zit je met een overdaad aan weinig opzienbarende nummers in hetzelfde straatje waardoor het album zichzelf halfweg compleet vastrijdt. Het doet er volgens mij niet eens zoveel toe wat je er precies afgooit (geen enkel nummer is vreselijk slecht -wel, behalve mss Month of May- of opzienbarend goed) maar de lange speelduur gecombineerd met het gebrek aan variatie werkt hier bijzonder nefast voor het album in zijn geheel.

Suburban War is hier trouwens net één van the worst offenders, begint nog met één van de frissere melodietjes op het album maar van daaruit kan je de volgende 4 minuten zo voorspellen. Als Coldplay met dit komt aandraven doet het collectieve internet er meewarig over.

Berichten verplaatst naar Arcade Fire

Tsja, ik kan toch wel erg van dit album genieten gedurende het gehele verloop en hoewel er inderdaad een grote cohesie in de nummers schuilt vind ik dat totaal niet storend. Waar de kracht precies in schuilt weet ik niet en kan ik dus ook niet verwoorden maar het heeft absoluut met de samenhang te maken want toen ik Month of May voor het eerst hoorde toen het album nog niet uit was vond ik het een draak en binnen het album kan ik het nummer juist zeer waarderen.

Als Coldplay hier mee zou komen zou het collectieve internet zich afvragen wat er met de stem van Martin aan de hand was, wie de vocaliste is, waar Chris Martin liedjes heeft leren schrijven die daadwerkelijk ergens over gaan en hoe ze tot zo'n enorme verandering van de sound zijn gekomen lijkt me...

Maak je niet druk. Coldplay komt niet met zo'n album als dit. Daar hebben ze het lef niet voor (hoewel ze het denk ik best zouden kunnen).

Ha kijk, zo'n reactie vind ik nou erg tekenend. Ten eerste: nummers als Strawberry Swing en Rainy Day hanteren dezelfde formule die hier op zowat 90 % van deze plaat ingezet wordt, dus het lef dat daarvoor nodig is valt best mee. En ten tweede ging Viva la Vida stilistisch toch in wat meer richtingen dan deze The Suburbs met onder andere ambient, shoegaze en prog-probeerseltjes (evenwel niet allemaal even geslaagd, laat dat duidelijk zijn). Dat deze plaat, die voor 90 % niet veel meer doet dan een uitgepuurder radio-vriendelijker geluid van hun eerste album propageren (jaja, er is The Sprawl II), zelfs tot het herkauwen van dezelfde thema's en metaforiek toe geassocieerd wordt met 'lef' heeft meer te maken met hype en de perceptie van Arcade Fire als Belangrijke Band dan met de harde feiten (en voor Coldplay geldt uiteraard het tegenovergestelde). Afijn, 't is geleden van die keer dat Radiohead in 2003 met een ondermaats album kwam aandraven dat de keizer nog zo prominent in zijn nakie stond.

Voor een album als dit is inderdaad niet veel lef nodig. Toen ik 3 jaar geleden op Lowlands The Arcade Fire de eerste keer live zag en ik uiteraard de tv uitzending thuis opnam, gebeurde het eerste wat mijn wenkbrauwen deed fronsen. Ondanks afspraken om 1-2 nummers uit te zenden riep de manager gepikeerd "wij worden net zo groot als U2" en verbood de uitzending.

Sommigen opperen dat dit album puur en vanuit het hart gemaakt is. Ik twijfel daarover. Misschien is het juist heel berekenend. Net als U2: een mainstream geluid met een alternatief randje. Op zich is dat geen argument om de plaat af te kraken, dat doe ik ook niet, ik sta achter mijn 3***. Maar het geeft wel aan welke richting Arcade Fire op wil.

Je kunt er moeilijk omheen dat alle mooie momenten van Funeral, of het nu gaat om het onheilspellende eerste nummer met een bezeten zang, de tweede track waarin Butler nooit zingt maar enkel vervormt schreeuwt, een Wake Up van bijna 6 minuten vol muzikale wendingen, Haiti swingend en ingetogen, Rebellion als (ook poppy!) klapper en Backseat als spannend en gewaagd traag sluitstuk. Alles wat die plaat bijzonder maakte is overboord gegooid en ingeruild voor dingen die we al 1.000x gehoord hebben.

Arcade Fire vult de nummers alsnog keurig in, maar met de nadruk op keurig en volgens toch wel platgetreden paden. Het is dat de band zo talentvol is, daardoor scoren ze nooit een onvoldoende.

Wie weet wordt de volgende plaat iets in de trand van Funeral.

Dat kan niet meer. Als een beginnend artiest/kunstenaar thuis op de bank zit en het wereldleed aan zich voorbij ziet trekken dan is er (min of meer) alle tijd is om de gevoelens om te zetten in melodie.

Arcade Fire is daar te groot voor. Het is touren, vervolgens thuis in alle luxe ongestoord leven en leuke dingen doen. Dan moet een nieuw album geschreven worden: men gaat met wat ideetjes de studio in, werkt dat uit (puur op talent) en een nieuwe plaat is geboren.

Het is ongelofelijk moeilijk om als succesvol artiest met dezelfde passie een plaat op te nemen. Enerzijds door de relatief krappe tijd en anderzijds doordat het leven voor de wind gaat en de bron van heel veel moois (helaas maar waar) in 90% van de gevallen 'ellende' is.

@ bloempje, hoewel ik je bovenstaande bericht ook in dit topic mooi vind, ben ik het wat betreft "The Suburbs" niet met je eens. Ik denk dat je teveel aan het nadenken bent over de achterliggende gedachten van de bandleden bij het maken van de plaat. Wat maakt het uit of dit album met het idee "wij zijn net zo groot als U2" of "wij zijn beginnende artiesten" gemaakt is? Laat de muziek voor zichzelf spreken en denk niet teveel na of iets al dan niet iets pretendeert te zijn. Als het goed klinkt is het goed. En persoonlijk vind ik deze plaat heel goed klinken.

Ik kan dan ook zeker nummers opnoemen die ik (nu al) gelijkwaardig vind aan toppers als Rebellion en Intervention. Ik krijg geen genoeg van The Suburbs, City With No Children is een stadionanthem en ultiem genot. Half Light II, Suburban War en ja ook The Sprawl II zijn stuk voor stuk nummers die ik absoluut tot het beste van Arcade Fire reken. Maar beter of slechter dan de toppers van andere albums is vrij moeilijk te bepalen. Dat is omdat de stijl van de verschillende albums heel anders is. In een bepaalde stemming vind ik Rebellion en Haiti ongeevenaard in het oeuvre van deze band. Maar als ik me wat mistroostig voel kan een Intervention of een Keep The Car Running mij zoveel meer raken. En juist in een vrolijke of euforische bui doen dingen als City With No Children en The Sprawl II het ontzettend goed. Zo zie je maar.

Ik snap wat je bedoelt en respecteer jouw mening en ben blij dat je geniet van 'The Suburbs'. Wellicht is wat toelichting gewenst, want volgens mij is mijn punt niet duidelijk. Ik zoek bijvoorbeeld niet naar redenen om dit album minder te vinden. Het is juist omgedraaid. Ik vindt 'The Suburbs' een stap terug en zoek vervolgens een verklaring (waar kan het aan liggen?). Funeral staat niet voor niets in mijn top-5 en mijn eerste live concert van Arcade Fire was eveneens ongekend on vrijwel niet geëvenaard.

Zie het als een favoriet restaurant waar de kaart opeens veranderd is. Het eten is nog steeds goed, maar je mist iets. Aangezien de tent voller zit dan ooit wordt je dan al snel gezien als azijnpisser.

Dit geeft duidelijk aan wat je er van vindt, en ik snap ook goed de vergelijking met U2, want deze beeldspraak vertegenwoordigt voor mij redelijk precies wat ik vind van U2 vanaf de Joshua Tree.
Maar voor Arcade Fire vind ik dat dus (nog?) niet; ik vind dat er 'door de rock heen' nog steeds dat unieke aparte in zit dat me bij deze groep zo aantrekt.

Verder vind ik de discussie over de vermeende 'risicoloze' keuze van de band voor deze koers nogal vaag. Je kan evengoed beweren dat ze met de ze knik naar de mainstream juist een enorm risico nemen. Ik ben ook niet van overtuigd dat dit album een 'richting' inluidt. Waarom zou er hierna niet net zo gemakkelijk een acoustische- of folkplaat kunnen komen?

Misschien heeft de kracht van dit album ook te maken met de fraaie samenhang van teksten, muziek en nummers: het vormt één prachtig geheel. Vergeet daarom vooral niet het boekje met teksten en foto's erbij te pakken als je deze schitterende cd luistert.

Een bloemlezing uit de thema's van de oh zo mooie teksten van The Suburbs:

Some cities make you lose your head, endless suburbs stretched out thin and dead.
First they built the road, then they built the town. That's why we driving around and around and all we see are kids in buses longing to be free.

In the suburbs I learned to drive and you told me we'd never survive. Grab your mother's keys we're leaving. Let's go for a drive and see the town tonight; there's nothing to do but I don't mind when I'm with you. But now the music divides us into tribes. You choose your side, I'll choose my side. I never saw you again .. and I search for you in every passing car. All my old friends, they don't know me now. I feel like I've been living in a city with no children in it. A garden left for ruin .. as I hide inside of my private prison.

It may seem strange how we used to wait for letters to arrive. But what's stranger still is how something so small can keep you alive. Now our lives are changing fast, hope that something pure can last. I know we are the chosen few, but we waste it. In line for a number, but you don't understand.
I used to sleep at night before the flashing light settled deep in my brain. Hey, put the cellphone down for a while. In the night there is something wild. Can you hear it breathing? And hey, put the laptop down for a while. In the night there is something wild. I feel it, it's leaving me.

Took a drive into the sprawl, to find the places we used to play. It was the loneliest day of my life, you're talking at me but I'm still far away. Let's take a drive through the sprawl, through these towns they built to change. Then you said: the emotions are dead, it's no wonder that you feel so strange. And all we are are kids in buses longing to be free.

Ja, ik denk dat dat inderdaad een grote rol speelt. Ik geniet echt van de sfeer die geschapen wordt. Het doet me grappig genoeg aan mijn eigen jeugd denken.

Zwak ! Had meer verwacht. Ik reageerde nog nooit op commentaar.
Maar als de verzamelde pers dit middelmatig album de hoogte in schrijft ... ruikt dit naar 'merchandising'... denk ik dan ... of niet?

Waarom is het meteen de pers die het album de lucht inschiet van het moment dat jij een album niet zo goed vindt?
Ze kunnen moeilijk bij elk persbureau langsgaan voor "merchandising". Tuurlijk heb je bepaalde sites of kranten die bepaalde groepen naar voorschuiven maar dan zoude er nog altijd negatieve reacties moeten komen langs andere kanten. Voorlopig ben ik nog niet veel negatieve reviews tegengekomen.
In welke zin zie jij dan een "merchandising" door de pers (of AF)?

Ik red het einde maar niet van dit album!! Nummer 1 en 2 zijn geweldig...daarna zakt het weg voor mij!! Maar hey...ik zet door!!

Heb hetzelfde inderdaad. Ik kom niet verder, ondanks dat ik het begin wel aardig vind.

Volhouden! Je gaat het vanzelf steeds beter vinden. 't is echt de moeite waard.

Dat heb ik inderdaad ook. Wel bijzonder.